ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಬಳಿಕ ಒಂದು ಸದೃಡ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸ್ಥಾವಲಂಬಿಗಳಾಗಲು ನಾವು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಈವತ್ತು ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಆರ್ಥಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಜಾಗರೀಕರಣದಂಥ ಹೊಸ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೊಂದು ತಲೆದೋರಿದೆ. ಈ ಹೊಸ ಗಣಕ ವಿಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಎಷ್ಟು ಸಮೀಪವಾಗುತ್ತಿವೆಯೆಂದರೆ ಜಗತ್ತು ಒಂದು ವಿಶ್ವ ಗ್ರಾಮಗಾಗಿ ಬಿಡುವಂಥ ದಿನಗಳು ದೂರವಿಲ್ಲ. ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪರಿಣತನಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ವಾಣಿಜ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿಶೇಷಜ್ಞಾನವೂ ನನಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಹೊಂದಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಎರವಲು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಮತ್ತು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೂ ಕೂಡ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿರುವವೇ ಆಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಭಾರತೀಯರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಉಳಿದೆಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನ ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗೊಳಿಸಿದ್ದೇವೆ.

ನಮ್ಮ ನಾಗರೀಕತೆಗಳು-ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಅಥವಾ ಪೌರ್ವಾತ್ಯ. ಅಪರಿಚಿತರು ಇಣುಕಬಾರದಂಥ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ರಹಸ್ಯ ಕೋಣೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಒಂದು ಭಾಷೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಷೆಗೆ ಅನುವಾದ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೂ ಹಾಗೂ ಅರ್ಥದ ಸಂವಹನಕ್ಕೂ ಇದು ಅಗತ್ಯ ಕೂಡ. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ಅನುವಾದದ ಅನನ್ಯತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಬೇರೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಗತಿಗಳೂ ಇವೆ. ಸಾಪೇಕ್ಷವಾದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನನ್ಯತೆ ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಅದರ ಮೂಲಕ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ಜೊರೆಗಿನ ನನ್ನ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ನಿರೂಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದರಿಂದ. ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಬಾಗಿಲುಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ, ಗೋಡೆಗಳು ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದೊಡನೆ ನಾನು ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸಲು ಅನುಕೂಲ ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಳಬಯಸುವುದೇನೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮಾತ್ರ ಇವೆ. ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ನಿರೂಪಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವಂಥ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದು ಕಷ್ಟ ಹಾಗೂ ಗೊಂದಲಮಯವಾದದ್ದಾಗಿದೆ.

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ವಾಣಿಜ್ಯದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ತೀರ್ಪುಕೊಡಲು ನಾನು ಸಮರ್ಥನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಾಪೇಕ್ಷ ಅಂಶ ನಾನು ಆರ್ದ್ರವಾಗಿ ಬೆರೆತುಕೊಂಡಿರುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿವಲಯಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಜಾಗತೀಕರಣವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಮಾರಕ. ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಲಾಕೃತಿಯೂ ಒಂದು ಕರಕುಶಲ ವಸ್ತುವಿನ ಹಾಗೆ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಸ್ವತಃ ತಯಾರಿಸಿದ ವಿಶೇಷದ ಖಾದ್ಯಪದಾರ್ತದ ತರಹ ಕಲಾವಿದನ ಕೈ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಹೊತ್ತದ್ದಾಗಿರಬೇಕು. ನಾನು ಬೆಳೆದ ಜಾನಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ವಾತಾಹರಣದಲ್ಲಿ ಈ ವಿರೋಧಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕಾವ್ಯ ಹಾಗೂ ನಾಟಕಗಳು ನಡೆಯುವುದು ‘ಶಿವಪುರ’ ಎಂಬ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಇದು ನಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದಂಥ ಊರಿನ ತದ್ರೂಪು, ಅದು ಬಹಳ ಹಿಂದುಳಿದಿರುವ ಬಡವರು ಹಾಗೂ ಏನೂ ತಿಳಿಯದ ಜನರು ವಾಸಿಸುವಂಥ ಊರು ಹೋಳಿ ಹಬ್ಬದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಮನ ಬೊಂಬೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯಪ್ರಜ್ಷೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಜಾನಪದ ಗೀತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಲಾವಣಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಲಯಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಗ್ರಾಮದ, ನನ್ನ ಜನರ ಚರಿತ್ರೆ ಮತ್ತು ಭಾಷೆ ನಾನು ಕಾವ್ಯ, ನಾಟಕ ಹಾಗೂ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನೂ ಬರೆಯುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದವು. ಹಾಗೆಂದ ಮೇಲೆ ನನ್ನನ್ನು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮುಟ್ಟಲೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅಲ್ಲ. ಈ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡು ಉತ್ತಮ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮಾಡುವಂಥ ಶಕ್ತಿ ಶಿವಪುರದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಇದೆ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಯಾವನೇ ಲೇಖಕನಾಗಲಿ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಅವನು ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಅನುಭವ ದ್ರವ್ಯದಿಂದ ರೂಪಕಗಳನ್ನು ಅವನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಭಾಷೆಯಿಂದ ಒಡಮೂಡುವ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾದಂಥ ರೂಪಗಳು ಹಾಗೂ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದದ್ದರೊಡನೆ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾದದ್ದನ್ನು ಬೆಸೆಯುವುದರ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಕಾವ್ಯದ ಹೆಣೆಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮುದಾಯ, ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಏಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೂರ್ತವೂ ಅಮೂರ್ತವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕವಿಯಾದವನಿಗೆ ಮೊದಲನೇ ಬದ್ಧತೆ ಇರುವುದು ಅವನ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆಯೇ.

ಈ ಬದ್ಧತೆಯಿಂದಲೇ ‘ಭಾರತೀಕರಣ’ ಎನ್ನುವ ಪದದ ಅರ್ಥ ನನಗೆ ಆಗುವುದು, ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಭಾರತ ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರವೆನ್ನುವ ಪರಕಲ್ಪನೆಯೇ ಬಹಳ ಅಮೂರ್ತವಾದದ್ದು. ಭಾರತದ ರಾಜಕೀಯ ಏಕತೆ ಕೂಡ ಇನ್ನೊಂದು ಅಮೂರ್ತತೆಯಾಗಿದ್ದು ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಮತ್ತು ಕವಾಯತು ಹಾಡುಗಳಿಗೆ ಅದು ಸ್ಪೂರ್ತಿ ನೀಡಬಲ್ಲದು, ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿ ಅವರ ಕಾಲದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಕಾಣ್ಕೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದ ಮೂರ್ತ ಸ್ವರೂಪವಾದರೂ ಇದ್ದಿತು. ಆದರೆ ಅದು ಕ್ಷಣಿಕವಾದದ್ದಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಇವತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂಬ ವಿಚಾರವೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಮೂರ್ತವಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮೂರ್ತವೂ ಜೀವಂತವೂ ಆದದ್ದೇನೆಂದರೆ ನನ್ನ ಮನೆ ಮತ್ತು ನಾನು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ನಾನು ಉಪಯೋಗಿಸುವಂಥ ಭಾಷೆ. ಈ ತರಹದ ಸಪೂರವೂ ಮೂರ್ತವೂ ಆದ ಅನುಭವದಿಂದ ನನ್ನ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮ ಬಹುತೇಕ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಬಾಲ್ಯವೇ ಅವರ ಜೀವಂತ ಅನುಭವದ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಅವರ ವಯಸ್ಕ ಬದುಕು ಅರ್ಥ ರಹಿತವಾದ ದೈನಂದಿನ ಕೆಲಸಲದಲ್ಲಿ ವ್ಯಯವಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ನಾನೊಬ್ಬ ಕವಿ ಹಾಗೂ ನಾಟಕಕಾರ-ಇವೆರಡೂ ಕಲೆಗಳೂ ಸಹ ಗಾಢವಾದ ಬದ್ಧತೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುವಂಥವು. ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವದ ಅಪ್ಪಟತನಕ್ಕೆ ನೀವು ಬದ್ಧರಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ. ಕಾವ್ಯಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಎನ್ನುವುದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿನ ಶ್ರಮದ ಕೆಲಸ. ಕವಿ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ತನ್ನ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಯ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಬಳಸಿದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ಅನುವಾದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಭಾಷೆ ಹೆಚ್ಚಿನಂಶ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುವಂಥದು, ಹಾಗಾಗಿ ನೀವು ಏನನ್ನು ಸಂವಹನಗೊಳಿಸುತ್ತೀರಿ ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಮಾಧ್ಯಮವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಅಪ್ಪಟ ಕವಿಗೆ ಭಾಷೆ ಒಂದು ಸೂಚಕವೂ ಕೂಡ ಹೌದು, ಹಾಗಾಗಿ ಭಾಷೆಯ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಭಾಷೆಯೇ ಮೀರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಭಾಷೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಬದ್ಧತೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಹೊಣೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಯಶಃ ಟಿ.ಎಸ್.ಎಲಿಯೆಟ್ ‘ಒಂದು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಇರಬೇಕು. ಭಾಷೆ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಭಾಷೆಗೆ ಬದ್ಧರಾಗಿರುವುದು ಎಂದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಬದ್ಧರಾಗಿರುವುದು ಎಂದೇ ಅರ್ಥ.

ಈಗ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ನಾಟಕ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿದುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಜನರಿಂದ ನಿರ್ಮಾಣವಾದ ರಂಗಭೂಮಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತದೆ. ನಾಟಕ ನಮ್ಮ ಜನರನ್ನ ತತ್‌ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ತಲುಪಬೇಕು. ತತ್‌ಕ್ಷಣದ ತಲುಪವಿಕೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು, ಆದರೆ ವಿಷಾದದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಆಧುನಿಕ ನಾಟಕ ಇದನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತದೆ. ನಾವು ಈಗ ಪ್ರಯೋಗದ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದೆದ್ದೇವೆ. ಸೂಕ್ಷಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಜಕಾರಣ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದೆಂಬ ಅನುಮಾನವಿದೆ ನನಗೆ.

ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಥವಾ ಅಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಮಾನರೊಡನೆ ಸ್ಪರ್ದಿಸಬೇಕಾದಂಥ ಒತ್ತಡ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಈ ಸ್ಪರ್ದೆಯ ತುಡಿತದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜನರನ್ನೇ ನಾವು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅವರಾದರೋ ನಮ್ಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯದ ಗಲಿಬಿಲಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಪುರಾತನ ನಾಟಕದ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ತರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಮ್ಮ ನಾಟಕಕಾರರು ಗುರುತಿಸಿಲ್ಲವಾದರೂ ಆ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆಶಾದಾಯಕವಾದದ್ದೆ. ಜಾನಪದ ರಂಗ ಭೂಮಿಯ ಆಪ್ತತೆಯು ನನ್ನ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡಿರುವುದು ನನಗೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ ವೆನಿಸಿದೆ. ನಟ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ನಡುವೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಮುಕ್ತ ಸಂಭಾಷಣೆ ಇದ್ದು ನಾಟಕದ ಮೇಲೆ ಭಾಗವತ ಒಂದು ರೂಪ ಕೊಡಲು ಸ್ವತಂತ್ರನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ‘ಇದು ಕೂಡ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾದದ್ದೆ.

ನಮ್ಮ ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ‘ಭಾರತೀಕರಣ’ದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದ್ದು ಇದನ್ನು ಸದೃಢಗೊಳಿಸಿ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಜಾಗತೀಕರಣ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಕೆಲವು ಅನಿಷ್ಠಕಗಳನ್ನಾದರೂ ನಿವಾರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾಲಘಟ್ಟಕ್ಕೂ ಪ್ರೇರಣೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಆದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಜಗ್ಗುವಿಕೆಯೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಜಗ್ಗುವಿಕೆ ಕಲೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯಾಗಿರುವಂತೆಯೇ ಅವುಗಳ ಹಣೆಬರಹವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

“ಇಬ್ಬನ್ ನನ್ನ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ”, ಇದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು ಸೇರಿಸಲೆ ‘ಅವನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಕೂಡದು’

ನಾನು ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದ ಲೀಖನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಈಗಲೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ. ಇಬ್ಬನನ ರಂಗಭೂಮಿ ಎಂಥ ಸಮಾಜವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೆಂದರೆ ಆ ಸಮಾಜವು ಮಾನವತಾವಾದ ಅಥವಾ ಸಮಾಜವಾದದಂಥ ವೈಚಾರಿಕ ತತ್ವ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ನಂಬುತ್ತದೆ. ಮಾನವ ಪ್ರಗತಿಯ ಬಗೆಗಿನ ‘ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನದು ನಂಬುವಂಥ ಸಮಾಜ. ನಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಸಮಾಜವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಗ್ರಾಮಗಳ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾದರೊ ಮುಕ್ತವೂ ಸಮಗ್ರವೂ ಆಗಿರುವಂಥದು ಆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಕೇವಲ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇರಿಸಿಕೊಂಡು ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ಕೇಡನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವಂಥದಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಜಗಳಾಡುವುದು ಮತ್ತು ರಾಜಿಯಾಗುವುದು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧವಾದ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲ.

ಕೆಡುಕೆಂಬುದು ಅತಿಮಾನುಷ ಬಲಗಳಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ನಾಶಗೊಳಿಸಿಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ದೈವದ ಹೊಳೆಗಾರಿಕೆ ಅಡ್ಡ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಮಧ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಇಬ್ಬನ್ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಾರದು ಅಂದರೆ ನಾಟಕ ಕೃತಿಕಾರನಿಗೆ ಸೇರಿದುದಾದರೂ ರಂಗಭುಮಿ ಮಾತ್ರ ಜನರಿಗೆ ಸೇರಿದುದು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ದೃಢವಾದ ನಂಬಿಕೆ. ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರಲಿ ಅಥವಾ ನಗರಗಳಲ್ಲಿರಲಿ ನಾನು ಬರೆಯುವುದು ನನ್ನ ಜನರಿಗಾಗಿ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಗಗರ ಸಂಸ್ಕರತಿ ಎನ್ನುವುದು ಗ್ರಾಮೀಣ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಿಂತ ತೀರಾ ಭಿನ್ನವಾದುದಾಗಿಲ್ಲ.

—-
ಕನ್ನಡಾನುವಾದ: ಸಿ ನಾಗಣ್ಣ

* * *