ಗ್ರಾಮದ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಾರಿಗಳು ಮಾಡುವ ಆಚರಣೆ, ಸೇವೆಗಳು ಹಾಗೂ ಭಕ್ತರು ಸಲ್ಲಿಸುವ ಸೇವೆ, ಆಚರಣೆಗಳು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಗಮನಾರ್ಹವೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಗ್ರಾಮದೇವತೆಗಳ ಬಗೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಐತಿಹ್ಯಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ  ನೋಡುವುದಾದರೆ ನಂಬಿಕೆ ಹಾಗೂ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಬೆಳೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿವೆ. ಈ ನಂಬಿಕೆ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತರು ಸಲ್ಲಿಸುವ ಸೇವೆ ಆಯಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಸೇವೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತ ಮತ್ತು ದೇವರ ನಡುವೆ ಪೂಜಾರಿ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಯ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಇಲ್ಲಿಯ ಸೇವೆಗಳು ಹಾಗೂ ಕರ್ತವ್ಯಗಳು ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ, ಸಂಪ್ರದಾಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಈ ವಿವಿಧತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಏಕತೆ ಸಾಧ್ಯವಿರುವುದು ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವತಾ ಕಾರ್ಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪೂಜಾರಿ ಹಾಗೂ ಭಕ್ತರಿಬ್ಬರೂ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರವರ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವರ ಆಚರಣೆಗಳು ಕಾರ್ಯಗಳು ಪ್ರಾದೇಶಿಕವಾಗಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಸೇವೆ ಕರ್ತವ್ಯಗಳ ಹಿಂದೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಅಭೀಪ್ಸೆ, ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆ ಅಡಗಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಜನರ ಸೇವೆಯ ವಿಧಿ-ವಿಧಾನಗಳು ಮಾತ್ರ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತವೆ. ದೇವಿಯು ಭಕ್ತರ ಫಲ ರಕ್ಷಣೆಯ ಭಾರ ಹೊತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಭಕ್ತರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ ನಿಷ್ಠೆಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಭಕ್ತರು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನ ಜನನವಾದಾಗ, ಮಕ್ಕಳ ಜವಳ ತೆಗೆಸುವಾಗ, ಮದುವೆ ಮುಂಜಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಹಾಗೂ ಒಕ್ಕಲುತನದ ಮನೆತನಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಜ ಬಿತ್ತುವಾಗ ರಾಶಿ ಮಾಡುವಾಗ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಬತ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಕರ್ತವ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಭಕ್ತನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ಬರುವಂಥ ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾಗಿರಬಹುದು ಇಲ್ಲವೇ ಕೌಟುಂಬಿಕವಾಗಿರಬಹುದು. ಈ ಸೇವೆಯ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಹಂತಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ನಂಬಿಕೆಯ ಮೂಲದಿಂದ ಸೇವಾಭಾವ ಮೊಳಕೆಗೊಳ್ಳುವುದು ಮೊದಲ ಹಂತ. ನಂಬಿಕೆಯಾದ ಫಲ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಹರಕೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದು ಎರಡನೆಯ ಹಂತ. ಹರಕೆಯನ್ನು ಅಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ತರುವುದು ಮೂರನೆಯ ಹಂತವಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಭಕ್ತನ ನಡವಳಿಕೆಯ ಮುಂದುವರೆದಂತೆ ಕ್ರಮೇಣ ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಪೂಜಾರಿಯು ದೇವರು ಹಾಗೂ ಭಕ್ತರ ನಡುವೆ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ ವಹಿಸುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವಾ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಆತನ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಪೂಜೆ ಹಾಗೂ ಇತರ ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಾರಿಯು ಅನಿವಾರ‍್ಯವೆನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವನ ಸ್ಥಾನ ಬೆಳೆದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಪೂಜೆ ಪುರಸ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಂತೂ ಈತನ ಪಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆರಾಧನಾ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಾರಿಗೆ ಮಹತ್ವದ ಸ್ಥಾನ ಇರುವುದನ್ನು ಜನಪದರು ಗಮನಿಸಬಹುದು.

ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪೂಜಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ವರ್ಗಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಒಂದೆನೆಯದಾಗಿ ಆನುವಂಶಿಕವಾಗಿ ಪಾರಂಪರಿಕವಾಗಿ ಪೂಜಾ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ವೃತ್ತಿಯಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಪುರಾತನ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗದವರಿಂದ ನಿಯಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಿಯಮಿತ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಪೂಜೆ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೌಕರಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ ನಿಯಮಿತ ಪೂಜಾರಿತನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಆನುವಂಶಿಕವಾಗಿ ಬಂದ ಪೂಜಾರಿಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮೇಲೆ ಒಡೆತನವಿರುತ್ತದೆ. ದೇವಸ್ಥಾನ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆ, ದೇವರ ಅರ್ಚನಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಹಾಗೂ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಆಸ್ತಿಗಳ ಹಕ್ಕು ಈತನಿಗೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಂತ ಹಕ್ಕನ್ನುಳ್ಳ ಪೂಜಾರಿಯಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಿ ಪರಿಸರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಸ್ವಭಾವ ಜನ್ಮವೆನ್ನುವಂತಹ ದೇವರ ಬಗೆಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆ ಬೆಳೆದು ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ದೇವಾರ್ಚನೆಯ ವಿಧಿ-ವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಈ ಪೂಜಾರಿಯದು. ದೇವರನ್ನು ನಂಬಿ ಸಂಕಟ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದ ಭಕ್ತರನ್ನು ಈ ಪೂಜಾರಿಯವರು ದೇವರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಅಭಯವನ್ನಿತ್ತು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತರಿಂದ ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿ ಬಂದ ನೈವೇದ್ಯ ಮುಂತಾದ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು ಪೂಜಾರಿಯ ಪಾಲಾಗುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಮ್ಮ ಬನಶಂಕರಮ್ಮ, ಉಕ್ಕಡಮಾರಮ್ಮ, ಮಾದೇಶ್ವರ, ಮುಂತಾದ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಪುನಸ್ಕಾರಗಳು ವಂಶಪಾರಂಪರ‍್ಯವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿವೆ. ಹೀಗೆ ಒಂದೇ ಮನೆತನದವರು ಆನುವಂಶಿಕವಾಗಿ ಪೂಜಾರಿತನವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಬಹುದು.

ಆನುವಂಶಿಕವಾಗಿ ಪೂಜಾರಿತನವನ್ನು ಹೊಂದಿದವವನು ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯ ಗುಡಿಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಮಡಿಯಾಗಿ ಕುಂಕುಮ, ಗಂಧ, ಅರಿಶಿಣ, ಪುಷ್ಪ, ಪತ್ರೆ ಹಾಗೂ ಇತರ ಪೂಜಾ ಸಾಮಗ್ರಿಯೊಂದಿಗೆ ಶುಚಿಯಾಗಿ ಗುಡಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿ ದೇವತೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೆ ಭಕ್ತರು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವ ಪೂಜಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕೈಕೊಳ್ಳುವನು. ಹೀಗೆ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ದೇವರ ಸೇವೆಯನ್ನೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವಲಂಬಿಸಿರುವುದರಿಂದ ವೃತ್ತಿ ಪೂಜಾರಿ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಆಡಳಿತ ವರ್ಗದಿಂದ ನೇಮಿತವಾದ ಪೂಜಾರಿಗಳು ಸಹ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ ಅರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ದೇವರ ಅರ್ಚನೆಯೊಂದು ಮಾತ್ರ ಇವರಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಒಂದು ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಇವರ ಮೇಲೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಎಲ್ಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆಯವ್ಯಯಗಳು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸಹಿತ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆಯವ್ಯಯಗಳು ಸಹಿತ ಆಡಳಿತ  ವರ್ಗದವರಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಶಿರಸಿಯ ಮಾರಿಕಾಂಬಾ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗವಿದ್ದು ಈ ವರ್ಗದವರ ಆದೇಶದಂತೆ ನೇಮಕಗೊಂಡ ಪೂಜಾರಿಗಳು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ದೇವರುಗಳ ಪೂಜಾರಿಯನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಕೊಡಬಹುದು.

ಆನುವಂಶಿಕ ಪೂಜಾರಿಗಳು, ಅರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹಿತ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ಹಾಗೂ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆಸ್ತಿ ಜಮೀನುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ನೇರವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಪೂಜಾರಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕತೆ

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮ ದೈವಗಳು ಇರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಆ ದೈವಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಪೂಜಾರಿಯನ್ನು ನೇಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪೂಜಾರಿಗಳ ಸೇವೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪೂಜಾರಿ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವುದು. ಮಡಿಯಿಂದ ಅರ್ಚಿಸುವುದು ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳು ಎಲ್ಲ ಪೂಜಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ವಿಶೇಷ ವಿಧಿ-ವಿಧಾನಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಹಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ದೇವಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಉಡಿಸಿದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುವುದು. ದೇವತೆಗೆ ಮಜ್ಜನ ಮಾಡಿಸುವುದು. ನಂತರ ಮಡಿಯಿಂದ ಪುನಃ ದೇವಿಗೆ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೊಡಿಸುವುದು, ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡುವುದು, ದೇವತಾರ್ಚನೆ ಮುಂತಾದ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೆ ಪೂಜಾರಿ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದುಕೊಂಡು ಭಕ್ತರಿಗೆ ದೇವಿಯ ದರ್ಶನ ಹಾಗೂ ಅವರು ಇಚ್ಛಿಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶದ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಮಂಗಳವಾರ ಹಾಗೂ ಶುಕ್ರವಾರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆಗಳು ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಈ ದಿನಗಳು ದೇವಿಯ ವಾರಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿರುವರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಭಕ್ತರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸುವರು. ದೇವಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವರು. ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪೂಜಾರಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಮಂಗಳಾರತಿ ಎತ್ತುವನು.

ಹೀಗೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕವಾಗಿ ದೇವತೆ ದೈವಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ನಡಾವಳಿಯನ್ನು ಕುರಿತಂತೆ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾದ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಈ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವಂತೆ ಒಂದು ವಸ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಪೂಜಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕವಾಗಿ ಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಾರಿಗಳೇ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಆ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಪೂಜಾರಿಗಳು ದೈವದ ಆರಾಧಕರೆಂದು ನಮ್ಮ ಜನಪದರು ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಇವತ್ತಿನ ಆಧುನಿಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಾರಿಗಳ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಇರುವುದನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಬಹುದು. ಆಧುನಿಕತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವರು ಧರಿಸುವ ಉಡುಪುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.