ಅದೊ ನೋಡು! ಓ ಅಲ್ಲಿ, ಪೂರ್ವದ ದಿಗಂತದಲಿ
ಹೊನ್ನಿನುರಿ ಹೊತ್ತುತಿದೆ ಮುಗಿಲಿನಲ್ಲಿ!
ಕಡೆದ ಕೆಂಗೆಂಡವೆಂಬಂತೆ ರಾರಾಜಿಪನು
ಚಂದ್ರನಾಕಾಶದ ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ.
ಏನು ಮೌನವಿದೇನು ಶಾಂತಿಯಿದು! ಬಾನಿನಲಿ,
ಮುಗಿಲಿನಲಿ, ನೆಲದಲ್ಲಿ, ಕೆರೆಯ ಮೇಲೆ
ಹಾಲಿನಲಿ ಚಿನ್ನವನೆ ತೇದು ಲೇಪಿಸಿದಂತೆ
ಶೋಭಿಸಿದೆ ಬೆಳ್ದಿಂಗಳಮೃತ ಲೀಲೆ!
ಶಿವಶಿವಾ! ಮನುಜಕೃತ ಕಲೆಯಾವುದಿದಕೆ ಸಾಟಿ?
ರಾಜಧಾನಿಯು ತನ್ನ ಕೃತಕತೆಗೆ ತಾನೆ ನಾಚಿ
ಮೊಗಬಾಡುತಿದೆ! ಮಿಂಚು ಸೊಡರುಗಳು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ
ಮಿಣುಮಿಣುಕಲೇನಂತೆ? ರಾಕಾ ಶಶಾಂಕ ರೋಚಿ
ಎಲ್ಲವನು ಮುಳುಗಿಸಿದೆ! ಏನಿದು, ಅಜಾತವಾದಿ?
ಜಾಗ್ರತವೊ? ಸ್ವಪ್ನವೊ? ಸುಷುಪ್ತಿಯೋ? – ಇದು ಸಮಾಧಿ!

೬-೩-೧೯೩೧