ಭಾರತದ ಯಾವುದೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೋ ಪರಿಶೀಲನೆಗೋ ತೊಡಗುವವರಿಗೆ ಅನೇಕ ಎಡರು ತೊಡರುಗಳು ಅಡ್ಡವಾಗುತ್ತವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಉಂಟಾದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ವೈಪರೀತ್ಯಗಳು. ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಖಚಿತ ನಿಲುವಿಗೆ ತಲುಪುವುದು. ಕಷ್ಟವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಈ ಬಗೆಗೆ ನಡೆದಿರುವ ಬಹುತೇಕ ಅಧ್ಯಯನ ಏಕಮುಖವಾದುದು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಏಕದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳದ್ದೂ ಆಗಿದೆ. ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರು ಸಹ ತಮ್ಮ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಯೋಚಿಸಿ ತಮ್ಮದನ್ನು ಉತ್ತಮವಾದುದೆಂದು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೇ ಮಾಡಿದಂತೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಈ ದೇಶದ ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ನೆಲೆಯ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಮೆರೆಯಲು ದಾಳಿ ನಡೆದಿರುವುದು ಮತ್ತು ಅದರ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರ ಮುದ್ರೆಯನ್ನೊತ್ತುವಂಥ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆದಿರುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲಾನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯ ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಆ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಂಥ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಇವುಗಳ ಅಂಥಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದಾಗ ಇವೆಲ್ಲಾ ಈ ಧಾರ್ಮಿಕ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಹೇಳುವಷ್ಟು ಪೊಳ್ಳಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಮೈಲಾರಲಿಂಗ ಸಹ ಇಂತಹ ಅನಾಧರಣಗೆ ಗುರಿಯಾದ ಒಂದು ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಷಯ ಎಂದೇ ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದುದರಿಂದ ಮೇಲೆ ಸೂಚಿಸಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ‘ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮೈಲಾರಲಿಂಗ ಸಂಪ್ರದಾಯ”ವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಮೊದಲನೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯಪೂರ್ವ ಭಾರತೀಯ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವನ್ನು ಕುರಿತಂತೆ ಇರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಭಾರತೀಯವಾದ ಯಾವುದೇ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಆರ್ಯರು ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದ ಕಾಲವನ್ನೇ ಮಿತಿಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾಡಿರುವುದು. ಆರ್ಯರು ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ಇಲ್ಲಿನ ಧಾರ್ಮಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ರೀತಿ ನೀತಿ ಏನು? ಎಂಬುದು ಅನೇಕ ವೇಳೆ ಪರಿಗಣನೆಗೆ ಬರದಲೇ ಹೋಗುವುದುಂಟು. ಆರ್ಯ ಧರ್ಮದ ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಈ ದೇಶದ ಮೂಲಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದುದರಿಂದಲೇ ಆರ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೇ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಆರ್ಯ ಧರ್ಮವೇ ಭಾರತೀಯ ಧರ್ಮವೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ದೇಶದ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಬೆಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆರ್ಯರು ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಧರ್ಮ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಭಾರತದ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪಲಿಲ್ಲ. ತಲುಪಿದ್ದೂ ಅಸಂಸ್ಕೃತವಾಗಿ ತಲುಪಿತು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಆಳವಾದ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಅಧ್ಯಯನ ಆಗಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಎರಡನೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಶೈವ ಮತ್ತು ವೀರಶೈವ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶಿವ ಎಂದೊಡನೆಯೇ ಅದನ್ನು ವೀರಶೈವ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಈ ಹೊತ್ತು ಬೆಳೆದುನಿಂತಿದೆ. “ಕರ್ಣದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರುಂಟೆ” ಎಂದು ಬಸವಣ್ಣನ ಬಗೆಗೆ ಅನೇಕ ಕಟ್ಟು ಕಥೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ. ಶೈವಧರ್ಮದ ಮೂಲ ಕ್ರಿಸ್ತಪೂರ್ವ ಮತ್ತು ಆರ್ಯ ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ವೀರಶೈವ ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಶೈವದಿಂದಲೇ ಮೂಡಿದ ಟಿಸಿಲು. ಈ ಎರಡೂ ಶೈವ ಪಂಥಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಘರ್ಷಣೆಗೆ ಇಳಿದ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ. ಅಂಥವುಗಳ ಬಗೆಗೆ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಮೂರನೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮೈಲಾರಲಿಂಗನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಕುರಿತಂತೆ ವಿವೇಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ದೇವತೆ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾದುದೆಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೆಲವು ವಿದ್ವಾಂಸರಲ್ಲಿದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಮೈಲಾರ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯೆಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಎರಡೂ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಮೈಲಾರ ಶೈವಧರ್ಮದ ಒಂದು ಅಂಗ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನವಾದುದು. ಭೈರವ ಪಂಥದಿಂದ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಿಡಿದುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಆಧಾರಗಳಿವೆ.

ನಾಲ್ಕನೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಈಗ ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮೈಲಾರ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ಮೈಲಾರದೇವತೆ ಕುರುಬ ಜನಾಂಗದ ದೇವರು ಮಾತ್ರ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ಅನೇಕ ಕಡೆ ಇದು ಒಕ್ಕಲಿಗರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ದೇವತೆಯೂ ಆಗಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಜನಾಂಗದವರೂ ಮೈಲಾರ ದೇವರ ಅಂಕಿತದಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಡುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಮೈಲಾರನಗೊರವರು ಈಗಲೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಕೆಂಚ, ಚುಂಚರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಹೆಸರಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಿವೆ. ಈ ನಾಲ್ಕು ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೈಲಾರಲಿಂಗ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನವಾದ ಜನಾಂಗ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಇತಿಹಾಸ ಆರಂಭವನ್ನು ಕುರಿತಂತೆ ಅನೇಕ ಪ್ರಮುಖವಾದ ತೀರ್ಮಾನಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಮಾನವನ ವಿಕಾಸದ ಹಾದಿಯ ಅನೇಕ ಮಜಲುಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಕಾಲಗರ್ಭದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಆದರೂ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ವಿದ್ವಾಂಸರು ನಡೆಸಿದ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಿಂದ ಅನೇಕ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕವೂ ಆದ ಸಂಗತಿಗಳು ಹೊರಬಿದ್ದಿವೆ. ಇತ್ತೀಚಿನವರೆಗೆ ನಾವು ಸರಿಯೆಂದು ನಂಬಿದ್ದ ಅನೇಕ ವಿದ್ವಾಂಸರ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಈಗ ಸರಿಯಲ್ಲವೆಂದು ಕಂಡುಬರುತ್ತಿವೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ನಾಗರಿಕತೆ ಉದಯಿಸಿತೆಂಬ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅನೇಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಧರ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಬಗೆಗೆ ಕೂಡ ಇಂಥ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿವೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಬಗೆಗೆ ಆಧಾರಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. “Indias Recorded Civilisation is one of the longest in the course of world History and it’s Mythology spans the whole of that Period and more. For some periods, Indeed, Since Hindu Scholarship Traditionaly has little interest in History as such mythology and sacred lore constitute the sole record and the changes that may be noted in such traditional materials are thus vitaclues to our knowledge of social and political changes”[1] ಮೇಲಿನ ಹೇಳಿಕೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುವಾಗ ಭಾರತೀಯ ಜನಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ರೀತಿನೀತಿಗಳ ಬಗೆಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ ಎಂಬುದರ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಬಗೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರೆಲ್ಲಾ ಈ ದೇಶದ ಮೂಲ ಜನರ ಜೀವನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳತ್ತ ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡದೆ ರಾಜಸ್ಥಾನಗಳ ಮತ್ತು ನಗರದ ಉತ್ತಮರ ಜೀವನ ಕ್ರಮಗಳೇ ಈ ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂಬಂತೆ ಭಾವಿಸಿದುದು ತಮ್ಮದನ್ನು ಮೇಲೆಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನವಾದುದನ್ನೇ ಮೂಲೆಗೊತ್ತುತ್ತಾ ನಡೆದರು. ತಮಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣದುದನ್ನು ತಿದ್ದಿಯೂ ಬರೆದುದನ್ನು ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿಯೇ ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗೆಗೆ ವಿವೇಚಿಸುವಾಗ ಜನಪದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದ. ಎ ಆಗಮಾತ್ರ ಈ ದೇಶದ ನಿಜವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ, ಧರ್ಮದ, ನಾಗರಿಕತೆಯ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಸ್ಪಷ್ಟಚಿತ್ರ ದೊರೆಯಬಹುದು.

ಭಾರತೀಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದನಂತರದ ಕಾಲವನ್ನು ಮಿತಿಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಈ ಬಗೆಗಿನ ಬಹುತೇಕ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆದಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಃ ಎರಡು ಕಾರಣಗಳು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ವಾಸರೆಲ್ಲ ಆರ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನೇ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂದು ತಪ್ಪು ತಿಳಿದುದು. ಮತ್ತೊಂದು ಇವರೆಲ್ಲಾ ಆರ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯವರೇ ಆಗಿದ್ದು, ಮೂಲ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಅನಾದರದಿಂದ ಕಂಡದ್ದು. ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಈ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ವಿದ್ವಾಂಸರುಗಳು ಮತ್ತು ಅದೇ ರೀತಿಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದ ಕೆಲವು ಮಂದಿ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಈ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರವಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. ಇದರಿಂದ ಆರ್ಯರು ಬರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಶತಶತಮಾನಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹಾನ್‌ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ತನ್ನ ಉತ್ತುಂಗತೆಯನ್ನು ತಲುಪಿತ್ತು. ಆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಆ ಜನಾಂಗ ಯಾವುದೆಂದರೆ “the Dravidian peoples, who spread in to almost every part of India and Srilanka, Were a Mixture of Native Population of India and proto Dravidians, who seem to have entered India in waves from about 4000 to 2500 BC. They interoduced a Neolithic village culture based on agriculture.”[2] ಆರ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕಾಲವನ್ನು ನಾಲ್ಕರಿಂದ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮೇಲಿನ ಹೇಳಿಕೆ ಅದಕ್ಕೂ ಎರಡು ಸಾವಿರಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ಭಾರತ ವ್ಯವಸಾಯ ಪ್ರಧಾನವಾದ ಗ್ರಾಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನಾಡಾಗಿತ್ತೆಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂದಿಗೂ ಭಾರತವನ್ನು ಕುರಿತಂತೆ ಈ ಮಾತು ಸತ್ಯವೆಂಬುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಇಂದಿಗೂ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಈ ದೇಶದ ಶೇಕಡ ಎಂಭತ್ತು ಮಂದಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಮರೆತು ಕೇವಲ ನಗರದ ಅಥವಾ ಆರ್ಯ ಪ್ರಭಾವದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮತ್ತು ಬರೆದಿರುವ ಬಹಿರಂಗ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆರ್ಯರು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಉತ್ತುಂಗತೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ್ದಿತು. ಅನೇಕ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜರು ಮತ್ತು ರಾಜಧಾನಿಗಳು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದ್ದುದಲ್ಲದೆ ಆಡಳಿತ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ರೂಪ ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ರಾಜಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಕಲೆ, ಸಾಹಿತ್ಯಗಳು ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಉದಾಹರಣೆ “Great cities such as mohenjodaro, Harappa and Kalibangan in India Rose during the third millennium BC and reached the Height of their considerable material culture”[3] ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಈ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅಂತಿಮ ಘಟ್ಟವನ್ನು ಸುಮಾರು ಕ್ರಿ. ಪೂ. ೨೧೫೦ ರಿಂದ ಕ್ರಿ. ಪೂ. ೧೭೫೦ ಎಂದು ವಿದ್ವಾಂಸರು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಕ್ರಿ. ಪೂ. ದಿಂದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಈ ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಅದರ ರೀತಿ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಕುರಿತಂತೆ ಹೇಳಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಕ್ರಿ. ಪೂ. ೩೦೦ ರಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೆಗಾಸ್ತನೀಸ್‌ ಇಲ್ಲಿನ ಸಮಾಜ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕುರಿತಂತೆ “ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿರುವ ಜನರನ್ನು ಏಳು ಪಂಗಡಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳಾದವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಒಂದು ಪಂಗಡ. ಎರಡನೆಯ ಪಂಗಡ ಬೇಸಾಯಗಾರರ ಪಂಗಡ ಇರುವ ಸಂಖ್ಯೆ ಉಳಿದೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮೂರನೆಯ ಪಂಗಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು. ಪಶುಪಾಲನೆ ಮತ್ತು ಕುರಿಸಾಕುವುದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಜನ. ನಾಲ್ಕನೆಯ ಪಂಗಡದವರು. ಕೈಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಜನ. ಸೈನಿಕ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವವರು ಐದನೆಯ ಪಂಗಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು. ಆರನೆಯ ಪಂಗಡಕ್ಕೆ ರಾಜರು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಏಳನೆಯ ಪಂಗಡಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರವರ್ಗದವರು ಸೇರುತ್ತಾರೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಮೆಗಾಸ್ತನೀಸನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಆರ್ಯರು ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪ್ರಬಲವಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿಯಲು ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದಂಥ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದು ತುಳಿದು ಮೇಲೆ ಬರಲು ಶತಮಾನಗಳೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಮೇಗಾಸ್ತನೀಸ್‌ನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಆರ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾಗಲಿ, ವರ್ಣಧರ್ಮ ಪದ್ಧತಿಯಾಗಲಿ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

ಆರ್ಯರು ಭಾರತೀಯ ರಾಜರನ್ನು ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಹತೋಟಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಅನೇಕ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. “Cast was first evolved in the late epic of Brahiamanic age, About 800 to 500 B. C. as the Aryans expanded over northem India and found it necessary to integrate majority India genous population in to their social frame work, and itseems from evidence in the great Epics composed in that period. That at first change of cast was possible.”[4] ಇದರಿಂದ ಆರ್ಯರು ತಮ್ಮ ಉತ್ತಮಿಕೆಯನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸಲು ನಿರೂಪಿಸಿದ ವರ್ಣ ಪದ್ಧತಿ ಮತ್ತು ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳು ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಯಃ ಇದೇ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಮೆಗಾಸ್ತನೀಸ್‌ ವರ್ಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲಿ, ರಾಮಾಯಣ ಮಹಾಭಾರತಗಳ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲಿ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಕ್ರಿ. ಪೂ. ೮೦೦ರಲ್ಲಿ ರೂಪಿತವಾದ ಇವುಗಳು ಕ್ರಿ. ಪೂ. ೩೦೦ರಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಜನರನ್ನು ತಲುಪಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮುಂದೆ ಆರನೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಜರನ್ನು ಎರಡನೆಯ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರಾದಿ ವಂಶಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿ ಅವರನ್ನು ಆರ್ಯರು ತಮ್ಮ ವಲಯಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಿಸಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ವರ್ಣಧರ್ಮವನ್ನು ಮತ್ತು ಆರ್ಯರ ರೀತಿ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಹೇರಲಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ಆಳವೂ, ಅಗಲವೂ ಆದ ಕಂದರಗಳನ್ನೇ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು. ನಿರ್ಬಂಧ ವಿಧಿಸಲಾಯಿತು. ಇದರಿಂದಾಗ ಭಾರತೀಯ ಮೂಲದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮತ್ತೆ ತಲೆಯೆತ್ತದಂತೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು.

ಮೆಗಾಸ್ತನೀಸ್‌ನ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಆಡಳಿತದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ವಿಂಗಡಣೆ ಎಂದು ಕೆಲವರು ವಿದ್ವಾಂಸರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮೆಗಾಸ್ತನೀಸನೆ “ಈ ರೀತಿ ಇಂಡಿಯಾ ದೇಶದ ಸಮಾಜವನ್ನು ಏಳು ಭಾಗವಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಂತರ್ಪಂಗಡ ವಿವಾಹವಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಪಂಗಡದವರು ತನ್ನ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೊಂದು ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಂತಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಈ ಮೂಲಕ ಆಗಿನ ಸಮಾಜದ ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಆತನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಜಾತಿಗಳು ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಜನಾಂಗಗಳು ವೃತ್ತಿಯ ಆಧಾರದಿಂದ ರೂಪಿತವಾದುವೆಂಬುದಂತು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಆದುದರಿಂದ ಆರ್ಯರು ಜಾರಿಗೆ ತಂದ ವರ್ಣಧರ್ಮ ಆಗಿನ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬೇಧಿಸಿ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶತಮಾನಗಳೇ ಹಿಡಿದವು. ರಾಜ ಮಹಾರಾಜನನ್ನು ತಮ್ಮ ಹತೋಟಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಂತರ, ಪೌರೋಹಿತ್ಯ ತನ್ನ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಜನತೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿಗಿಪಡಿಸಿದಂತೆಲ್ಲಾ ವರ್ಣಧರ್ಮ ಪ್ರಬಲವಾಗತೊಡಗಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. “The rigidity and complexcity of the caste structure it developed later seems almost entitrely Due to Brahmin influence, and through it Brahmins maintained by right of Birth a position as the highest caste not a brahims at any time were priests, but nevertheless Brahmins imposed doctorine held that each Brahmin had to maintain the purity of the cast as a whole and contact with the lower castes”[5] ಮೇಲಿನ ಹೇಳಿಕೆ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮೇಲು ಕೀಳುಗಳ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿತು ಮತ್ತು ಅದು ಹೇಗೆ ಜಾತಿಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ವೃತ್ತಿಯ ಆಧಾರದಿಂದ ನಿರ್ಧಾರಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಜನಾಂಗ ಅಥವಾ ಜಾತಿ ಹುಟ್ಟಿನ ಆಧಾರದಿಂದ ನಿರ್ಧರಿತವಾಯಿತು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅರಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆತ ಸಕಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಮಾನಗಳು. ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ದೊರೆತ ಇವುಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇರಲಿ ಎಂದು ಯಾರುತಾನೆ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದ ಮುಂದೆ ವೇದವನ್ನೋದುವವನ ಮಗ ಅವನು ಅದನ್ನು ಓದಲಿ ಬಿಡಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾದ. ಅರಮನೆಯ ಸವಲತ್ತುಗಳಿಗೆ, ಸಮಾಜದ ಸ್ಥಾನ ಮಾನಗಳಿಗೆ ಹಕ್ಕುದಾರನಾದ. ಹೊಲ ಉಳುವವನ ಮಗ ವೇದವನೋದಿದರೂ ಒಕ್ಕಲಿಗನೇ ಆದ. ಇದು ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆಗಿಂತ ಅನುಕೂಲಗಳಿಗಾಗಿ ರೂಪಿತವಾದುದು. ಇದರ ರುಚಿ ಹತ್ತಿದಂತೆಲ್ಲಾ ಜಾತಿಯ ಬೇಲಿ ಬಲವಾಗುತ್ತಾ ನಡೆಯಿತು.

ಕ್ರಿ. ಪೂ. ೩೦೦ ರಿಂದ ಕ್ರಿ.ಶ. ೬೦೦ರವರೆಗೆ ಯಾವ ಪ್ರವಾಸಿಯೂ ವರ್ಣಧರ್ಮದ ವಿಚಾರವನ್ನಾಗಲಿ, ರಾಮಾಯಣ ಮಹಾಭಾರತಗಳ ವಿಷಯವನ್ನಾಗಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿಲ್ಲ. ಕ್ಷತ್ರೀಯರು ಒಂದು ಜನಾಂಗವಾದ ಬಗ್ಗೆ ತಂದೆಯಿಂದ ಮಗನಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಬರುವ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿಲ್ಲ. ಪುರೋಹಿತ, ಶ್ರಮಣ ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು ಬಂದರೂ ಅವು ವೃತ್ತಿ ಅಥವಾ ಧರ್ಮ ಸೂಚಕವೇ ವಿನಃ ಜಾತಿಸೂಚಿಕವಲ್ಲ. ಮೆಗಾಸ್ತಣಿಸನ ನಂತರ ಸರಿಸುಮಾರು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಮೇಲೆ ಬಂದ ಹುಯೆನ್‌ತ್ಸಾಂಗ್‌ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲಿಗೆ ವರ್ಣ ಧರ್ಮವನ್ನು ಹೇಳಿ ತಂದೆಯಿಂದ ಮಗನಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಬರುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕ್ರಿಸ್ತಪೂರ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸ್ಟ್ರಾಬೋಯೆಂಬ ಪ್ರವಾಸಿ “ರಾಜನನ್ನು ಜನಗಳು ಚುನಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಾಜನಾದ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗೆ ಮಕ್ಕಾದರೆ ಸಿಂಹಾಸವನ್ನು ತೊರೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿಂಹಾಸನ ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯವಾಗಿರಬಾರದೆಂಬುದೇ ಇದರ ಉದ್ದೇಶ”[6] ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಇದರಿಂದ ರಾಜತ್ವ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ರಾಜನನ್ನು ಅರಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ಹೇಗಿತ್ತು? ಸ್ಟ್ರಾಬೋನ ನಂತರ ಬಂದ ಪ್ಲಿನಿ ಎಂಬ ಪ್ರವಾಸಿ “ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರನಾದವನು ಮಾತ್ರ ರಾಜನಾಗಲು ಅರ್ಹ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಮಗುವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಮಗುವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಅದು ಸುಂದರವಾಗಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲವೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸುಂದರವಾದ ಮಗು ರಾಜನಾಗಲು ಅರ್ಹವೆನಿಸುತ್ತದೆ”[7] ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಆರ್ಯರು ವರ್ಣಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವವರೆಗೆ ಜನರೇ ರಾಜನ್ನು ಆರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆಂಬುದನ್ನು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿ.ಶ. ಎರಡನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಬಡ್ಡೆಸನೆಸ್‌ ಎಂಬ ಪ್ರವಾಸಿ “ಇಂಡಿಯಾ ದೇಶದ ಯಾವ ಪಂಥದವರಾದರೂ ಶ್ರಮಣರಾಗಬಹುದು. ಇವರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳಿವೆ. ಬ್ರಕಮನರು ಮತ್ತು ಶ್ರಮಣರೆಂದು”[8] ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಈ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ವೃತ್ತಿಗುಂಪುಗಳಾಗಿದ್ದುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಕ್ರಿ.ಶ. ಆರನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದ ಹುಯೆನ್‌ತ್ಸಾಂಗ್‌ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ” ಜನರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಗಬೇದಗಳಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಎರಡನೆಯವರು ಅಳರಸರು ಮೂರನೆಯ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು ವೈಶ್ಯರು ಅಥವಾ ವರ್ತಕರು. ನಾಲ್ಕನೆಯ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು ಶೂದ್ರರು ಅಥವಾ ಬೇಸಾಯಗಾರರು”[9] ಅತ್ಯಂತ ಮುಕ್ತವಾಗಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ಜನ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಜಾತಿಗಳ ಬೇಲಿಯೊಳಗೆ ಎಳೆಯುವುದೇನೂ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಂಬುದು ಮೆಗಾಸ್ತನೀಸ್‌ ಮತ್ತು ಹುಯೆನ್‌ತ್ಸಾಂಗ್‌ರ ಮಧ್ಯದ ಒಂದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷದ ಸಂಘರ್ಷ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಆರ್ಯರು ರಾಜಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿ ರಾಜರನ್ನು ತಮ್ಮ ಹತೋಟಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಂತರ ಭಾರತದ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳು ಶೂದ್ರರೆನಿಸಿಕೊಂಡು ಗ್ರಾಮಾಂತರಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಬೇಕಾಯಿತು. ಅವರ ದೇವರು ದಿಂಡರುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅನಾಗರಿಕವೆಂದು ಕರೆದು, ಕರೆದು ತಮ್ಮ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ತಾವು ರೂಪಿಸಿದವುಗಳನ್ನು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರ ಮೇಲೆ ಹೇರಲಾಯಿತು. ವಂಶಪರಂಪರೆಯ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದವರ ಹಿಡಿತ ಬಿಗಿಯಾಗುತ್ತಾ ನಡೆಯಿತು. Because this happened under guidance of the hereditary class of priests and philosophers the Brahmins it reinforced the status of the priests stressing the value of their prerogative the performance of sacrifice in menso relation with the god ವಂಶಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಪುರೋಹಿತರ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮೇಲಿನ ಮಾತುಗಳು ಸಾಕ್ಷಿ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಜಾತಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಧರ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಸಂಕುಚಿತಗೊಂಡು ಕಿಲುಬು ಹತ್ತಿದವು. ನಿಸರ್ಗವನ್ನೇ ದೇವರೆಂದು ನಂಬಿದ್ದ ಜನರಿಗೆ ನೂರಾರು ದೇವರುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಅವರ ಮೇಲೆ ಛೂ ಬಿಡಲಾಯಿತು.

ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಕಲೆಗಳು ರಾಜಾಶ್ರಯ ತಪ್ಪಿದ ಮೇಲೆ ಗ್ರಾಮಾಂತರದ ಜನರನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿತು. ಅದೇ ಇಂದಿಗೂ ಜನರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಜಾನಪದ ಧರ್ಮವಾಗಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾಗಲಿ ಆ ಜನರ ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತುಕೊಂಡೇ ಬಂದಂಥವು. ಆದುದರಿಂದಲೇ ಎಷ್ಟೆಎಷ್ಟೋ ವಿದೇಶಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಧಾಳಿಯನ್ನೆದುರಿಸಿಯೂ ಅವು ಉಳಿದುಕೊಂಡಿರುವುದು. ಇಲ್ಲಿನ ಜನಾಂಗಗಳ ಮೂಲವನ್ನು ಕೆಲವು ವಿದ್ವಾಂಸರು ಹೊರಗೆ ಅರಸಲು ಯತ್ನಿಸುವುದುಂಟು. ಇದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ “ಇಂಡಿಯಾ ದೇಶವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಇದು ಬಹು ವಿಶಾಲವಾದ ದೇಶ. ಇಲ್ಲಿರುವ ಜನರು ವಿವಿಧ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರು. ಈ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ನೂರಹದಿನೆಂಟು ಆಗುತ್ತವೆ. ಈ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದರೂ ಪರದೇಶಿಯ ಮೂಲಕ್ಕೆ ಸೇರದೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಥಳ ಜನ್ಯವಾದ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳು”[10] ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕ್ರಿಸ್ತಪೂರ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ದೇವರು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಿದ್ದವು. ಆ ಜನರದೇ ಆದ ನಾಗರಿಕತೆಯಿತ್ತು. “The dravidions as an agricultural people clearly worshipped deities connected in one way or other with fertility” ಮೇಲಿನ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಪೂಜಾಪದ್ಧತಿ ಇಂದಿಗೂ ನಮ್ಮ ಜನಪದರಲ್ಲಿ ಜಾನಪದ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಆರ್ಯರ ಆಗಮನದ ಕಾಲವನ್ನು ಮಿತಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡುದರಿಂದ ಅನೇಕರು ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ಯೋಜನೆ ಮಾಡಲು ಕೂಡ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆರ್ಯರು ಬರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲೇ ಈ ದೇಶದ ಜನಾಂಗ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿತ್ತೆಂಬುದನ್ನು ಮೆಗಾಸ್ತನೀಸ್‌ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾನೆ. “ಇಂಡಿಯಾ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನೂರಹದಿನೆಂಟು ಜನಾಂಗಗಳಿವೆ. ದಿಯೋನೀಸಸ್ಸ್‌ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸಾಂದ್ರಕೊಟೂಸ್ (ಚಂದ್ರಗುಪ್ತ ಮೌರ್ಯ)ನವರೆಗೆ ನೂರೈವತ್ಮೂರು ರಾಜರುಗಳು ಆಗಿ ಹೋದರೆಂದು ಲೆಕ್ಕಾ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಈ ರಾಜರುಗಳು ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಒಟ್ಟು ಕಾಲ ಆರು ಸಾವಿರದ ನಲವತ್ತೆರಡು ವರ್ಷಗಳು”1 ಮೇಲಿನ ಹೇಳಿಕೆ ಆರ್ಯ ಮತ್ತು ಮೂಲ ಭಾರತೀಯ ಧರ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಬಗೆಗಿನ ನಿಲುವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಕಲೆಯ ಬಗೆಗೆ ಅಧ್ಯಯನ ಕೈಗೊಂಡವರಿಗೆ ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಪರಿಚಯವಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತಾಯಿ ಬೇರನ್ನು ಕರೆತು ಮರದ ಬಗೆಗೆ ಮಾತನಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಭಾರತೀಯ ಧಾರ್ಮಿಕ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಶೈವಧರ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಭಾರತದ ಮೂಲಧರ್ಮವೆಂದೂ ಕರೆಯಲು ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಶೈವಧರ್ಮ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಏಷ್ಯಾದ ಬಹುತೇಕ ಜನಾಂಗಗಳ ಏಕೈಕ ಧರ್ಮವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಬಗೆಗೆ ಅನೇಕ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು “The study of saivism is very fascinating field of with its roots in the pre – aryan civilization of India. That developed in to a hight with various branches and off shoots. From Kashmir in the north cylon in the south, from afganistan in the west to far off countries like Sumatra, java combodia in the east saivismwas a dominant religion”2 ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದ ಆರ್ಯರು ಬರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಶೈವಧರ್ಮ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲವಾಗಿತ್ತೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಯಃ ಮುಂದೆ ಆರ್ಯರು ವರ್ಣಧರ್ಮವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಉನ್ನತಿಯನ್ನು ಮೆರೆಯಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಧರ್ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಗೊಂದಲವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದಿಗೂ ಭಾರತದ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಧರ್ಮ ಶೈವವೇ ಆಗಿದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನವಾದುದೆಂದು ಹೇಳುವ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಶೈವಪಂಥವು ತಮಿಳು ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಬದುಕಿರುವುದಾಗಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಿದೆ. ಆರ್ಯ ಪೂರ್ವ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜ ವ್ಯವಸಾಯ ನಿರತವಾದುದರಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷ ಪಂಗಡಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೌದ್ಧ ಮತ್ತು ಜೈನಧರ್ಮಗಳ ಮೂಲವೂ ಶೈವ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿರುವುದಾಗಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿವೆ. ಮುಂದೆ ಉಂಟಾದ ವರ್ಗ ಸಂಘರ್ಷದಿಂದಾಗಿ ಶೈವದಲ್ಲಿಯೂ ಅನೇಕ ಪಂಥ, ಪಂಗಡಗಳಾದುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಸೌಮ್ಯ ಮತ್ತು ರುದ್ರ ಎಂಬ ಎರಡು ಶೈವ ಪ್ರಭೇದಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವಾಗಿವೆ. ಸೌಮ್ಯ ಪಂಥದಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಪ್ರಬೇಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಪಂಥದ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ. ಮುಂದೆ ಇದೇ ಶೈವ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಗುಂಪಾಯಿತೆಂದೂ ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತದೆ. ರುದ್ರ ಪಂಥ ಭಾರತೀಯ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರ ಧರ್ಮವಾಗಿದ್ದು ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಈ ಪಂಥದ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರ ನಿರ್ಬಂಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆಹಾರ ನಿರ್ಬಂಧವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದ ಯಾವ ಧರ್ಮವು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲೂ ಇಲ್ಲ ಉಳಿಯಲೂ ಇಲ್ಲ. ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕದ ಕ್ರೈಸ್ತ ಮತ್ತು ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿ ರುದ್ರಪಂಥ ಸಹ ಯಾವುದೇ ಆಹಾರ ನಿರ್ಬಂಧ ಹಾಕದೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕೂಡ ಈ ಶೈವ ಪಂಥವೇ ಭಾರತದ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರ ಧರ್ಮವಾಗಿದೆ.

ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಒಂದೊಂದು ರೂಪವನ್ನು ಒಂದೊಂದು ಗುಂಪಿನವರು ತಮ್ಮ ಆರಾಧ್ಯ ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ರುದ್ರಪಂಥದಲ್ಲಿ ಆರು ಪ್ರಧಾನ ಪಂಥಗಳೂ ಅನೇಕ ಉಪಪಂಥಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಭೈರವ ಕಾಳಾಮುಖ, ಕಾಪಾಲಿಕ, ಪಾಶುಪಥ, ಮಹಾವುಕ ಮತ್ತು ವಾಮ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಆರು ಪಂಥ ಮತ್ತು ಉಪ ಪಂಥಗಳಿಗೂ ಭೈರವ ರೂಪವೇ ಪ್ರಧಾನವಾದುದು ಈ ಪಂಥದವರು ಭೈರವನನ್ನೇ ಅತ್ಯುನ್ನತವೆಂದು ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ಇವರಿಗೆ ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಭೈರವತಂತ್ರ ಮತ್ತಿತರ ಆಗಮನಗಳು ಪವಿತ್ರಿಕ ಅಥವಾ ದಕ್ಷಿಣ ಪಂಥ ಎಂದು ಇದನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇದರ ಮೂಲಶಕ್ತಿ ಭೈರವ. ಹದಿನೆಂಟು ಕೈಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸ್ವಚ್ಚಂದ ಭೈರವ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಈ ಗುಂಪಿನವರು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭೈರವಿ ಅಥವಾ ಮಹಾಕಾಳಿ ಇವರ ಹೆಣ್ಣು ದೇವತೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಈ ಪಂಥದ ಧರ್ಮಗುರುಗಳಿಗೆ ಲೌಕಿಕ ಭೋಗಾದಿಗಳನ್ನು ತೊರೆಯಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮಗಳೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲಾಮೇಲೆ ಆರ್ಯ ಧರ್ಮಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಧರ್ಮಗುರುವಾಗುವವನು ಇವುಗಳಿಂದ ದೂರವಿರಬೇಕೆಂಬ ಕಟ್ಟುಪಾಡು ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಿತು.

ಶೈವಪಂಥದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರ ಮತ್ತು ವಾರಣಾಸಿಗಳು ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಕಾಶ್ಮೀರ ಶೈವಧರ್ಮದ ಉಗಮ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಇದೆ. ಬಹುಶಃ ಆರ್ಯರ ಒತ್ತಡದಿಂದಾಗಿ ಅದು ಮುಂದೆ ವಾರಣಾಸಿ ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಭಾರತದ ಮೂಲ ನಿವಾಸಿಗಳು ದಕ್ಷಿಣದತ್ತ ಬಂದಂತೆಲ್ಲಾ ಈ ಪ್ರಮುಖ ಧರ್ಮ ಕೇಂದ್ರಗಳೂ ಬದಲಾಗಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಶಕ್ತಿಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಶೈವ ಪಂಥದಲ್ಲಿಯ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳು ರೂಪಿತವಾದವು. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳೂ ತಲೆದೋರಿದವು. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಎರಡು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಒಂದು ಧರ್ಮ ಮುಖಂಡರ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರತ್ವ ಮತ್ತು ಭೋಗ ಜೀವನ. ಮತ್ತೊಂದು ತಾವೆ ಏಕೆ ಧರ್ಮಮುಖಂಡರಾಗಬಾರದೆನ್ನುವ ಆಸೆ. ಕಾರಣ ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ ಈ ಪಂಥದ ಒಂಭತ್ತು ಮಂದಿ ನಾಥರು ಅಥವಾ ಧರ್ಮ ಮುಖಂಡರು ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಧರ್ಮ ಮಹಾಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಆಗ ಇದ್ದ ರೀತಿ ನೀತಿಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ಹೊರನಡೆದರು. ಅವರೆಂದರೆ ೧. ಮಶ್ಫೇಂದ್ರನಾಥ, ೨. ಗೋರಖನಾಥ, ೩. ಆದಿನಾಥ, ೪. ವಿರೂಪಾಕ್ಷನಾಥ, ಈ ಒಂಭತ್ತು ಮಂದಿ ಗುರುಗಳು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಪಂಥವನ್ನು ನವನಾಥ ಪಂಥ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ಅದು ನಾಥ ಪಂಥ ಎಂದಾಯಿತು. ಆ ವರೆಗೆ ಶೈವಧರ್ಮ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತಾದರೂ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ನೀರಿನಂತಾಗಿತ್ತು. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಆರ್ಯಧರ್ಮದ ವೈದಿಕ ಪಂಥವು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಜನರು ಏನಾದರೊಂದು ಹೊಸದನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದರು. ಈ ಒಂಭತ್ತು ಜನ ಯಾವಾಗ ಹಳೆಯ ಅನೇಕ ಕಂದಾಚಾರಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ಹೊರನಡೆದರೋ ಜನತೆ ಅವರ ಹಿಂದೆ ನುಗ್ಗಿತು. ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಈ ಪಂಥದ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡರು. ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಾದವು.

ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯರು ಪ್ರಬಲರಾದುದರಿಂದ ಶೈವಧರ್ಮದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ವಾರಣಾಸಿಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಂಡವು. ಶೈವದ ಎಲ್ಲಾ ಪಂಥಗಳ ಮುಖ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಇಂದಿಗೂ ವಾರಾಣಾಸಿಯಲ್ಲಿವೆಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ವಾರಣಾಸಿಯ ಭೈರವೇಶ್ವರ ದೇವಾಲಯವೇ ಅಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯ ಶೈವ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿತ್ತೆಂದೂ ಮುಂದೆ ವೈಧಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮೇಲುಗೈಯಾಗಿ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ದೇವಾಲಯ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಗೆ ಬಂದಿತೆಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯವಿದೆ. ಬಿಹಾರದ ಸೋನೆಪುರದಲ್ಲಿರುವ ಹರಿಹರನಾಥ, ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಘೋರಖ್‌ಪುರದಲ್ಲಿರುವ ಘೋರಖನಾಥ, ಕೇದಾರದ ಕೇದಾರನಾಥ, ಚಿತ್ತಗಾಂಗಿನ ಪಾರ್ಶ್ವನಾಥ ಪುರಿಯ ಜಗನ್ನಾಥ, ನೇಪಾಳದ ಪಶುಪತಿನಾಥ, ಈ ಪ್ರಮುಖ ದೇವಾಲಯಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಾರಣಾಸಿಯ ಭೈರವನಾಥ ಕೇಂದ್ರದ ಮುಖ್ಯ ಗುರುವಿನಿಂದ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆಯುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿತ್ತೇ. ಈಗಲೂ ಅದು ಕೆಲವುಕಡೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕಾಲಾನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಶೈವಧರ್ಮವೂ ವೈದಿಕದ ಹಾದಿಯನ್ನೇ ತುಳಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದುದರಿಂದ ಇವುಗಳ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕುಂಠಿತವಾಯಿತು. ಮುಂದುವರಿದಂತೆಲ್ಲಾ ಇವು ಶೂದ್ರದ ದೇವರುಗಳೆನಿಸಿ ಅಮುಖ್ಯವೆನಿಸಿಕೊಂಡವು.

ನಾಥ ಪಂಥವು ಹಠಯೋಗ ಸಾಧನೆಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಹಠಯೋಗ ಸಾಧನೆಯಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಶಿವಸಾಯುಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬುದು ಈ ಪಂಥದ ಪರಮಗುರಿ. ಈ ಪಂಥವನ್ನು ಕಾಳ ಭೈರವ ಪಂಥ, ಮಾರ್ತಾಂಡ ಭೈರವ ಪಂಥ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಹೆಸರಿನ ದೇವಾಲಯಗಳು ದೇಶದ ನಾನಾ ಕಡೆ ಇವೆ. ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಗುರುಗಳು ತಮ್ಮ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಗಲವಾದ ತೂತು ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ದರ್ಶನವೆಂಬ ತೂಕವಿರುವ ಉಂಗುರವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಕಿವಿ ಬಳೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿರುವವರಿಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ವಾರಣಾಸಿಯ ಮುಖ್ಯ ಗುರುಗಳಿಂದ ದೀಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂಥವರು ಮಾತ್ರ ನಾಥ ಪಂಥದ ಪೀಠಗಳ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಲು ಯೋಗ್ಯರು ಎಂಬ ನಿಯಮವಿದೆ.

ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಾಥ ಪಂಥವನ್ನು ಪ್ರವರ್ಧಮಾನಕ್ಕೆ ತಂದವರು ಕರ್ಮನಾಥ, ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನಾಥ ಮತ್ತು ರೇವಣನಾಥರೆಂದು ತಿಳಿದುಬರುತ್ತದೆ. ಕರ್ಮನಾಥ ಆದಿಚುಂಚನಗಿರಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನನಾಥ ಶ್ರೀಶೈಲದಲ್ಲಿಯೂ, ರೇವಣನಾಥ ಕೊಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿಂತು ಧರ್ಮ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿದರೆಂದು ಪ್ರತೀತಿಯಿದೆ. ಇವಲ್ಲದೆ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಶೈವ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ನಾಥ ಪಂಥ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಜೋಗಿಗಳು, ಭೈರಾಗಿಗಳು, ಗೊರವರು ಮುಂತಾಗಿ ಅನೇಕರಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವರು ವಿಭೂತಿಧಾರಿಗಳಾಗಿ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಜಿಂಕೆಯ ಚರ್ಮವನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಡಮರು ಮತ್ತು ತ್ರಿಶೂಲಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ದೇಶ ಸಂಚಾರ ಮಾಡುತ್ತ ಶೈವಧರ್ಮ ಪ್ರಚಾರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ರೀತಿಯ ಜನ ಜೈನರಲ್ಲಿ ಬೌದ್ಧರಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಣರು, ವೀರಶೈವರಲ್ಲಿ ಜಂಗಮರು ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ಜನರನ್ನು ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತಾವು ಕಂಡುದಾಗಿ ಅನೇಕ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಯಾ ಧರ್ಮದ ದೇವಾನು ದೇವತೆಗಳು ವೇಷಹಾಕುವುದನ್ನು ಕೂಡ ಇವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಮಠಗಳಿಗೆ ಕಾಣಿಕೆ ವಸೂಲಿ ಮತ್ತು ಭಕ್ತರ ಮನೆಯ ದೇವತಾಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪೌರೋಹಿತ್ಯ ಮಾಡುವುದು.

ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ಶತಮಾನ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಕಾಲ. ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ ಅದು ಆರಂಭಗೊಂಡಾಗ ಇರುವ ಉದಾರ ನಿಲುವು, ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಜನ ಕಲ್ಯಣದ ಪರಮಗುರಿ – ಇವುಗಳನ್ನು ಅಂತ್ಯದವರೆಗೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಬರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಮುಖಂಡರ ಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಲಾಲಸೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಅತೃಪ್ತಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಅದು ಬೆಳೆದಂತೆಲ್ಲಾ ಜನರು ಅದರಿಂದ ವಿಮುಖರಾಗುವುದೂ ಉಂಟು. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಜನರು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಸ ಹೊಸದನ್ನು ಬಯಸುವ ಸ್ವಭಾವದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಸಂಧಿಕಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘರ್ಷವುಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಸಮರ್ಥನಾದವನೊಬ್ಬ ಇದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ತಾನೇ ಮುಖಂಡನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಥವಾ ತಾನೆ ಹೊಸಧರ್ಮವೊಂದನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಜಿಡ್ಡು ಹಿಡಿದಿದದ ಶೈವಧರ್ಮ ಜಡವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅಂತಹ ಸಮಯವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬಸವಣ್ಣನವರು ಒಂದು ಹೊಸ ಚಾಲನೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರು. ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಧಾರ್ಮಿಕರಂಗ ಇದರಿಂದ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಚುರುಕಾಗಿ ಹೊಸದರತ್ತ ನೋಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ವೈಧಿಕ ಧರ್ಮದ ಬರ್ಭರತೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ನಲುಗಿದ ಜನರು ಹೊಸ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಂಡರು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಬಸವಣ್ಣನವರು ಕೂಡಿಸಿದ ಅನುಭವ ಮಂಟಪ ಒಂದು ಅಪೂರ್ವವಾದ ಕಾಣ್ಕೆ. ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿಯವರನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಸಿ ತಾನು ಕಂಡ ದರ್ಶನವನ್ನು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ ರೀತಿ ನವೀನವಾದುದು ಮತ್ತು ಅದುವರೆಗೆ ಯಾರೂ ಮಾಡಿದಂಥದ್ದು. ಆದರೆ ದುರಾದೃಷ್ಟದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ವೀರಶೈವ ಕೂಡ ಹಿಂದಿನವರು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದುದು. ಹೀಗಾಗಿ ವೀರಶೈವ ಕೂಡ ಜಾತಿಯ ಹಾದಿಯನ್ನೇ ಹಿಡಿಯಿತು.

ಬಸವಣ್ಣನವರು ನಿರೂಪಿಸಿದ ಧಾರ್ಮಿಕ ರೀತಿ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಶೈವರ ಮಠಮಾನ್ಯಗಳನ್ನು ವೀರಶೈವರು ತಮ್ಮ ಹತೋಟಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಮತೀಯ ಘರ್ಷಣೆ ಆರಂಭವಾಗಿ ಸಮಾಜ ಅಲ್ಲೊಕಲ್ಲೋಲವಾಯಿತು. ಈ ಬಗೆಗಿನ ಒಂದೆರಡು ಪ್ರಚಲಿತ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಈ ಘರ್ಷಣೆಯ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದು. ನಾನು ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಎರಡು ಉದಾಹರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೇರವಾಗಿ ಬಸವಣ್ಣನವರ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿದದು, ಮತ್ತೊಂದು ಹದಿನಾಲ್ಕನೆಯ ಶತಮಾನದ್ದು. ಸಕಲ ಪುರಾತನರ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಒಕ್ಕಲು ಮುದ್ದೇಗೌಡನ ಹೆಸರೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಇವನ ವಚನಗಳೂ. ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಬಸವಣ್ಣನವರು “ಕಾಸಿ ಕಮ್ಮಾರನಾದ ಬೀಸಿ ಮಡಿವಾಳನಾದ” ಎಂಬ ತಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಸುಬಿನ ಆಧಾರದಿಂದ ಜಾತಿಗಳು ರೂಪಿತವಾಗಿವೆ. ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಕ್ಕಲಿಗ ಮುದ್ದೇಗೌಡನ ಕಥೆ ಹೀಗಿದೆ. “ಒಕ್ಕಲಿಗ ಮುದ್ದೇಗೌಡ ಕಲ್ಯಾಣದಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಸರಾದ ಕುಳ. ಅವನ ಆರಂಭ, ದನ, ಕರು, ಕುರಿ, ದವಸ ಧಾನ್ಯ ಅಪಾರವಾದುದು ರಾಜನಿಗೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಅಭಿಮಾನ. ಮುದ್ದೇಗೌಡನಿಗೆ ಏಳುಜನ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು. ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳು. ಈ ಮಗಳನ್ನು ಹಜಾಮರವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ಬಸವಣ್ಣ ಅಪ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದ. ಮುದ್ದೇಗೌಡ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಕ್ಕಳು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಪ್ರಧಾನಿ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧದಿಂದ ಮಾಡಿಸುವುದಾಗಿ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದ. ತಿರುಗಿ ಬೀಳುವುದರಿಂದ ಅಪಾಯ ಎಂದರಿತ ಮುದ್ದೇಗೌಡ ಉಪಾಯದ ದಾರಿ ಹಿಡಿದ. ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿ ಹೇಳಿದವನಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದಾಗಿಯೂ ಏರ್ಪಾಡಿಗೆ ಕಾಲಾವಕಶ ಬೇಕೆಂದೂ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿದ. ಪ್ರಧಾನಿ ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿದ. ಇತ್ತ ಮುದ್ದೇಗೌಡ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಸರಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಯಾತ್ರೆಯ ನೆಪಹೂಡಿ ಕಲ್ಯಾಣ ಬಿಟ್ಟು ದಕ್ಷಿಣಾಭಿಮುಖವಾಗಿ ಹೊರಟ. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ತಾನು ಹೇಳಿದವನಿಗೆ ಮಗಳನ್ನು ಕೊಡಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ಮುದ್ದೇಗೌಡ ತಲೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ ಪ್ರಧಾನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವನು ಕೂಡಲೇ ಮುದ್ದೇಗೌಡನನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದು ತರುವಂತೆ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ. ಮುದ್ದೇಗೌಡ ತುಂಗಭದ್ರಾನದಿಯ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಹೊಳೆತುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ದಿಕ್ಕು ತೋರದೆ ನಿಂತ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿಯ ಸೇನೆ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ ಸಂಗತಿ ತಿಳಿಯಿತು. ಸೇನೆಗೆ ಸಿಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದು ಲೇಸೆಂದು ನದಿ ದಾಟಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಆಗ ಅವನ ಮಗಳು ತನ್ನಿಂದ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ತೊಂದರೆ, ತಾನೆ ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಬಗೆ ಹರಿಯುವುದೆಂದು ತುಂಗಭದ್ರೆಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ನೀರಿಗಿಳಿದಳು. ನದಿ ದಾರಿ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಆಕೆಯನ್ನು ಅರಸುತ್ತ ಬಂದ ಸೇನೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿತು. ಮುದ್ದೇಗೌಡ ಮತ್ತು ಅವನ ಪರಿವಾರ ಈಚೆ ದಡ ಸೇರಿದರು. ಮತ್ತೆ ನದಿ ಎಂದಿನಂತೆ ತುಂಬಿಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಹಿಂದಟ್ಟಿ ಬಂದ ಸೈನಿಕರು ನಿರಾಸೆಯಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಮುದ್ದೇಗೌಡ ಇನ್ನೂ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಒಕ್ಕಲು ನಿಂತ. ‘ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಜನಾಂಗಗಳಲ್ಲೊಂದಾದ ಒಕ್ಕಲಿಗರ ಮೂಲವನ್ನು ಕುರಿತಂತೆ ಈಗಲೂ ಈ ಕಥೆ ಪ್ರಚಲಿತವಿದೆ. ಇದರ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯೆತೆಯ ಬಗೆಗಾಗಲಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣನವರ ಕೈವಾಡವಿತ್ತೆ ಎಂಬುದಾಗಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಕಲ್ಯಾಣದ ಕ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಹರಳಯ್ಯ ಮದುಮಯ್ಯಗಳ ಮಕ್ಕಳ ಮದುವೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರಬಹುದಾದ ಮತೀಯ ಘರ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ವಸಲೆಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಆಧಾರ. ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಘಟನೆಗಳ ಉಲ್ಲೇಖ ಜಾನಪದದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

 

[1] veronicaions Indian mythology, page 6.

[2] veronicaions Indian mythology, page 12.

[3] veronicaions Indian mythology, page 12.

[4] veronicaions Indian mythology, page 12.

[5] veronicaions Indian mythology, page 8.

[6] ಎಲ್. ಎಲ್ ನಾಗೇಗೌಡಪ್ರವಾಸಿಕಂಡ ಇಂಡಿಯಾ ಸಂಪುಟ ೧ಪುಟ ೧೦೦

[7] ಎಲ್. ಎಲ್ ನಾಗೇಗೌಡಪ್ರವಾಸಿಕಂಡ ಇಂಡಿಯಾ ಸಂಪುಟ ೧ಪುಟ ೧೦೦ ೯೧ – ೮೦

[8] ಎಲ್. ಎಲ್ ನಾಗೇಗೌಡಪ್ರವಾಸಿಕಂಡ ಇಂಡಿಯಾ ಸಂಪುಟ ೧ಪುಟ ೧೦೦ ೯೧ – ೮೦

[9] ಎಲ್. ಎಲ್ ನಾಗೇಗೌಡಪ್ರವಾಸಿಕಂಡ ಇಂಡಿಯಾ ಸಂಪುಟ ೧ಪುಟ ೧೦೦ ೯೧ – ೮೦

[10] veronicaions Indian mythology, page 6.

1 veronicaions Indian mythology, page 6.

2 veronicaions Indian mythology, page 12.