[ಬಿಸಿಯುಸಿರ – ಜೊತೆಗೆ ಉಸಿರಾಟದ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಸಪ್ಪಳ… ತುಸು ಹೊತ್ತು ಹೀಗೇ ಸಾಗಿದ ಬಳಿಕ ರಗ್ಗು ಸರಿಸಿದ – ಕುರ್ಚಿಗೆ ತಡವರಿದ ಸಪ್ಪಳ.]

ಸದಾಶಿವ :– ಯಾರವರು?

ಶಂಕರ :– ನಾನು ಶಂಕರ ಸಾರ್.

ಸದಾಶಿವ :– ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ವೇನೋ ಇನ್ನೂ?

ಶಂಕರ :– ಅಕ್ಕಾವರು ಇನ್ನೂ ಬರಲಿಲ್ಲ ಸಾರ್, ಹನ್ನೆರಡು ಹೊಡೀತು.

ಸದಾಶಿವ :– ಅವಳಿನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಶಂಕರ – ಎಂದಿಗೂ ಬರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಎಂದೂ ತಿರುಗಿ ಬಾರದಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ.

ಶಂಕರ :– (ಅಳಲುತ್ತ) ನೀವು ಏನೇ ಹೇಳಿ ಸಾರ್. ಅಕ್ಕಾ ಖಂಡಿತ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ಸದಾಶಿವ :– ಎಲಾ ಅಳ್ತಾ ಇದೀಯಲ್ಲೊ? ನಿನ್ನಕ್ಕನ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿಯೇನೊ?

ಶಂಕರ :– ನಿಮಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲದರ ಮೇಲೂ ನನಗೆ ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿ ಸಾರ್. ನೀವು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಈ ದಾಡಿ ಸಟ್ಟಿನ ಮೇಲೂ ನನಗೆ ತುಂಬ ಅಭಿಮಾನ! ನೀವು ನಮಂಥ ಅನಾಥರ ದೇವರು ಸಾರ್…

ಸದಾಶಿವ :– ಶಂಕರ, ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲೇ?

ಶಂಕರ :– ಕೇಳಿ ಸಾರ್…

ಸದಾಶಿವ :– ಜನರೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ಕುರುಡಾಂತ ಹೇಳ್ತಾರೆ , ನಿನಗೂ ಹಾಗೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೇನೋ?

ಶಂಕರ :– ಏನು ಮಾತು ಸಾರ್? ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ಒಬ್ಬರೇ ಅಡ್ಡಾಡ್ತೀರಿ, ಬರೀತೀರಿ, – ಓದ್ತೀರಿ –

ಸದಾಶಿವ :– ನಿನ್ನಕ್ಕ – ಶೀನೂ –

ಶಂಕರ :– (ತಡೆದು) ಹೌದು ಸಾರ್. ಶ್ರೀನಿವಾಸರಾಯರು – ಅಕ್ಕಾವರು – ಇಬ್ಬರೇ ಸಾರ್ ನಿಮಗೆ ಕುರುಡಾಂತನ್ನೋದು. ಆ ಸೊಕ್ಕಿನ ಶ್ರೀನಿವಾಸರಾಯರು…

ಸದಾಶಿವ :– ಛೀ ಛೀ… ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಯಾರನ್ನೂ ದ್ವೇಷಿಸಬಾರದು.

ಶಂಕರ :– ನಮಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದವರನ್ನೂ……?

ಸದಾಶಿವ :– ಅವರನ್ನೂ ದ್ವೇಷಿಸಬಾರದು. ನಾವು ಹುಟ್ಟಿರೋದು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲಿಕ್ಕಲ್ಲ ಶಂಕರ್, ಪ್ರೇಮಿಸೋದಕ್ಕೆ!

ಶಂಕರ :– ಸರ್ ಸರ್…

ಸದಾಶಿವ :– ಹೂಂ-

ಶಂಕರ :– ಈ ಫೋಟೋ ಯಾರದು ಸಾರ್ …?

ಸದಾಶಿವ :– ಯಾವದು? ಆ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲಿನದೋ?

ಶಂಕರ :– ಹೌದು ಸಾರ್.

ಸದಾಶಿವ :– ಅಹಲ್ಯೆಯದು. ಅದ್ಯಾಕೋ ಬೇಕಿತ್ತು ನಿನಗೆ?

ಶಂಕರ :– ಅಕ್ಕಾವರು ಈ ಫೋಟೋನ್ನ ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಚೀರಿ “ನಾನು ಹೋಗಲಾರೆ ಹೋಗಲಾರೇಂತ… ಅಳತೊಡಗಿದರು. ಯಾರು ಸಾರ್ ಈ ಅಹಲ್ಯಾ ಅಂದರೆ – ?

(ಬಾಗಿಲು ಬಡಿಯುವ ಸಪ್ಪಳ.)

ಸದಾಶಿವ :– ಯಾರವರು?

(ತುಸು ಹೊತ್ತು ನೀರವ. ಮತ್ತೆ ಬಾಗಿಲು ಬಡೆದ ಸಪ್ಪಳ.)

ಶಂಕರ :– ನಾನು ತೆಗೀತೀನಿ ಸರ್…

ಸದಾಶಿವ :– ನಿನಗೆ ಕೊಂಡಿ… ನಿಲುಕುವದಿಲ್ಲವಲ್ಲೋ?

ಶಂಕರ :– ಅಂದ ಹಾಗೇ ಈ ಅಹಲ್ಯಾ ಅಂದರ ಯಾರೂಂತ ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ವಲ್ಲ ಸರ್……

(ಬಾಗಿಲು ಕೊಂಡಿ ಬಿಡಿಸಿ – ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ಸಪ್ಪಳ…ತುಸು ಹೊತ್ತು ನೀರವ.)

ಶಂಕರ :– (ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ) ನೋಡಿ ಸಾರ್! ನಾನು ಹೇಳಿರಲಿಲ್ವೆ ಅಕ್ಕಾ ಖಂಡಿತ ಬರ್ತಾರೇ – ಅಂತ. ಅಕ್ಕಾ ಬಂದರು!…ಅಕ್ಕಾ ಬಂಧರು. ಲೈಟ್‌ ಹಚ್ತೀನಿ ಸಾರ್……!

(ಲೈಟ್‌ ಸ್ವಿಚ್ಚು ಒತ್ತಿದ ಸಪ್ಪಳ.)