ಒಂದು ದಶಕದ ಅವ್ಯಾಹತ ಸಮರವನ್ನು ಸೆರಿಸಿಯಾ ಮಾನವ ನೆಡೆಗೆ ತನ್ನ ಬಿಳಿ ತಲೆ ದೂಗಿ ಅಣಕಿಸುತ್ತಿರುವ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂ ಅನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಿದವರೇ. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಜಾಗಗಳು ಮತ್ತು ಬೀಳುಬಿದ್ದ ಜಮೀನುಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಿರಂಕುಶ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ನಂತರ ವ್ಯವಸಾಯ ಯೋಗ್ಯ ಜಮೀನಿನ ಕಡೆಗೂ ದಾಳಿ ಇಟ್ಟಿರುವ ಈ ಕಳೆಯ ಹತೋಟಿ ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಅರಿತಿದ್ದಾರೆ. ವ್ಯವಸಾಯದ ಜಮೀನುಗಳಲ್ಲಿ ರೈತರ ಯತ್ನದಿಂದ ಇದನ್ನು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿಗ್ರಹಿಸಿದರೂ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡವಾದ ಖಾಲಿ ಜಾಗಗಳು, ಬೀಳು ಜಮೀನುಗಳು ಮತ್ತು ರಸ್ತೆಯ ಬದುಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕಳೆಯ ಹತೋಟಿ ಕನಸಿನ ಮಾತಾಗಿದೆ. ಸರಕಾರದ ಯತ್ನಗಳಿಗೂ ಈ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಾಯಕ ಯಶಸ್ಸು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲದಿರುವುದು ವಿದಿತವಾಗಿದೆ.

ಹಾನಿಕಾರಕ ಕೀಟಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಳೆ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಕಳೆದ ಒಂದು ಶತಮಾನದಿಂದ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಜೈವಿಕ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪಾಪಾಸು ಕಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಹೇಸಿಗೆ ಕಂಟಿ ಅಂತಹ ಕಳೆಗಳನ್ನು ಈ ಪದ್ಧತಿಯಿಂದ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಿಗ್ರಹಿಸಿದ್ದು, ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂ ವಿರುದ್ಧವೂ ಈ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ ಎಂಬ ಪ್ರೇರೇಪಣೆ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿರಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದರ ಹತೋಟಿಗೆ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂ ಅನ್ನು ಕಬಳಿಸಬಲ್ಲ ಕೀಟಗಳನ್ನು ಹೊರ ದೇಶಗಳಿಂದ ಆಮುದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಜನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಯೋಜನೆಯ ಮೊದಲು ಹಂತವಾಗಿ ಜೈಗೊಗ್ರಾಮಾ ಬೇಕೋರೇಟಾ ಹೆಸರಿನ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಬಲ್ಲ ಕೀಟಗಳನ್ನು ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬಿಡುವುದಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಮನ್‌ವೆಲ್ತ್ ಇನ್ಸ್‌ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಬಯೋಲವಾಟಜಿಕಲ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಅವರ ಸಹಕಾರದಿಂದ ಈ ತಳಿಯ ಬೀಜಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಸ್ಮಿಕ್ರೊನಿಕ್ಸ್ ರುಟ್ಯುಲೆಂಟಸ್ ಹಾಗೂ ಇದರ ಬೇರು ಮತ್ತು ಕಾಂಡಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವ ಎಪಿಬ್ಲೆಮಾ ಸ್ಪರ್ನೂವಾ ಎಂಬ ಕೀಟಗಳನ್ನು ಹೊರದೇಶಗಳಿಂದ ಆರಿಸಿ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬಿಡುವ ಯೋಜನೆಯೂ ಇದೆ.

ಈ ಉದ್ದೇಶದ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಭಾರತೀಯ ಕೃಷಿ ಅನುಸಂಧಾನ ಪರಿಷತ್‌ನವರು ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಆರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮೂರು ರೀತಿಯ ಕೀಟಗಳ ಬಿಡುಗಡೆ ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ಆದರೆ ಮಾತ್ರ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂ ಹತೋಟಿಯಾಗಬಹುದು. ಆದರೂ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂನ ನಿರ್ಮೂಲನ ನಂತರ ಖಾಲಿ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಬಹುದಾದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂಗಿಂತ ಹಾನಿಕಾರಕ ಕಳೆಯೂ ಬರಬಹುದಾದ ಸಾಧ್ಯತೆ ಉಂಟು. ಕೀಟಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಹಾನಿಕಾರದ ಕಳೆಗಳ ಹತೋಟಿ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವೋ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉಪಯುಕ್ತ ಸಸ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ ಹಾನಿಕಾರಕ ಕಳೆಯ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ವ್ಯವಸಾಯದ ಯೋಗ್ಯ ಜಮೀನುಗಳಲ್ಲಿ ರಾಗಿ, ಹುರುಳಿಯಂತಹ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಒತ್ತೊತ್ತಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಬೆಳೆಯ ಪೈಪೋಟಿ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಮೇರೆಗೆ ಕಳೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಇದೇ ಸಿದ್ದಾಂತವನ್ನು ಖಾಲಿ ಜಾಗಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯ.

ಏಕೆಂದರೆ ಯಾವ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಬೆಳೆದರೂ ಅದು ಪೂರ್ಣ ಬೆಳೆಯುವ ಮುಂಚೆಯೇ ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ದನಕರುಗಳು ತಿನ್ನುವ ಮತ್ತು ಜನರು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಸಂಭವವಿದ್ದು, ಅಡೆತಡೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಕಳೆ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ವಿಜೃಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ತತ್ವವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಬೇಕಿದ್ದರೆ ಜನರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸದಂತಹ ದನಕರುಗಳು ತಿನ್ನದಂತಹ ಹಾಗೂ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂಗಿಂತ ಬಲಿಷ್ಟವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬಲ್ಲ ಹಾನಿರಹಿತ ಸಸ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಸೂಕ್ತ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂಗೆ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಶತೃವಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಕ್ಯಾಸಿಯಾ ಸೆರಿಸಿಯಾವನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸುವುದು ಸಮಂಜಸ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

05_262_ML-KUH

ಕ್ಯಾಸಿಯಾ ಸೆರಿಸಿಯಾ ಸಸ್ಯವು ಸುಮಾರು ಒಂದು ದಶಕದ ಹಿಂದೆಯೇ ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದಿರಬಹುದಾದರೂ ಎನ್.ಪಿ. ಸಿಂಗ್ ಅವರು ೧೯೭೯ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮವಾಗಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕಾದ ಮೂಲ ನಿವಾಸಿಯಾದ ಈ ಸಸ್ಯವು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಮೂಲಕ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಬಂದಿರಬಹುದು. ಗಣನೀಯ ಗಾತ್ರದ ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬಲ್ಲ ಈ ಸಸ್ಯದ ಎತ್ತರ ೧೫-೧೮೦ ಸೆ.ಮೀ. ಲೆಗ್ಯೂ ಮಿನೋಸಿ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸೇರಿರುವ ಈ ಸಸ್ಯಕ್ಕೆ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಹೂಗಳಿವೆ. ಈ ಸಸ್ಯಗಳ ಎಲೆಗಳ ಕಂಕುಳಲ್ಲಿ ೩-೪ ಸೆ.ಮೀ. ಉದ್ದದ ೪-೭ ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಒಂದೊಂದು ಕಾಯಿಯಲ್ಲೂ ೭-೧೦ರವರೆಗೂ ಬೀಜಗಳಿವೆ. ಕ್ಯಾಸಿಯಾ ಟೋರಾವನ್ನೇ ಹೋಲುವ ಈ ಸಸ್ಯವು ಮಲೆ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಧಾರವಾಡ, ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಳೆ ಕಡಿಮೆ ಇರುವ ಬಳ್ಳಾರಿ, ಬಿಜಾಪುರ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿವೆ. ಇದು ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂ ಜೊತೆಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಕಡೆ ಸಹ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದ್ದರೂ ಪೈಪೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಹಿರಿಮೆ ಸಾಧಿಸಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ.

06_262_ML-KUH

ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂ ಮುಂಚೆ ಆಕ್ರಮಿಸಿದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಈ ಸಸ್ಯಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಸಸ್ಯದ ಗುಂಪು ಆಕ್ರಮಿತ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಿರಿ ಸಸ್ಯಗಳಿದ್ದು, ಮಧ್ಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎತ್ತರದ ಸಸ್ಯಗಳಿವೆ. ಗುಂಪಿನ ಎಲೆ ಛಾವಣಿಯ ದಟ್ಟವಾಗಿದ್ದು, ಇದರ ಕೆಳಗಡೆ ಯಾವ ಗಿಡವನ್ನು ಬೆಳೆಯಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂ ಕಳೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದೋಡಿಸಬಲ್ಲ ಈ ಸಸ್ಯದ ಹಲವಾರು ಉಪಯುಕ್ತ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯರು ಕಂಡು ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹೆಚ್ಚು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಬಿಡುವುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಇದನ್ನು ಹಸಿರು ಗೊಬ್ಬರವಾಗಿ ರೈತರು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದರ ಬಲಿಷ್ಟ ಬೇರಿನ ಸಮೂಹವು ಮಣ್ಣಿನ ಸವಕಳಿಯನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಎಳೆಯ ಎಲೆಗಳನ್ನು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯವರು ತಯಾರಿಸುವ ತಜಂಗ್ ರೀತಿಯ ವ್ಯಂಜನದ (ಅನ್ನದ ಜೊತೆ ನಂಜಿಕೊಳ್ಳುವ ಪದಾರ್ಥ) ತಯಾರಿಕೆಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲೆ ಮತ್ತು ಕಾಯಿಯ ರಸದಿಂದ ತದ್ದಿನಂತಹ (ಹುಳುಕಡಿ) ಚರ್ಮ ವ್ಯಾಧಿಯು ಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕ್ಯಾಸಿಯಾ ಸೆರಿಸಿಯಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಈ ಸಸ್ಯವು ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂಗಿಂತ ಭಯಂಕರ ಪಿಡಿಗಾಗಬಹುದೇನೋ ಎಂಬ ಶಂಕೆ ಪರಿಸರ ತಜ್ಞರನ್ನು ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಈ ಸಸ್ಯದ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ ಆ ಭಯಕ್ಕೆ ಎಡೆಯಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಬಂದ ಸಸ್ಯವು ಬರೀ ೩೦೦-೪೦೦ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂನಲ್ಲಿರುವಂತಹ ಗಾಳಿ ಮೂಲಕ ಬೀಜ ಪ್ರಸಾವಿಲ್ಲ. ಚರ್ಮದ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಹಾನಿಯನ್ನೂ ಮಾಡದ ಈ ಸಸ್ಯವನ್ನು ಇದರ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಯಾವ ಹಂತದಲ್ಲಾದರೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬರಿಗೈಯಿಂದಲೇ ಕಿತ್ತೆಸೆಯಬಹುದು.

ಈ ಸಸ್ಯದ ಹರಡುವಿಕೆ ನಿಸರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜರುಗುತ್ತಿದೆ. ಮಾನವ ಯತ್ನದಿಂದ ಇದರ ಪ್ರಸಾರವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂ ಅನ್ನು ಹತೋಟಿಗೆ ತರಬಹುದೆಂಬ ಆಶಯವಿದೆ. ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಯೋಜನೆಗೆ ಕೈ ಹಾಕುವ ಮುಂಚೆ ಈ ಸಸ್ಯದ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂ ಆಕ್ರಮಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿ ಅದರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ನೋಡುವುದು ಸೂಕ್ತ. ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ಆಳವಾಗಿ ಅಭ್ಯಸಿಸಿ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂನ ಹತೋಟಿಗೆ ಯತ್ನಿಸುವುದು ಸಮಂಜಸ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.