ಹೂವಿನ ಸೊಬಗನು ನೋಡುತ ನೀನು ಕೋಮಲವೆನ್ನುತ ಮುತ್ತಿಡುವೆ; ಹೂವಿನ ಪೆಂಪಿಗೆ ಬಾಳನು ಕೊಟ್ಟಾ ಮೊಳಕೆಯ ಗೋಳನು ನೀನರಿಯೆ! ಬುವಿಯನು ನೋಡುತ ಸೊಬಗಿಗೆ ಮೆಚ್ಚಿ, ಕವಿಯೇ, ಕವಿತೆಯ ವಿರಚಿಸುವೆ; ಬುವಿಯಾನಂದಕೆ ಜೀವವನಿತ್ತಾ ಕರ್ತನ ವೇದನೆಯರಿತಿಹೆಯ? ಯುಗ ಯುಗ ಯುಗಗಳ ಯಾತನೆಯಿಂದ ಜನಿಸಿತು ನಲಿವೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ; ನಲಿಯುವ ಒಂದೊಂದಲರಿನ ಹೃದಯದಿ ಬ್ರಹ್ಮವು ಮೌನದಿ ನರಳುತಿದೆ! ಮುಂದಕೆ ನೋಡುವ ಕವಿಗಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮವು ಹರ್ಷದಿ ಕುಣಿಯುತಿದೆ; ಹಿಂದಕೆ ನೋಡುವ ಋಷಿಗಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಯಾತನೆಯಿಂದದು ಹೊರಳುತಿದೆ! ೧-೪-೧೯೨೭