ದುಷ್ಟಾ,
ನಿನಗ ಕೆತ್ತಿಸಿ ಬಡದೇನು ಗೂಟಾ,
ನಮ್ಮ ಭಾರತಾಂಬಿ, ರೂಪಾಯಗಲ ಕುಂಕುಮದಾಕಿ,
ಕೈತುಂಬ ಹಸಿರುಬಳೆ ಕುಪ್ಪಸದಾಕಿ,
ಒಬ್ಬರ ಕೈಬೆರಳಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗದೆ ಮರ್ಯಾದೆಯೊಳಗೆ ಬಾಳಿದಾಕಿ,
ಮುಖದಗಲ ಪುರಾಣಗರತಿಯ ಸೆರಗು ತೂಗಿ ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸದಾಕಿ,
ಎದೆಮಟಾ ಬೆಳೆದ ಮೀಸೆಮಿಂಡಾಳ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ
ಹೊಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಅವ್ವಾ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಬಾಕಿ,
ಗಂಗೆ ಗೌರಿಗೆ ಅಕ್ಕ ಇಲ್ಲವೆ ತಂಗಿ.
ಬೆಂಕಿಗೆ ಖಾಸಾಪುತ್ರಿ
ಯ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣುಹಾಕಿ ಬಾಯೀ ಅಂದಿ.
ಬಂದಿ.
ಕುಂತಿ.
ಆಸುಪಾಸು ನೋಡಿ ಮುಸಿಮುಸೀ ನಕ್ಕಿ; ಮೀಸೆಯ
ಧಿಮಾಕಿನಲ್ಲಿ ದೇಶಕಾಣದೆ ಕೈಮಾಡಿ, ಹಾಡಾಹಗಲೆ
ಮೈಮ್ಯಾಲೆ ಏರಿಬಂದಿ.
ಕಾಸಾ ಗಂಧರ್ವಪತಿಗಳ ಸಿದ್ಧಿಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಮಿಂಡಭಂಡತನಗಳ
ಮರತಿ.
ಗರತಿಯ ಬಯಸಿದ ದುರುಳ ಕೀಚಕ
ಏನಾದ ಏನಾದ ಏನಾದನೋ
ಮೂಢಾ, ಗೊತ್ತಿದ್ದರ ಬಾಯಿ ಬಿಡತಿ;
ಇಲದಿರಕ ಹೇಳು, ಕಳಿಸುವೆನು
ಸಪ್ರೇಮ ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿ ಭಾರತ ದ ಕ್ಯಾಲಿಕೊ ಪ್ರತಿ.


ತಡಿ, ಬರಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಯಾ ರಶಿಯದ ಬಿಳಿಗೋಧಿ
ವೃಕೋದರ ತುಂಬಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಮದಿವಿ.
ನಿನ್ನದೊಂದು ಮೂವೀ ಮಾಡಿ, ಜರಿರುಮಾಲು ಧಡಿ
ದೋತರ, ಮುಂಗೈಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮಾಲೆ ಸುತ್ತಿ,
ಖಳವಿಟನಾಗಿಸಿ, ಸೂಳೆಗೇರಿಯ ಹೋಳಿಹುಣ್ಣಿಮೆಯಲ್ಲಿ
ನಿಂದ, ನೆರೆದ, ಬಂದ, ಬರುವ ಗರತಿಯರ ಮುಂಗೈಗೆ
ನಿನ್ನ ಮಸಡಿಯನೊಡ್ಡಿಸಿದರೇ ಹೌದೆನ್ನು.
ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಮಾಡಿ
ಕತ್ತೆಯ ಬಾಲಕ್ಕೆ ಡಬಡಬ ಡಬ್ಬಿ
ಗೆ ನಿನ್ನ ಕಟ್ಟಿ ನಾವು ಹುಡುಗರು ಯೂನಿಫಾರ್ಮಿನಲ್ಲಿ
ಧಿಕ್ಕಾರ ಮೆರವಣಿಗೆ ಹೊರಟು, ಲಬೊಲಬೋ ಹೊಯ್ಕೊಂಡು
ಊರು ಕೇರೀ ತಿರುಗಿ, ಹೊಲಗೇರಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟು, ಬೂದಿಯ
ನದಿಗೆರಚಿ, ಈ ದೇಶದ ನೀರು ನೆಲ ಹಳದಿಯಾಗಿಸಿದರೇ ಹೌದೆನ್ನೋ
ಮೂಢಾ –
ನನಗಿಂತ ಧಡ್ಡಾ.


ಕುಶಲದ ನಾಲ್ಕು ಮಳೆಬೆಳೆ ಮಾತಿವೆ ನನಗು ನಿನಗು.
ಕೈಕೈ ಮಿಲಾಯಿಸಿ ಇಕಾ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ನಂಬು;
ಇದ್ದಾರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಹಾಲುಮತದ ಹುಂಬರು
ನಿನ್ನ ನಾಮದ ಬಲದಿಂದಲೇ ತಗ್ಗುದಿನ್ನೆಗಳ ಪಿಡಬ್ಲ್ಯೂಡಿ ಮಾಡಿ
ಹಾಲು ಹರಿಸಿ ಸಮನಾಗಿಸೇವೆಂಬ ನಂಬಿಕೆಯವರು.
ಸಮನಾದರೆ ಬರುವ ಮಳೆ ಬಂದಾವು ಹೆಂಗ?
ಹಸಿರು ಬೆಳೆದಾವು ಹೆಂಗ?
ಸರ್ಕಾರಿ ಕೋಗಿಲೆ ಹಾಡ್ಯಾವು ಹೆಂಗ?
ಈ ಹೆಂಗದ ಹಂಗಿರಲಯ್ಯ –
ಛತ್ತಿಸಕೋಟಿ ದೇವರು ತಿಣುಕಿ ಬಾರದ ಬಲ ನಿನ್ನ
ನಾಮಕ್ಕಿದೆಯೇ? ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಬಚ್ಚಾ
ನೀ ಇನ್ನೂ ಅಕ್ಕಲ್ ಕಾ ಕಚ್ಚಾ

ನೀ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಠರಾವು ಪಾಸುಮಾಡಿ
ತೆಗೆದುಹಾಕಿದ್ದೇವೆ ಊರುಹೊಲಗೇರಿಗಳ ನಡುವಿನಂತರ.
ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ ಹೊಲಗೇರಿ ಗುಡಿಸುವ ನನ್ನ ಚಿತ್ರ.
ನನ್ನ ಉರ್ಪ್‌ನಾಮೆಯೇ ಸಮನ್ವಯಸಿದ್ಧ.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆಲಾ? ಹೊಲ ನೋಡು:
ಬೆಳೆದಿದೆ ಭರ್ತಿ ಗರಿಗರಿಹಾರಿ ಹೈಬ್ರಿಡ್‌ ಜೋಳ!
ಹುಡುಕಿದರೆ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಸಿಕ್ಕುವವು ನಿನ್ನ ಬೀಜಕ್ಕೂ ಬೆಳೆದ ಕಾಳು.
ದಿನನಿತ್ಯ ಕಸಿಮಾಡಿ ಹುಟ್ಟಿವವಿಲ್ಲಿ ಅಸಲುಕಲಮಿನ
ತಾಜಾತಳಿ: ಏಕಕ್ಕೆ ಅನೇಕ, ಅನೇಕಕ್ಕೆ ಏಕ;
ಭಾವಾನುಭಾವ ಸಂಚಾರಿ ವಿಭಾವಾದಿಗಳ ಭಾವೈಕ್ಯ; ಬಿಸಳಬಾಜಿ!
ಈಗಾದರು ತಿಳಿಯಿತಿಲ್ಲೋ ಏ,
ಹಳಸಿದ ಮಿಸಳಿಗೆ ಮೂಗಮುರಿಯುವ ಚೆದುರಾ,
ನನ್ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿರುವ ನಿನ್ನ
ಹೆಸರಿನಕ್ಷರ ಗುರುತಿಸದ ನಿರಕ್ಷರಾ.


ನಜರಿನ ಹುಜುರಿನಲ್ಲಿ ಎಲಿಯಡಿಕೆ ಹಿಡಿ, ಸೆಡ್ಡು ಹೊಡಿ,
ಕಾಲು ಕೆದರು; ವೀರರೊಪ್ಪೋ ಮಾತು, ಹೌದಂದೇನು.
ಅಡಿಕೆ ಹಿಡಿಯೋದು ಬಿಡೋದು ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.

ಏನು ಮಾಡೋದಪ್ಪಾ ಗುಂಡಿನೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸಿದವ.
ಕಲಿಕಾಲ, ಅಜ್ಞಾತವಾಸದ ಅವಧಿ,
ಬನ್ನೀಮರದ ಹೆಣದ ಕಾವಲಿನಲ್ಲಿ ಗದೆ ಭದ್ರವೆನ್ನಲೇ
ಹೆಣವೆದ್ದು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೋಡಿ, ಹಿಡಿದು ಕೊಟ್ಟವರಿಗೆ
ಬಹುಮಾನವೆಂದು ಜಾಹೀರಾತಿಸಿದರೆ, ಅದನೋಡಿ,
ಓದಿ ತಿಳಕೊಂಡವನು ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟಿನ್ಯಾರಂದಿ?
ಮರೆತುಹೋಗಿದೆ ಮರದ ಗುರುತು. ಅಂತೆಯೇ
ಗುಬ್ಬೀಕಂಪನಿಯ ಗಂಧರ್ವನ ಹೆಸರು ಕದ್ದದ್ದು,
ಹೆಂಡರ ಮಿಂಡರಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಕಲಿತದ್ದು, ಅದಕ್ಕೇ
‘ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಗಸರ ಹಣೆಯ ಕುಂಕುಮದರ್ಥವೇನೆಂದೂ’
ಯಾ ವಿದೇಶಿ, – ನೀ ಬಿಡು ನಮ್ಮ ಪೈಕಿ, – ಕೇಳಿದರೂ,
ನಾ ಯಾಕೆ – ಹುಡುಗರಿಗೂ ಸಿಟ್ಟು ಬಾರದೆ ಇದ್ದದ್ದು.
ಇದ ತಿಳಿದು ನೆರಳಿನೊಂದಿಗೆ ಹೋರುವ ಛಲ
ಬಿಟ್ಟೆಯೋ – ಗೆದ್ದೆ.
ಇಲ್ಲವೋ ನಾ ಅಲ್ಲ; ನೀ ನೀನೆ ಮೂರು ಬರೆ ಕೆಟ್ಟೆ.

೧೯೬೯