ಇವರಲ್ಲಿ “The Kurumarus are much addicted to stealing, and from this tribe come the professional thieves and pick-pockets know by the name of kalla-bantrus. These people make a study of the art of stealing, and all the dodges of their youth. To this end their parents teach them to suffer rather than divalge wait it is to their interest to hide.”

[1] ಎಂಬುದು ಈ ಮೇಲಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ.

ಹೆಂಗಸರನ್ನು ನಿನ್ನ ಗಂಡ; ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಿ ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ಹೇಳುವಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ಮುಜುಗರವೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕನ್ನ ಕೊರೆದು ಕೈ ಹಾಕಿ ಒಳಗಿನ ಚಿಲಕ ತೆಗೆದು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ದೋಚುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೊಗಳುವ ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಅಫೀಮು ಸೇರಿಸಿದ ಆಹಾರ ತಿನ್ನಿಸಿ ಮಲಗಿಸಿದರೆ, ಮಲಗಿದವರಿಗೆ ಔಷಧಿಯಿಂದ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿಸಿ ಲೂಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಲು ಹೇಗೋ ಜೋಡಿಸಿದ ಏಣಿ ಅಥವಾ ಕಂಬವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದರೆ, ಮೇಲಿಂದ ಇಳಿಯಲು ಹಗ್ಗ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವರು ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇವರು ಸಾಧು ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವಂತೆ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಕಳ್ಳತನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ತಮ್ಮವರಿಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದರೆ, ಸತ್ತರೆ ಅವರ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಅನುಕೂಲವಾದರೆ ಸತ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ದೇಹವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕಳ್ಳಬಂಟರು ಮಾತ್ರ “But if they happen to be surprised, the kalla bantrus make a desperate resistance and their best to escape, if one of their number is killed in the scrimmage, they will run any risk to obtain possession of the corpose. They then cut of the head and carry away with them ot avoid discovery.”[2] ಇವರು ಆದಷ್ಟು ಇಂಥ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಪಡುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಅಲ್ಲಿಯವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಂಶ ತಿಳಿಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮವನು ಸತ್ತಾಗ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಅವರ ಮುಂದಾಲೋಚನೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇದೊಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಯುದ್ಧತಂತ್ರವೆಂಬಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿಯ ಈ ಬಗೆಯ ತಂತ್ರ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ಯದ್ಧದಲ್ಲಿಯ ಈ ಬಗೆಯ ತಂತ್ರ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತಿದೆ. ಕೈಕಾಡಿಗಳು ಹೆಂಗಸರ ಮೈಮೇಲಿನ ಮಂಗಳಸೂತ್ರ, ಕಾಲುಂಗುರ, ತಲೆಯ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಉಳಿದ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. “They respect the p;ersons of infants.”[3] ಆದರೆ ವಿಶೇಷ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ಬೇಕಾದವರಿಗೆ ಮಾರುತ್ತಾರೆ. ಕೊರವರು, ಕೊರಚರು, ಕಡ್ಡಿ ಕೊರಮರು ರಸ್ತೆ ದರೋಡೆಯಲ್ಲಿ ಪಳಗಿದರು. ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಂಜನ್ನು ಹಿಡಿದು ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಮಡಿಕೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅನುಮಾನ ಬಂದಲ್ಲಿ ಪಂಜನ್ನು ಮಡಿಕೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಬೆಂಕಿ ಆರಿಸಿ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ದರೋಡೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದಿರಲು ಬೀರು ಕುಡಿಯುವುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕುಡಿದು ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಯಜಮಾನನ ನಿರ್ದೇಶನದಂತೆ ಬಂದು ದರೋಡೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣ, ಬೂದಿ ಲೇಪಿಸಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಮರೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ವೇಳೆ ತಲೆಗೆ, ಮುಖಕ್ಕೆ, ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಗಾಡಿ, ಕುದುರೆಗಾಡಿ, ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು ದೋಚುತ್ತಿದ್ದರು. ಗಾಡಿಯ ಎತ್ತನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಸುದ್ದಿ ಹರಡುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಹತ್ತಿರ ಆಯುಧಗಳಿವೆಯೆಂದು ತಿಳಿದರೆ ನಾಯಕನೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಅವುಗಳನ್ನು ಕಸಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ತಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ 20-30 ಮೈಲಿಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಕಡೆ ಕಳುವು. ಸುಲಿಗೆ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ನೆಲೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮನೆಗಳ್ಳತನ ಮಾಡಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ವಸ್ತುಗಳಾದ ಬಟ್ಟೆ, ಚಪ್ಪಲಿ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ತಂದು ತಮ್ಮನೆಲೆಯ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಎಸೆದರೆ, ಕೆಲವು ವೇಳೆ ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕುವ ತಮ್ಮಂತಹ ಅಪರಾಧಿಗಳಿರುವ ಹಳ್ಳಿಯ ಹತ್ತಿರ ಎಸೆದು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸುಳಿವು ಸಿಗದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ದೂರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಗಾಡಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೊಂದು ಆಡುಕಟ್ಟಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವವರಂತೆ ಹೋಗಿ ಕಳವು ಮಾಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ವೇಳೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಲು ಇಬ್ಬರು ಹೆಂಗಸರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವರು ತಮ್ಮ ನೆಲೆಯಿಂದ ದೂರ ಇರುವಾಗ ಬೆಲ್ಲ, ಕಡಲೆಕಾಯಿಯನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಡು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು.

ಪೊಲೀಸರು ಗಂಡಸರನ್ನು ಬಂಧಿಸಲು ಬಂದಾಗ “The females take an important is resisting an attempt to arrest the males.”[4] ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರನ್ನು ತಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆಯಲು ಹೆಂಗಸರು ಬೆತ್ತಲೆ ಕುಣಿದು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿ ಗಂಡಸರು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಪಕ್ಷ ಪೊಲೀಸರು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಗಂಡಸರ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೆ, ತಮ್ಮ ಗುಪ್ತಾಂಗದಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಬರುವಂತೆ ಪರಚಿಕೊಂಡು ಸತ್ತಂತೆ ಮಲಗಿ, ಅವರನ್ನು ಪೇಚಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಗಂಡಸರು ಪರಾರಿಯಾಗಲು ಅನುಕೂಲ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪೊಲೀಸರು ಮನೆಗಳಿಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಗಂಡಸರನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಬೀಸುವುದು ಮಡಿಕೆಯನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಚಚ್ಚುವುದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ದೋಚಿದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕಾಡಿನ ಗುಪ್ತ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುವಾಗ ಕಳವಿನ ಮಾಲು ಹೊತ್ತವನು ಮಧ್ಯೆ ಇರುವಂತೆ ಉಳಿದವರು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕರೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ತಮ್ಮ ನೆಲೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಸಮಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಹುಗಿದಿಟ್ಟು, ಈ ಕಳ್ಳತನದ ಸುದ್ದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಜನ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ, ಪೊಲೀಸರು ತನಿಖೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. “The head man usually gets to share and the other participants in the expedition one share woman in the gang whose husbands are in jall get half a share Pensioners who have done good service in the past, but who one to old to go a long journey are given one eight of a share and some times others have a grant one eight of a share and some times others have a grant one eighth of a share is serviced as offering to their God.”[5]

ಕಳ್ಳತನಕ್ಕೆ ಹೋಗದೆ ಇದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಗುಂಪಿನವರು ತಮ್ಮ ನಾಯಕನಿಗೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಹಣವನ್ನೋ ಅಥವಾ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೋ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾವಲುಗಾರರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವರು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವಾಗ ತಮ್ಮಂಥವನೊಬ್ಬನನ್ನು ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನೇಮಿಸಿ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಕಳ್ಳನನ್ನೇ ನೇಮಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಕೈಕಾಡಿಗಳು ತಮ್ಮಜೊತೆ ಕಳ್ಳತನಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ನೇಮಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಹಣಮಾತ್ರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಬ್ಬ ಇವರ ಕಡೆಯಿಂದ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದುದೂ ಇದೆ. ಕೊರವರು, ಕಳ್ಳಬಂಟರು ಮೊದಲಾದ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಅಪರಾಧಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿ ಲಾಭ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳೀಯ ದುಷ್ಟ ಮುಖಂಡರೂ ಇದ್ದರು. “In the provinces which are governed by native princes, these villains are, to a certain extent protected by the authorities, who countence their depredations is return for a stipulated sum or on condition that they pay the value of half the booty that they steal to the revenue collector of the locality.”

ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಬಾರದಾಯಿಗಳು, ತೆರಿಗೆ ಕೊರಮರು, ಕೊರಚರು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತದೆ. ಕುಳುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಾರಗಾಯಿ ಎಂದರೆ ಕಳ್ಳ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. ತೆರಿಗೆ ಕೊರಮರು ಹಿಂದೆ ಹಳ್ಳಿಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಮನೆಗಳಿಂದಲೂ ತೆರಿಗೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಣ ಅಥವಾ ದವಸವನ್ನು ಪಡೆದು ಊರನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ತೆರಿಗೆ ಕೊಡದೆ ಇದ್ದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ತಾವೇ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ತೆರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೂ ಅಲ್ಲಿಯ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳತನಗಳಾದರೆ ಆ ಕಳ್ಳರನ್ನು ಈ ಕೊರಮರು ಹಿಡಿಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲವೆ ಕಳುವಾದ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು.[6] ಇದಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ “In the provinces where these kalla-bantrus are countenanced by the government the unfortunate is habitants have no other means of protectiong themselves from their depredations then by making and agreement wiht the head of the gang to pay him an annual tax of a quarter of rupee and a fowl per house, in consideration of which he becomes responsible for all the thefts committed by his people in villages which are thus, so to say, insured.”[7] ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಯಜಮಾನನೇ ಕದ್ದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಉಳಿದ ಸದಸ್ಯ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಸಮೃದ್ಧ ಮಾಂಸದ ಊಟ, ಕುಡಿಯಲು ಹೆಂಡ ಕೊಟ್ಟು ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ, ಹಲವರಲ್ಲಿ ಯಜಮಾನನಿಗೆ 2 ಪಾಲು ಉಳಿದವರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು. ಶಿಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕೈಕಾಡಿಗೆ ಒಂದು ಪಾಲು, ಕಳ್ಳತನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ತವನ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯೆ ಮತ್ತೆ ಕಳ್ಳತನದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವವರೆಗೆ ಆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪಾಲು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಹೆಂಗಸರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಪಾಲು, ಆಕೆಯ ಗಂಡನಿಗೆ ಎರಡು ಪಾಲು, ಉಳಿದವರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ಪಾಲು ಸಿಕ್ಕುತ್ತದೆ. ಕೊರವ ಹೆಂಗಸರು ಜನಪದರನ್ನು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಶ್ರೀ ಜಿ.ಎನ್. ಸಭಾಹಿತರು ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆ ಗಂಡಸಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಅವರಿಲ್ಲದಾಗ ಅವರ ಶ್ರೀಮತಿಯವರಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಈ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಕಣಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿ ಅವರನ್ನು ನಂಬಿಸಿ ದಕ್ಷಿಣೆ ಗಿ‌ಟ್ಟಿಸಿ ಕಣಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹೆಂಗಸರೂ ಬಂದು ಕೂಡಿದರಂತೆ. ಆ ಹೆಂಗಸರನ್ನು ನಂಬಿಸಿ ಮುಂದೆ ಬರುವ ಗಂಡಾಂತರವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಶಾಂತಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿ ಸೀರೆ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಶಾಂತಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿದಳಂತೆ. ಶ್ರೀಮತಿ ಸುಭಾಹಿತ ಅವರು ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆಯನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟರಂತೆ. ನಂತರ ಕಣಿ ಹೇಳುವವಳು ಈ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಆ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಕೊಳ್ಳಿ ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡಬೇಡಿ ಶಾಂತಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಿಂಬೆಹಣ್ಣು ಮಂತ್ರಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದಳಂತೆ. ಅದರಂತೆ ಈ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಕುಳಿತು ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಹಿಂದೆ ಏನೂ ಶಬ್ದ ಆಗದೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರಂತೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಕೊರವಿ ಊರ ಹೊರಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳಂತೆ. ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ, ನಾನು ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಬಿಟ್ಟಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಂದುದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಎಂದು ಹೆದರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಈ ನಾಲ್ಕೂ ಜನವೂ ಹೆದರಿ ಸೀರೆ ಬಟ್ಟೆನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ, ನಿಂಬೆಹಣ್ಣನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರಂತೆ.[8] ಸಮಯ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಜನರನ್ನು ವಂಚಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಇವರು ನಿಪುಣರಾಗಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಯಶಸ್ವಿ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬ, ಜಾತ್ರೆ ಆಚರಿಸಿ ಕುಡಿದು ತಿಂದು, ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ತೂಕಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೇ ತೂಕದ ಬಂಗಾರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಉಳಿದುದನ್ನು ತಾವೇ ಕರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಭರಣಗಳನ್ನು, ಬಂಗಾರವನ್ನೂ ತಾವು ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಲ್ಲಿ, ಕಸಹಾಕುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಒಲೆ ಹೂಡುವಲ್ಲಿ, ಟೆಂಟಿನ ಗೂಟದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ಹಾಸಿಗೆ, ಜೀನು, ಹೆಂಗಸರ ಸೊಂಟದಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರು ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗದಂತಹ ಅವರ ಊಹೆಗೂ ಮೀರಿದಂಥ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕದ್ದ ಬಂಗಾರದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಕೆರೆಯ ಕಾಲುವೆಗಳ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ, ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಹೊಲದಲ್ಲಿ, ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ, ಕಸ ಹಾಕುವ ಜಾಗ ಮುಂತಾದ ಕಡೆ ಬಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.[9] ಕೆಲವರು ಕಳವಿನ ಮಾಲನ್ನು ವಿಲೇವಾರಿ ಮಾಡಲು ಬೊಂಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಇತರೆ ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಣ, ನಗರಗಳಿಗೆ ಶ್ರೀಮಂತ ಮರಾಠರ ಹಾಗೆ, ಪಾಟೀಲರ ಹಾಗೆ, ದೇಶಮುಖರ ಹಾಗೆ ವೇಷ ಧರಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಹಳ್ಳಿಯ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ, ಸಾಹುಕಾರರ, ಸಾರಾಯಿ ಮತ್ತು ಹೆಂಡ ಮಾರಾಟಗಾರರ, ಅಕ್ಕಸಾಲಿಗರ ಸಹಾಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಕಳುವಿನ ಮಾಲನ್ನು ವಿಲೇವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ಅಪರಾಧಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರೂ ಅವರು ಅಂಥ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ನಿಯಮಗಳನ್ನೂ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದು ವಿಶೇಷ. ಕಳ್ಳತನಕ್ಕೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ತಲೆಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಂದ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದಲೇ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಿಂಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮುಂಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹೋಗುವಾಗ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಉಂಡ ಮನೆಗೆ ಕನ್ನ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ ಇದು ಅವರ ನಿಯಮ. ಇದು ಅವರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಾವನೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಕೈಕಾಡಿಗಳು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಮಾಂಗಲ್ಯ, ಕಾಲುಂಗುರು, ತಲೆಯ ಆಭರಣ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಕಸಿಯದೆ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ನೀತಿಯುಕ್ತವಾದ ಮಾನವೀಯತೆ ತೋರಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಇವರು ಜೈಲಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹವಣಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಒಮ್ಮೆ ಹದಿಮೂರು ಜನ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಉಳಿದವರು ಬಡಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಪೊಲೀಸಗೆ ಆತನನ್ನು ಬೇರೆ ಕೊಠಡಿಗೆ ಹಾಕಲು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪೊಲೀಸ ಅವರಿದ್ದ ಕೊಠಡಿಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆದಾಗ ಹದಿಮೂರು ಜನರೂ ಪರಾರಿಯಾದರು.

ಇವರಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಮಾನವೀಯತೆಯ ಅಂಶ ಕಾಣುತ್ತದೆಯಾದರೂ ಬಡತನದ ಮುಂದೆ ಅದೆಲ್ಲ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಹೀನತೆಯೂ ಗೋಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅವರಲ್ಲಿನ ಅಜ್ಞಾನ, ಅನಕ್ಷರತೆ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಮುಂತಾದವು ಕಾರಣವಾದಂತೆ ಅಂದಿನ ಸಮಾಜ ನೆಲೆ ತಪ್ಪಿದ ಈ ಬಡಜನತೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡ ಸಂದರ್ಭಗಳೂ ಕಾರಣಗಳಾಗಿವೆ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ನೇರವಾಗಿ ಸಮಾಜವೇ ಕಾರಣ. ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶ, ಪುನರ್ವಸತಿಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿ ಅವರ ಅಜ್ಞಾನ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ತೊಡೆದು ಸಮಾನತೆಯಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಕೊರವರಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಆಚರಣೆ, ಹೀನವೃತ್ತಿ ತೋರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾಗಾಲ್ಯಾಂಡ್ ಮುಂತಾದ ಕಡೆ ಹಾಗೆ, ಸಮಾಜ ಸೇವಕರಾಗಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮುಖಂಡರಾಗಲಿ ಈ ಬಡಪಾಯಿ ಜನರ ಉದ್ಧಾರದ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಗೆಗೆ ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಗ್ಯಾಂಗುಗಳಿದ್ದುದರ ಬಗ್ಗೆ ತೆರಿಗೆ ಪಡೆದ ಮಾಹಿತಿ ದೊರೆಯುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಇವರು ಅಪರಾಧಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬುದರ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸೋರಲಮಾವಿನ ಓದೊ ಹನುಮಯ್ಯ ಅವರು ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ಚಿಕ್ಕನಾಯ್ಕನ ಹಳ್ಳಿ ಹುಳಿಯಾರು ತಾಲೂಕಿನ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪುರ, ತಿಪಟೂರು ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಮಾರನಗೆರೆ, ಅರಸೀಕೆರೆ, ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಬೆಂಡೇಕೆರೆ, ಭೈರಾಂಬುದಿ ಮುಂತಾದ ಕಡೆ ಹಿಂದೆ ಕೊರಚರು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಗೆಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈಗ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಬಂದಂತೆಲ್ಲ ದುಡಿದು ತಿನ್ನುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕೊರಚರ ಬಗ್ಗೆ ಕಳ್ಳತನದ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಕಾಲದವರೆಗೆ ಜನರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರಾದರೂ ಇಂದು ಅವರಲ್ಲಿಯೂ ಇಂಥ ಚಟುವಟಿಕೆ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ. ಬಿದರೇಗುಡಿಯ ಜನರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ನಾವು ಈ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ನೆಲೆನಿಂತ ಮೇಲೆ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿದ ದಾಖಲೆಯಿಲ್ಲ. ಜೈಲಿಗೆ ಹೋದುದಿಲ್ಲ, ಬೇರೆಯವರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿಲ್ಲ. ನಾವೆಲ್ಲ ವರ್ಷದ ಎಂಟೊಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳು ಅಲೆಮಾರಿಗಳಾಗಿ ವಿವಿಧ ವೃತ್ತಿಗಳಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಮ್ಮವರು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಈ ಜನರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಕೈಕಾಡಿಗಳು ತಮ್ಮ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವಾಗ ಒಲೆಗೆ ಹೂಡಿದ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಡದೆ ಒಂದುಗೂಡಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.[10] ಅದರಂತೆಯೇ ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಲೆಮಾರಿಗಳಾದ ಕೊರಮರಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಈ ಒಲೆಯ ಗುಂಡುಗಳನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸಿ ಹೋಗುವ ಕ್ರಮ ಇದೆ. ಇವರೆಲ್ಲ ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಏಕರೀತಿಯ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದುದು ಇಂಥ ಕ್ರಮಗಳಿಂದ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಭೂಮಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರಿದ್ದಾರೆ. ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶದ ಆಚರಣೆ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಇವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳು ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಅಪರಾಧಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಈಗ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಳ್ಳತನ ಈಗ ಎಲ್ಲಾ ಜನಾಂಗದವರಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಕೇವಲ ಒಂದು ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ತಿಪಟೂರು ತಾಲೂಕು, ಬಿದರೇಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೊರಮನೊಬ್ಬನ ಮುಗ್ದತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ತಿಳಿಯಿತು. ಸುಮಾರು 25 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಕೊರಮನೊಬ್ಬ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ ಊರ ಹೊರಗೆ ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಮೈಲು ದೂರದಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸನೊಬ್ಬ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ. ಪೊಲೀಸ ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಿರಬಹುದು. ನಾನು ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡದೇ ಹೋದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುತ್ತಾನೋ ಎಂದು ಹೆದರಿ ಹೋಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನಂತೆ. ಪೊಲೀಸ್ ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಬಿಡಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಆತನನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಹೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ಇಳಿಸಿ ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೇರಿ 6 ಮೈಲಿ ದೂರದ ಹೊನ್ನವಳ್ಳಿಯ ಮನೆಯವರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನಂತೆ. ಈತ ಕಾಯನ್ನು ಆತನ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸಿ ಒಣ ಮೋರೆಯಿಂದ ಬಂದನಂತೆ. ಅಷ್ಟು ಹೆದರಿಕೆಯಿದ್ದ ಜನರೂ ಇದ್ದರಂತೆ.

ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಜನಮನ್ನಣೆ ಪಡೆದು ಬದುಕಿದ ಬುಡಕಟ್ಟು ಬಡತನದ ಬೇಗೆಯಲ್ಲಿ ನೊಂದು, ನೆಲೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಅಗೌರವದ ಸ್ಥಿತಿಗಿಳಿದು ಹೀನಾಯ ವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡರೂ ಇಂದು ಎಲ್ಲರಂತೆ ತಾನು ಸಮಾನವಾದ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಹೊಂದಿ, ಶುದ್ಧ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಈ ಬುಡಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಸರಕಾರ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಮಾಟ :

ಮಾಟ ಮಂತ್ರಗಳ ಬಗೆಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಅನೇಕರು ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದಿಮಾನವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಇದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿನ ನಾನಾ ವಿಶೇಷಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಭಯದಿಂದಲೋ, ಭ್ರಮೆಯಿಂದಲೋ ಅವುಗಳಿಗೆ ಅಧೀನನಾಗಿ ಬದುಕಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಆದರೆ ಅವನ ಬುದ್ಧಿ ಬೆಳೆದಂತೆ ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿ ಆ ವಿಶೇಷತೆಗಳ ರಹಸ್ಯವನ್ನರಿಯಲು ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಏನೋ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸಿ ಅದನ್ನು ಶಿಷ್ಟ, ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದ. ಶಿಷ್ಟ ಶಕ್ತಿ, ಭಕ್ತಿ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿಂತರೆ, ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿ, ಭಯ ಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಶೋಷಣೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು. ಇದನ್ನು ಮಾಟ-ಕಣ್ಕಟ್ಟು ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯುವುದು ರೂಢಿ. ಈ ಮಾಟಗಾರಿಕೆ ಕಣ್ಕಟ್ಟು ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿರುವವನು ಮಾಟಗಾರ. ಇವನು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅತಿ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿರುವವನು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇವನು ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ಕೆಟ್ಟ ಚೇತನಗಳು ಅಥವಾ ದೆವ್ವದ ಸಂಗದೊಡನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.[11] ಅಂದರೆ ಮನುಷ್ಯ ದೇವರನ್ನು ನಂಬಿದಂತೆ ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಗಳಾದ ದೆವ್ವ, ಭೂತಗಳನ್ನು ನಂಬುತ್ತಾನೆ. ಈ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಮೂಲಕ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿ ಅವುಗಳ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡುವುದು ವಿಜ್ಞಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಶಗಳು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಹೋಗುತ್ತವೆ. ಮಂತ್ರ ಮಾಟಗಳಿಗೂ, ಧರ್ಮಕ್ಕೂ ನೇರ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಾಗಿ ಬಹು ಕಾಲದವರೆಗೆ ಭಾವಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಇವೆರಡೂ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗಗಳು. ದೇವತಾರಾಧನೆಗೂ, ಮಂತ್ರವಿದ್ಯಾ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೂ ಸಾಮ್ಯತೆ ಇದೆ. ಮಂತ್ರ ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವೇಳೆ ವಾಮಾಚಾರ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ದೆವ್ವ ಅಥವಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಮತ್ತೊಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸ: ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸರ್ವರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕನಿಷ್ಟ ಪಕ್ಷ ತನ್ನವರ ಶ್ರೇಯೋಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ಆರಾಧಿಸಿದರೆ, ಮಂತ್ರ ಮಾಟಗಳನ್ನು ಕೆಲವು ವೇಳೆ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರ ಶತೃಗಳ ಅವನತಿಯ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಮಂತ್ರವಾದಿಗಳು ಸಮಷ್ಟಿ ಸಮಾಜದ ಅನಿಷ್ಟ ನಿವಾರಣೆಗಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿ ಜನಪ್ರಿಯರಾಗಿರುವ ಸಂದರ್ಭಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು.[12] ಅವಿದ್ಯಾವಂತರಿಗೆ ಇಂಥವುಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇರುವುದೇ ಅವುಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಆದರೆ ವಿದ್ಯಾವಂತ ವಿಚಾರವಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲ ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆಗಳಾಗಿ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿವೆ.

“ಪ್ರೇಜರ್ ಅವರು ಮಾಟದಲ್ಲಿ ಸಾದೃಶ್ಯ ನಿಯಮ (Law of Similarity) ಮತ್ತು ಸಂಪರ್ಕ ನಿಯಮ (Law of contagtion) ಎರಡು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಗುರ್ತಿಸಿದ್ದಾರೆ.”[13] ಮಾಟಗಾರನೊಬ್ಬ ಮಣ್ಣಿನ ಅಥವಾ ಮರದ ಬೊಂಬೆ ಮಾಡಿ ಉದ್ದೇಶಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಲು ಆ ಗೊಂಬೆಗೆ ಹಿಂಸೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ಆ ಉದ್ದೇಶಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಸಾದೃಶ್ಯ ನಿಯಮವಾದರೆ, ಉದ್ದೇಶಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಟ್ಟೆ, ಕೂದಲು, ಉಗುರು ಮುಂತಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಆ ಮೂಲಕ ಹಿಂಸೆ ಕೊಡಬಹುದು ಎಂಬುದು ಸಂಪರ್ಕ ನಿಯಮವಾಗುತ್ತದೆ. “ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಾಟ ಮಾಡುವವರು ಈ ಎರಡು ರೀತಿಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.”[14] ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ರೇಮಂಡ್ ಫರ್ಕ್‌‌ಅವರು ಮಾಟದಲ್ಲಿ “ಉತ್ಪಾದಕ ಮಾಟ (Productive magic) ರಕ್ಷಣಾ ಮಾಟ (Protective magic) ಮತ್ತು ವಿನಾಶಾತ್ಮಕ ಮಾಟ (Distractive magic)” ಎಂಬ ಮೂರು ಬಗೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಕೊರಮ ಬುಡಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಳಿತಿಗೆ, ಕೆಡುಕಿಗೆ ಮಾಟವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ತಿಳಿದುಬರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಒಲೆ ಮಸಣೆ ಎಂಬ ಉಗ್ರ ದೇವತೆಯನ್ನು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿ ಪೂಜಿಸಿ ಬಲಿ ಕೊಟ್ಟು ಉದ್ದೇಶಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಹಿಂದೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆಂದು ಬಿದರೇಗುಡಿಯ ಪಾಪಯ್ಯ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಶಾಂತಿ ಮಾಡುವಾಗ, ಬಾಲಗ್ರಹ ಬಿಡಿಸುವಾಗ, ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟ ದೈವವನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತ ಪೀಡೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣಾ ಮಾಟ ಕಂಡುಬಂದರೆ, ಕಳ್ಳತನ, ದರೋಡೆ ಮಾಡುವಾಗ ತಮ್ಮ ಕುಲದೇವತೆ, ಮನೆದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಮೂದೇವಿ ಎಂಬ ನಿದ್ರಾದೇವಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಸಾಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದರಲ್ಲಿ ವಿನಾಶಾತ್ಮಕ ಮಾಟದ ರೂಪವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಮಾಟ ಮಾಡುವುದು ಇವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಂಡು ಬರದಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲೊಬ್ಬರು, ಇಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಇದ್ದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಮಾಟ ಮಂತ್ರ ವಿದ್ಯೆ ಕೊರಮ ಜನಾಂಗದ ಒಟ್ಟಾರೆಯ ಒಂದು ವೃತ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಬಂದ ಮಾಹಿತಿಗಳಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಳವು, ವಂಚನೆ, ದರೋಡೆ ಮುಂತಾದ ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಳವರನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಇನ್ನೊಂದು ಜನಾಂಗವಿದ್ದಂತೆ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಕ್ಷಿಣಿ ತಂತ್ರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಈ ಕೈಚಳಕ, ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ, ಅಷ್ಟೇ ವ್ಯವಹಾರಜ್ಞಾನ ತಿಳಿದ ಜನಾಂಗ ಇವರಾಗಿದ್ದರು. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಮನೆತನದ ಹಿರಿಯರಿಂದ ಕಿರಿಯರು ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ನಿಷ್ಟಾವಂತರಾಗಿದ್ದು ಎಂಥ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಯಾದರೂ-ಮಹಿಳೆಯರೂ ಮಕ್ಕಳಾದಿಯಾಗಿ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೆತ್ತಲಾಗುವ, ಓಡಿಹೋಗುವ, ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ, ಬಲಿದಾನಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧವಾಗುವ ಜನಾಂಗಿಕವಾದ ಈ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಸನ್ಮಾರ್ಗ ಸದ್ಭಾವನೆಗಳತ್ತ ಹೊರಳಿದರೆ, ಕೊರಮ ಸಮಾಜ ಸಮಾಜದ ಒಂದು ಬಲಿಷ್ಠ ಅಂಗವಾಗಿ, ಸಮಾಜದ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಹಾಗೂ ಕ್ರೀಡಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ.

ಶಿಷ್ಟ ಜನಾಂಗದ ನಡೆ-ನುಡಿ ಜೀವನ ವಿಧಾನಗಳ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಆ ಜನಾಂಗದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಂತೆಯೇ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗಗಳ ರೀತಿ ನೀತಿ, ವೃತ್ತಿ-ಪ್ರವೃತ್ತಿ, ನ್ಯಾಯ-ನಂಬಿಕೆ, ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಅವಕ್ಕಿರುವ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಅದನ್ನು ಉಪಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ದೇಶದ ಸಮಗ್ರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಒಂದಂಗವಾದ ಗುಡ್ಡಗಾಡು ಜನರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಿಂದಲೂ ನಾವು ಕಲಿಯಬಹುದಾದ ಪಾಠ, ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾದ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಕೆಲವು ಇವೆ ಎಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಉಪಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಸಮಗ್ರ ಅಧ್ಯಯನ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ತಿಳುವಳಿಕೆಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದರ ಕುಂದುಕೊರತೆಗಳು ಪಾರಸ್ಪರಿಕ ಪ್ರಭಾವ, ಕೊಡು-ಪಡೆದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಪ್ರೇರಣೆ-ಪ್ರಭಾವಗಳು ಇಂದು ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ಸಂಗತಿಗಳಾಗಿವೆ. ಮೇಲ್ವರ್ಗದ ಶಿಷ್ಟರು ಮಾತ್ರ ಗಣ್ಯ ಮಾನ್ಯರಲ್ಲ. ಕೆಳವರ್ಗದ ಗುಡ್ಡಗಾಡು ಜನಾಂಗಗಳೂ ಗಣ್ಯ-ಮಾನ್ಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದವರು ಎಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ ವಿಚಾರ.

ಕೊರಮ ಜನಾಂಗದ ಬೇಟೆಯಾಗಲಿ, ಕಲೆಯಾಗಲಿ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದ ಕೌಶಲ್ಯಗಳಾಗಲಿ, ನಂಬಿಕೆ ನಿಷ್ಠೆಗಳಾಗಲಿ, ಇಂದಿನ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಾದವುಗಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಬದಲಾವಣೆ-ಸುಧಾರಣೆ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಆಯಾ ಜನಾಂಗದ ಅನನ್ಯ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಡುವುದು ದೌರ್ಭಾಗ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊರಮ ಜನಾಂಗದಂತೆ ಇತರ ಗುಡ್ಡಗಾಡು ಜನರ ಉಪಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಶಿಷ್ಟ ಜನರಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಸಮಗ್ರವೂ, ಸಮಾವಿಷ್ಟವೂ ಆಗಲು ಉಪಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಕೊಡುಗೆಗಳಿಗೂ ಮಹತ್ವವಿದೆ.

ಪ್ರಕೃತ ಕೊರಮ ಜನಾಂಗದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ತನ್ನತನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಶಿಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಂಡು ಏಕತಾನತೆಯ ಬದುಕಿನ ಮಾರ್ಗ ಹಿಡಿಯುವುದು ಸರಿಯಾದುದಲ್ಲ. ಅನೇಕತೆಯಲ್ಲಿ ಏಕತೆ ಎಂಬ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಕೊರಮ ಜನಾಂಗದ ಕಾಣಿಕೆ ಬಹು ಹಿರಿದಾದುದವಲ್ಲವಾದರೂ ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ಕುಗ್ಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಸಂಸ್ಕಾರದಿಂದ ಹಿಗ್ಗಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ.



[1]       Ibid.,  P-67.

[2]        Ibid.,  P-67.

[3]      Michael Kennedy, Criminal Class in the Bombay Presidency. P-78.

[4]      E. Thurston Castes and Tribes of Southern India Vol, III – K  P-473.

[5]      H.V. Nanjundaiah, and L.K. Anantha Krishna lyer, The Mysore Tribes and Castes, P-616. (Vol-III)

[6]      ದೊಡ್ಡಮನೆ ಹನುಮಯ್ಯ, ಸೋರಲಮಾವು, ಓದೋ ಹನುಮಯ್ಯ, ಇವರಿಂದ.

[7]      H.V. Nanjundaiah, and L.K. Anantha Krishna lyer, The Mysore Tribes and Castes, Vol-III  P-616.

[8]      ಹೇಳಿದವರು : ಶ್ರೀಮತಿ ಜಿ.ಎನ್. ಸಭಾಹಿತ, ಅಗ್ರಹಾರ, ಹಳದೀಪುರ ಕಾರವಾರ ಜಿಲ್ಲೆ, (ಹೊನ್ನಾವರ)

[9]      Michael Kennedy, Criminal Classes in the Bombay Presidency. P-81.

[10]      Ibid.,  P-79.

[11]      ಕನ್ನಡ ಜಾನಪದ ವಿಶ್ವಕೋಶ ಪು-1582.

[12]      ಡಾ|| ನಂ. ತಪಸ್ವೀಕುಮಾರ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅಧ್ಯಯನ ಪು-117.

[13]      ಡಾ|| ನಂ. ಶಂಕರನಾರಾಯಣ, ಕಾಡುಗೊಲ್ಲರ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಗಳು ಪು-166.

[14]      – ಅದೇ –