ಸಾವಿರಾರು ಐತಿಹಾಸಿಕ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಹಂಪಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಜಾಗೃತಿ ಇದೆ. ೧೯೩೪ರಲ್ಲಿ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ೬೦೦ನೇ ಜಯಂತಿಯ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಇಡೀ ಕನ್ನಡನಾಡು ಸಡಗರದಿಂದ ಆಚರಿಸಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಹೊಸ ಕನಸುಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬರುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಹಂಪಿಯ ನೆಲದ ದೈವದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅಪಾರವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ. ಕ್ಷೇತ್ರಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಹಿಂದೆ ಸಣ್ಣ ರಾಜ್ಯವಾಗಿದ್ದದ್ದು ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸಿಕೊಂಡ ನೆಲ ಇದು. ಹೀಗೆ ಬೆಳೆಯುವ, ಬೆಳೆಸುವ ಬಯಕೆ ಈ ನೆಲಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಬೆಳೆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂಡೆಗಳೇ ಬೆಳೆಯುವ ನೆಲ ಇದು. ಇದು ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯರ ತಪೋಭೂಮಿ, ಸಾಯಣರ ಕರ್ಮಭೂಮಿ, ಹರಿಹರ ರಾಘವಾಂಕರ ಕಾವ್ಯಭೂಮಿ. ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಮೊದಲ ಹೆಸರು ‘ವಿದ್ಯಾನಗರ’. ಆಮೇಲೆ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ವಿಸ್ತಾರದಿಂದಾಗಿ ವಿಜಯನಗರವೆಂದಾಯಿತು. ಅದು ಮೂಲದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆಯ ಕೇಂದ್ರಸ್ಥಾನ. ವಿಜಯದ ತಳಹದಿಯ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಇಂದು ನಾಮಾವಶೇಷವಾಗಿದೆ. ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಈಗ ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ತಲೆ ಎತ್ತಿದೆ. ಇದು ಇಡೀ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಿರಿಯ ವಯಸ್ಸಿನದು. ಈ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪರವಾಗಿಯೇ ಮುಂದೆ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ನಿಕಾಯಗಳಿದ್ದು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ವಿಭಾಗಗಳಿವೆ. ನಮಲ್ಲಿ ಪಿಎಚ್.ಡಿ, ಎಂ.ಫಿಲ್ ಪದವಿಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡುವುದೇ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮುಖ್ಯ ಗುರಿಯಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಸರ್ವತೋಮುಖ ಏಳಿಗೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ. ಗುರಿ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಸಂರಚನೆಯನ್ನು-ಸಂಶೋಧನಾಂಗ, ಪ್ರಸಾರಾಂಗ ಹಾಗೂ ಆಡಳಿತಾಂಗ ಎಂದು ವಿಂಗಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನಾಂಗ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು. ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುವಾಗ ಪ್ರಸಾರಾಂಗ. ಇವೆರಡರ ಕೆಲಸ ಸುಗಮವಾಗಿ ಸುರಳೀತವಾಗಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದು ಆಡಳಿತಾಂಗ.

ಭಾಷಿಕ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೊಸ ದಾರಿಯನ್ನೇ ಹಿಡಿಯಬೇಕಾಗಿದೆಯೆಂದು ನಾನು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. ಭಾಷೆಯ ಅಧ್ಯಯನವೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಅಧ್ಯಯನವೇ ಆಗಿದೆ. ಇತಿಹಾಸ, ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರ, ಮಾನವಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಜಾನಪದ ಅಧ್ಯಯನಗಳಿಗೂ ಭಾಷೆಯ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೂ ನಿಕಟವಾದ ಸಂಬಂಧವಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯೆಂದರೆ ಕನ್ನಡ ಜನತೆಯ ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳು ಮತ್ತು ಇದುವರೆಗೆ ಎಲ್ಲೂ ದಾಖಲಾಗದಿರುವ ಚರಿತ್ರೆ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಪ್ರತಿಫಲವೇ ಆಗಿದೆ.

ಸಂಶೋಧನಾಂಗ
ಸಂಶೋಧನೆಯ ಸ್ವರೂಪ

ಸಂಶೋಧನೆಯ ಸ್ವರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೀಗ ಹೊಸದಾಗಿ ವಿಚಾರ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವ ಸಂಶೋಧನೆ ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮಾನವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ತೃಪ್ತಿಕರವಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿಷಯಗಳಿಗೇನೂ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಇರುವ ಕೊರತೆ ಎಂದರೆ ಈ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಧಾನಗಳ ಕೊರತೆ; ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರು ತಮ್ಮ ಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು, ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂರಚನೆಗಳನ್ನು, ಭಾಷೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ನಮಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಬಲದಿಂದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯ ಸಂಶೋಧನೆ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂಥ ತಿಳುವಳಿಕೆಯಿಂದ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಈಗ ತನ್ನ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆ. ವಸಾಹತುಶಾಹಿಯ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಇಂಥ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಆಳರಸರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸರ್ವೆ ಮಾಡುವ ಪದ್ಧತಿ ಬಳಕೆಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ನೂರಾರು ಮೋಜಣಿದಾರರು ಶಂಕು, ಸರಪಣಿ, ಗೂಟಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅಳೆದುಕೊಟ್ಟರು. ಇದರಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಫಲವತ್ತತೆಯೇನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರಿಂದ ಆಳರಸರಿಗೆ ಆಳಲು ಅನುಕೂಲವಾಯಿತು. ಮೊದಲ ಗವರ್ನರ್ ಜನರಲ್ ಆದ ವಾರನ್ ಹೇಸ್ಟಿಂಗ್ಸ್ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷಿಗೆ ಭಾಷಾಂತರ ಮಾಡಿಸಿದ. ಅದರ ಜೊತೆ ಕುರಾನನ್ನೂ ಮಾಡಿಸಿದ. ಈ ಭಾಷಾಂತರಗಳಿಂದ ಯಾರೂ ಹೊಸ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕೋರ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಡುವ ಮೊದಲು ಬೈಬಲ್ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತೇನೆಂದು ಆಣೆಯಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಿಗಾದರೆ ಬೈಬಲ್‌ನ ಒಂದು ಪ್ರತಿ ಇಡಬಹುದು. ಅದರಂತೆ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆ, ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಕುರಾನು ಇವುಗಳ ಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ಇಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿರುವುದು ಧರ್ಮವೋ ಅಧರ್ಮವೋ ಎಂದು ಆಳರಸರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲೆಂದು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅನುವಾದ ಅಗತ್ಯವಾಯಿತು. ಅವರೇ ಈ ದೇಶದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೂ ಬರೆಸಿದರು. ಇದು ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಭಾರತದ ಅನುವಾದ. ಬ್ರಿಟಿಷರು ಸರ್ವೆಯ ಮೂಲಕ ಭೂಮಿಯನ್ನು, ಇತಿಹಾಸದ ಮೂಲಕ ಇಲ್ಲಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಯ ಮೂಲಕ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಅರಿತರು.

ಬ್ರಿಟಿಷರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಈ ಅನುವಾದ ಕಾರ್ಯ ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರು ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಹೀಗೆ. ಅದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾವು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೂಡ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವರದಾನವಾಗಿದೆ. ಇಂಥ ಶಿಕ್ಷಣದ ಪ್ರಯೋಜನವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಈಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳುವ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಶಿಕ್ಷಿತವಾದದ್ದು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೇ ನಾವು ಮುಂದೆ ಸಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಮಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾದ ಚಿಂತನೆಯ ಕ್ರಮ ದೊರೆತದ್ದು ಬ್ರಿಟಿಷರಿಂದ ಎಂಬ ಒಂದು ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ನಾವಿಂದು ಬಂದು ಮುಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಸಂಸ್ಕೃತ ಮಹಾಭಾರತದ ಹೊಸ ಆವೃತ್ತಿಗಳು ಈ ಮಾತಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದಾಹರಣೆಗಳಾಗಿವೆ. ಮಹಾಭಾರತ ತೋಂಡಿ ಪರಂಪರೆಗೆ ಸೇರಿದ ಬಹಳ ದೀರ್ಘವಾದ ಕಾವ್ಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಭಾಗ ಮೂಲಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು, ಎಷ್ಟು ಭಾಗ ಪ್ರಕ್ಷಿಪ್ತವಾದದ್ದು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವ ಕೆಲಸ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಿದೆ. ಪ್ರಕ್ಷಿಪ್ತವಾದ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಪ್ರಮಾಣಗಳು ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ದೊರೆಯುತ್ತವೆನ್ನುವುದೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ವಿಧಾನವೆಲ್ಲ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಶೋಧನೆಯದ್ದು. ಈ ವಿಧಾನದ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ತಾತ್ವಿಕತೆಯಾದರೂ ಏನು? ಮೂಲಕೃತಿ ಸತ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು ಪ್ರಕ್ಷಿಪ್ತ ಅಂಶಗಳೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ‘ಯಾವುದೇ ಗ್ರಂಥವಾಗಲು ಅದರ ಗ್ರಂಥಕರ್ತ ಒಬ್ಬನೇ ಆಗಿರಬೇಕು. ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಹೇಗೆ ಒಬ್ಬನೋ ಹಾಗೆ ಗ್ರಂಥಕರ್ತನೂ ಒಬ್ಬನೇ ಆಗಿರಬೇಕು. ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಆಸ್ತಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಲು ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ. ಸಾಮುದಾಯಿಕ ಗ್ರಂಥರಚನೆ ಅಸಂಭವ. ಒಂದು ಕೃತಿಯ ವಿವಿಧ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಐಕ್ಯವಿರುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಪ್ರಕ್ಷಿಪ್ತ ಭಾಗಗಳು ಈ ಐಕ್ಯವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ತೆಗೆದುಹಾಕಬೇಕು’. ಆಧುನಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಈ ಚಿಂತನ ಕ್ರಮವನ್ನು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಅದೇ ಪರಮಸತ್ಯವೆಂದೂ ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೇವೆ.

ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ರಮದ ಸಂರಚನೆಯಿಂದಾಗಿ ಇಂಥ ವೈಚಾರಿಕ ವಾತಾವರಣ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದೆ. ವರ್ಗಶಿಕ್ಷಣದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ, ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಮಹತ್ವ ಬಂದಿದೆ. ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಒಬ್ಬರಿಂದ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಸಂವಹನಗೊಳ್ಳುವುದು ಮಾಹಿತಿಯೇ ಹೊರತು ತಿಳುವಳಿಕೆಯಲ್ಲ. ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ತುಂಬಲು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಂದು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಅವನು ಪಾತ್ರೆಯಾದರೆ ಅದು ಬರಿದಾಗುವುದೂ ಸಾಧ್ಯ. ಶಿಕ್ಷಕನಾದವನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯನ್ನು ತಿಳುವಳಿಕೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು. ತಿಳುವಳಿಕೆ ಹುಟ್ಟುವುದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೊರತು ಅದು ಒಬ್ಬರಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹರಿದುಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸಂಶೋಧನೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಸಂಶೋಧನದ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವೇನೆಂಬುದು ಮೊದಲು ಮನವರಿಕೆಯಾಗಬೇಕು.

ಆದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದ ಮೇಲೆ ಕೂಡ ಇನ್ನೊಂದು ಮಹತ್ವದ ಅಂಗವೂ ಸಂಶೋಧನೆಗಿದೆ. ಸಂಶೋಧನೆ ಯಾವ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಇರಲಿ, ಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಧಾನ ಯಾವುದೇ ಆಗಿರಲಿ ಸಂಶೋಧನೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಭಾಷೆ ಎಂದರೆ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೇವಲ ಬಾಯಿ ಮಾತಲ್ಲ. ಅದು ಬರವಣಿಗೆಯಾಗಬೇಕು. ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಕೇವಲ ಬಾಯಿ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದರೆ ಅದರಿಂದ ಪಂಡಿತನ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ವಿಷಯದ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲ. ವಿಷಯದ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕಾದರೆ ಅದು ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಜನರು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವವರೆಗೆ ಭಾಷೆ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಲೋಕವ್ಯವಹಾರದ ಮುಖಾಂತರವಾಗಿ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬದುಕಿಸುವ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಯನ್ನು ಜನರೇ ಹೊತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬರವಣಿಗೆ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಜನಾಂಗದ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಫಲ. ಒಂದು ಜನಾಂಗದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಇವೆರಡಕ್ಕೂ ತಳಹದಿಯಾಗಿರುವುದು ಒಂದು ಭಾಷೆಯ ಬರವಣಿಗೆ. ಬಾಯಿ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇದೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ರಾಜಕೀಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಶುದ್ಧ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪ್ರಕೃತಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದರೂ ಅದು ತನ್ನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಶಿವಾಜಿಯ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸೈನಿಕ ಮನರಂಜನೆಗಾಗಿ ಲಾವಣಿಗಳನ್ನು ಹಾಡಿಸುವ ಪರಂಪರೆ ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಲಾವಣಿ ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಜನಪದ ಕಾವ್ಯ ಪ್ರಕಾರ, ತೋಂಡಿ ಹಾಡಿಕೆ. ಆದರೆ ಇದರ ಉಪಯೋಗವಾದ್ದು ಯುದ್ಧದ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕಾಗಿ. ಶತ್ರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಅದನ್ನು ಗುಪ್ತ ಸಂದೇಶಗಳ ಮೂಲಕ ತಲುಪಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಈ ಲಾವಣಿಕಾರರು ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಲಾವಣಿ ಒಂದು ಮುಖವಾಡದಂತೆ ತೋರಿಕೆಯ ಸತ್ಯ ಮಾತ್ರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋದರೆ ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಇಂಥ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಿಗಬಹುದು.

ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಮಾತಿಗಿಂತ ಬರವಣಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಲೇಖಕನ ಅದೃಶ್ಯವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಒಂದು ಅನುಕೂಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬರವಣಿಗೆ ಸೋದ್ದಿಶ್ಯವಾದದ್ದು. ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಈ ಸೋದ್ದಿಶ್ಯತೆಯ ಉಪಯುಕ್ತತೆ ಏನೆಂಬುನ್ನೂ ಬೇರೆ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಬರವಣಿಗೆಯ ಸೋದ್ದಿಶ್ಯತೆಯನ್ನು ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಪ್ರಸಂಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದು. ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಅದರ ಅಗತ್ಯ ಬಹಳವಿದೆ. ಪರಿಣಾಮದಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನೆ ಬರವಣಿಗೆಯ ಒಂದು ಪ್ರಕಾರವಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ವ್ಯಾಕರಣಬದ್ಧವಾದ ಬರವಣಿಗೆ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಪ್ರಯೋಜನಗಳನ್ನು ಇತಿಮಿತಿಗಳನ್ನು, ಅದರ ವೈಚಾರಿಕ ನಿಲುವನ್ನು, ಸಾಂದರ್ಭಿಕತೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ

ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ಇಂಥ ತ್ರಾಣವಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏಳುತ್ತದೆ. ಮುಂಬಯಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರಾರಂಭದ ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಿಎಚ್.ಡಿ. ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿಯೇ ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವಿತ್ತು. ಇಂಗ್ಲಿಷಿಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೂ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಬಿಡಿಸಲಾರದ ನಂಟಿತ್ತು. ಭಂಡಾರಕರ, ವೇಲಣಕರ, ಬೆಳವಲಕರ ಮೊದಲಾದ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಂಡಿತರೆಲ್ಲ ಬರೆದದ್ದು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿಯೇ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಈ ಪರಂಪರೆ ನಡೆದು ಬಂದಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಅಭಿಜಾತ ಕೃತಿಗಳ ಮೊದಲ ಮುದ್ರಣದ ಮುನ್ನುಡಿಗಳು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿವೆ. ರೈಸ್ ಸಾಹೇಬರ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಚರಿತ್ರೆ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿದೆ. ನಮ್ಮ ವಿಮರ್ಶೆ, ಕಾವ್ಯಮೀಮಾಂಸೆ, ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರ ಮೊದಲಾದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆದದ್ದು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ. ಮಾಧ್ಯಮಿಕ ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತ್ರ ಶಾಸ್ತ್ರ ಭಾಷೆಯಾಗಬಲ್ಲದೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇತ್ತು. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಆಗ vernacular ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಫ್ರೆಂಚ್ ಮತ್ತು ಇಟಾಲಿಯನ್ ಭಾಷೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದಾಗ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕೂಡ ಒಮ್ಮೆ vernacular ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ತಮಗೆ ಅಂಟಿದ್ದ ಹೆಸರನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷರು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಸಿದರು. ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮೊದಮೊದಲಿನ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಲಿತ ಕನ್ನಡ ಪಂಡಿತರು ಕೂಡ ಇದೇ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಶಾಲೆಯ ವೇಳಾಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಬದಲು vernacular ಎಂದೇ ಬರೆಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ಒಂದೂವರೆ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ಬರವಣಿಗೆಯ ಭಾಷೆಯಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬೌದ್ಧರು, ಮತ್ತು ಜೈನರು ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿ ತಂದರೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಜೈನರೇ ಕನ್ನಡದ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದರೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಜೈನಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಗ್ರಂಥದಾನಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಮಹತ್ವವಿದೆ. ಗ್ರಂಥದಾನಕ್ಕೆ ಶಾಸ್ತ್ರದಾನವೆಂಬ ಹೆಸರು ಇರುವುದು ಬರವಣಿಗೆಯ ಉಪಯೋಗದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಬಹಳ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕೇವಲ ಕಾವ್ಯಕೃತಿಗಾಗಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಗಾಗಿಯೂ ಅವರು ಉಪಯೋಗಿಸಿದರು. ಕಾವ್ಯವೇ ಆಗಲಿ, ಶಾಸ್ತ್ರವೇ ಆಗಲಿ ಭಾಷೆಯ ಅವತರಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದರಿಂದ ಭಾಷೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯಕೃತಿಗಳಿರುವಷ್ಟು ಶಾಸ್ತ್ರಗಂಥಗಳು ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಮಾತು ನಿಜವಾಗಿದ್ದರೂ ಕನ್ನಡ ಶಾಸ್ತ್ರಭಾಷೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ವ್ಯಾಕರಣ, ರಸಸಿದ್ಧಾಂತ, ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ, ಸೂಪಶಾಸ್ತ್ರ, ತತ್ವಚಿಂತನ, ಇವುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಗ್ರಂಥಗಳೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿವೆ. ಈ ಹಳೆಯ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಒಡಲಿನಿಂದ ಹೊಸ ಶಾಸ್ತ್ರ ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರಭಾಷೆಯಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೆಯ ಶತಮಾನಕ್ಕಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಜನಕ್ಕೆ ಹಳೆಯ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮರೆತುಹೋಗಿತ್ತು. ಯುರೋಪಿನಿಂದ ಬಂದ ಹೊಸ ವಿಜ್ಞಾನ ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನೆಲ್ಲ ಪುರಾಣವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿತ್ತು.

ಈಗ ಕೂಡ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಅದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೆಲ್ಲ ವಿಜ್ಞಾನದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪ್ಲೇಟೋ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲರಿಂದಲೇ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಮಾತು ನಾವು ಕಲಿಯುವ ಮಾನವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಜ್ಞಾನದ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಪಾತ್ರವೇನೆಂದು ವಿಚಾರ ಮಾಡಿದಾಗ ನಿರಾಶೆಯೇ ಕಾದಿದೆ. ಬೇರೆ ದೇಶಗಳ ಉದ್ಯಮಶೀಲತೆಗೆ, ಅರ್ಥವ್ಯವಹಾರಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ದೇಶ ಒಂದು ಪೇಟೆಯಾಗಿರುವಂತೆ, ಬೇರೆ ದೇಶಗಳ ಶಾಸ್ತ್ರ ಕಲೆಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ದೇಶ ವಿಷಯ ಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಈಜಿಪ್ಟ್ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಹತ್ತಿಯ ಬೆಳೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಗಿರಣಿಗಳಲ್ಲಿ ನವಿರಾದ ಬಟ್ಟೆಯಾಗಿ ತಿರುಗಿ ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೇ ಬರುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಜಾನಪದ ವಿದ್ಯೆಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಯುವುದು ಕೂಡ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಜರ್ಮನಿಗಳಲ್ಲಿ. ನಮ್ಮ ದೇಶ ಇನ್ನೂ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಎ.ಕೆ.ರಾಮಾನುಜನ್ನರ ಒಂದು ಕತೆ ‘ಅಣ್ಣಯ್ಯನ ಮಾವನಶಾಸ್ತ್ರ’ದಲ್ಲಿ ಈ ಚಿತ್ರ ಬಹಳ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ.

ಕನ್ನಡ ಕಾವ್ಯ ಭಾಷೆಯಾಗಿರುವಂತೆ ಶಾಸ್ತ್ರಭಾಷೆಯೂ ಆಗಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಸಂಕಲ್ಪಬಲ, ಮಾನಸಿಕ ಸಿದ್ಧತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಯಾವ ಕೊರತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ವಿವೇಕದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ದೇಶ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಗಿಂತ ಮಾವನಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಮತ್ತು ಅನುಕೂಲತೆಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿವೆ. ಔದ್ಯಮಿಕ ಪ್ರಗತಿ ರಭಸದಿಂದ ಸಾಗಿರುವ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಜನರ ದಾರಿದ್ರ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಅವರಲ್ಲಿಯ ಜನಪದ ಕಲೆಗಳೂ ನಾಶವಾಗಿ ಹೋಗಿವೆ. ಜಾನಪದಗಳೇ ಇಲ್ಲದಲ್ಲಿ ಜನಪದ ವಿದ್ಯೆಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಕಾಡನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಾಲಯದಲ್ಲಿ ತಂದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನರಂಜನೆ ಒದಗಿಸುವ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಗೀಳು ನಮಗೆ ಅವಶ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಮಾವನಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಹದವಾಗಿದೆ. ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಪ್ರಯೋಗಶಾಲೆಗಳು ಬೇಕು. ಯಂತ್ರೋಪಕರಣಗಳು ಬೇಕು, ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಶಿಕ್ಷಕರು ಬೇಕು. ವಿಜ್ಞಾನ ತನ್ನ ಜಗತ್ತನ್ನು ಮೊದಲು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆಮೇಲೆ ತನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮಾನವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಈಗಿರುವ ಜಗತ್ತೇ ಒಂದು ಪ್ರಯೋಗಶಾಲೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ವಂಶಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದ್ದರೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೆಳವರನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು. ಹೆಳವರು ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಕಡತಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ಬೆಡಗಿಗೂ ವಂಶದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕೃಷಿ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ಒಕ್ಕಲಿಗರಲ್ಲಿ ಒಕ್ಕಲಿಗನಾಗಬೇಕು. ಕೃಷಿಶಾಸ್ತ್ರ ಶಾಸ್ತ್ರವೆಂದರೆ ಶಾಸ್ತ್ರ, ಜೀವನ ವಿಧಾನವೆಂದರೆ ಜೀವನ ವಿಧಾನ. ಯಾವ ತಿಥಿಗೆ ಯಾವ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಬೇಕು ಎಂಬುದರಿಂದ ಮೊದಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದರೆ ಮಳೆಯಾಗುತ್ತದೆಂಬುದನ್ನೂ ಅರಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮೇಟಿಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಕಲೆ, ಶಾಸ್ತ್ರ, ಹಾಡು, ದೈವಿಕತೆ, ನಂಬಿಕೆ, ಆಯಗಾರರು ಮತ್ತು ಅವರ ಸಾಮಾಜಿಕ, ವೈದ್ಯ, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹೀಗೆ ಒಂದು ಇಡಿಯಾಗಿ ಜೀವನ ವಿಧಾನದ ವಿವರವಾದ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಯ ಜೀವನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಔದ್ಯಮೀಕರಣ ಮತ್ತು ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಇವುಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಈ ಜೀವನ ವಿಧಾನದ ಮೇಲೆ ಆಗಿರುವ ಕಾರಣಗಳನ್ನೂ ಹುಡುಕಬೇಕು.

ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಷ್ಕೃತವಾದ ಮತ್ತು ಸುಸಂಸ್ಕೃತವೆನ್ನಬಹುದಾದ ತಾತ್ವಿಕತೆಯ ಬೇರುಗಳು ಈ ಜೀವನ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಖರೆ, ಖೊಟ್ಟಿ, ಸಟೆ, ದಿಟ ಮೊದಲಾದ ಮೌಲ್ಯ ನಿರ್ದೇಶಕ ಶಬ್ದಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಹಿಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಂಗಾರವನ್ನು ಟಂಕಸಾಲೆಗೆ ಒಯ್ದು ಅದರ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ, ಶುದ್ಧ ಮಾಡಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ರಾಜಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಖೊಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಖರೆ ಎಂಬ ಶಬ್ದಗಳು ಅಂಥ ಟಂಕಸಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಶಬ್ದಗಳಾಗಿವೆ. ಚಿನ್ನ ಬೆಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಲೋಹ ಸೇರಿಕೊಂಡರೆ ಅಂಥ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಬಾರಿಸಿದಾಗ ನಾದ ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ, ಖೊಟ್ಟಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ನಾವು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಭಾಷೆ ಕೇವಲ ಮಾಧ್ಯಮವಾದರೆ ಅದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲು ವ್ಯಾಕರಣ ಒಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಆದರೆ ಭಾಷೆ ಮಾಧ್ಯಮವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಜೀವನ ವಿಧಾನದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಮೌಲ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಮಾಣ, ನಾವು ಕಂಡ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಮೂರ್ತಗೊಳ್ಳುವ ಉಪಾದಾನ. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಮಳೆಗಾಳಿಯನ್ನು ತಡೆದುಕೊಂಡ ಕನ್ನಡ, ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಪತನವಾದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಬರವಣಿಗೆ ಹೋಗಲಿ, ಮಾತಿಗೂ ಹೆದರುವ ಕಾಲ ಬಂದಿತ್ತು. ಈಗ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಮೋಡಗಳೆಲ್ಲ ಚದುರಿ ಹೋಗಿ ವಾತಾವರಣ ತಿಳಿಯಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿದ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ತನ್ನ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಅರಿವು ಮೂಡಿದೆ. ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ಕೇವಲ ಕಾವ್ಯಭಾಷೆಯಾಗಿ ಇನ್ನು ಉಳಿಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಕರ್ನಾಟಕ ಏಕೀಕರಣದ ಕನಸನ್ನು ನನಸಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಗೌರವವನ್ನೂ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನೂ ತಂದುಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವಚೇತನದ ಭಾಷೆಯಾಗಬೇಕು. ಸಾಹಿತ್ಯ, ಶಾಸ್ತ್ರ, ಕಲೆ, ಜಾನಪದ ಮತ್ತು ತತ್ವ ಚಿಂತನ ಇವ್ಯಾವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಕನ್ನಡ ಹಿಂದೆ ಬೀಳಬಾರದು. ಮಧುರಚೆನ್ನರ ಕಾವ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹ್ಯಾಗೋ ಹಾಗೆ ಪರಮಾಣು ವಿಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಡ ಕನ್ನಡ ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವಂತಾಗಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗುತ್ತದೆ.

ಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಧಾನ

ಸಂಶೋಧನೆ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಮೂಲಕ ನಡೆದರೆ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಬಹುದು.

ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಾನವೆಂದರೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿಯೂ ಇರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ತಾನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತನಾದ ಸಂಶೋಧಕ ಆ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಅನುಕೂಲವಾದ ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಾನವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು. ಈಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಮಟ್ಟ ತೀರಾ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಸಂಶೋಧನೆಗಾಗಿ ಸಮಸ್ಯಾತ್ಮಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹುಡುಕಿದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ‘ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮಚಂದರ ಕೃತಿಗಳ ತೌಲನಿಕ ಅಧ್ಯಯನ’ – ಇಂಥ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನಿದೆ? ಸಂಶೋಧನೆ ಒಡೆದು ಕಾಣುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲು ಹೋಗಬಾರದು. ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ವಿಷಯಯ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ತಮವಾದ ಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ವಾದಿಸಬಹುದು. ಹಾಗಾದರೂ ಕೂಡ ಅದು ಸಾಹಿತ್ಯ ವಿಮರ್ಶೆಯಾಗಬಹುದೇ ಹೊರತು ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲ. ಸಂಶೋಧನೆಯ ಮೂಲಕವಾಗಿ ಹೊಸ ವಿಚಾರಗಳು, ಹೊಸ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಹುಟ್ಟು ಬರುವಂತಾಗಬೇಕು. ಅದಾಗದಿದ್ದರೆ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಪ್ರಯೋಜನವೇನೆಂದು ಕೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ತಿಳಿಯಲೆಂದು ವಚನಕಾರರು ಸರಳವಾದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದರು ಎಂದು ಹೇಳಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಶಿವಶರಣರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಹೇಗಿದ್ದರು? ವಚನಗಳ ಭಾಷೆಯ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಅವರು ಪಡೆದರೆ? ಸರಳ ಮತ್ತು ಕ್ಲಿಷ್ಟ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳ ಇತಿಹಾಸವೇನು? ಸಂಶೋಧಕನನ್ನು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕಾಡದಿದ್ದರೆ ಅವನ ಸಂಶೋಧನೆಯಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.

ಮೇಲಿನ ವಿಚಾರಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ತನ್ನ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಯೋಜಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಸಂಶೋಧನೆ ಎಲ್ಲ ಸ್ತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಡೆಯಲು ಇಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪಿಎಚ್.ಡಿ. ಪ್ರಬಂಧದ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಸಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಶಿಷ್ಯವೇತನವನ್ನು ಕೊಡುವ ಯೋಜನೆ ಇದೆ. ಅವರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಪಿಎಚ್.ಡಿ. ಆದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರೇ ಇರಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವೂ ಇಲ್ಲ. ವಿದ್ವಾಂಸರಾಗಿರುವುದು ಮುಖ್ಯ ಮಾತಾಗಿದೆ. ಶ್ರೀಗಳಾದ ಮ.ಪ್ರ.ಪೂಚಾರ, ಶಂ.ಬಾ.ಜೋಶಿ, ಮಧುರಚೆನ್ನ, ಮುಳಿಯ ತಿಮ್ಮಪ್ಪಯ್ಯ ಇಂಥ ವಿದ್ಯಾಂಸರು ಪದವೀಧರರಾಗಿರಲಿ, ಬಿಡಲಿ, ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಬಹುದು.

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಮೀರಲಾಗದ ನಿಯಮವೆಂದರೆ ಅವರ ಪ್ರಬಂಧ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೇ ಇರಬೇಕು. ಅದರ ವಿಷಯ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ, ರಸಾಯನಶಾಸ್ತ್ರ, ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರ, ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ – ಹೀಗೆ ಏನೂ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರ ತಮ್ಮ ಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೇ ಬರೆಯಬೇಕು. ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡುವವರು ರಾಜ್ಯದ ಯಾವುದೇ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರಯೋಗಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು.

ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದೇನೆಂದರೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಸ್ವತಃ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಯೋಜನೆಗಳು, ನಿಘಂಟುಗಳ ರಚನೆ, ವಿಶ್ವಕೋಶಗಳ ರಚನೆ, ಇತಿಹಾಸ ಪುನರ್ನಿರ್ಮಾಣ ಮೊದಲಾದ ಅನೇಕ ಯೋಜನೆಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಗತವಾಗಬೇಕು. ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ನಿಯತಕಾಲಿಕೆಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಬೇಕು. ನಾಡಿನ ಅನೇಕ ವಿದ್ವಾಂಸರು ತಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಅಂಗವಾಗಿ ನಡೆಸಬೇಕು. ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಅವಶ್ಯವಾದ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಈ ಸಂಶೋಧನದ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವೋಪಜ್ಞವಾದ, ಮೌಲಿಕವಾದ ಸಂಶೋಧನೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಈ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ವರ್ಗ ಶಿಕ್ಷಣವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಉಳಿದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಿಭಾಗಗಳೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಭಾಗಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿದ್ದಲ್ಲಿ-ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ-ಅವಶ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಕೂಲತೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ. ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾಲಾವಕಾಶದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ತನ್ನ ಪದವಿಗಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುವುದರಿಂದ ಕಾಲ ಪಕ್ವವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ‘ಪರಿಣತ’ರನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪ್ರಸಂಗ ಬರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ತಯಾರಾದ ಪರಿಣತರು ಮುಂದೆ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ನೌಕರಿಯೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕಲಿತದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆಯುವ ಪ್ರಸಂಗ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಸಂಶೋಧನದ ಉಪಯೋಗ ಸಂಶೋಧಕನಿಗೇ ಮೊದಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಅದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಆಡಳಿತಾಂಗ ಮತ್ತು ಪ್ರಸಾರಾಂಗಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ-ತಾನೇ ಒಂದು ಸಂಶೋಧನೆಯ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಶೋಧನೆಯ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಸ್ತರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಬೌದ್ಧಿಕ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಯಬೇಕು. ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ವ್ರತ ಇದು. ಧಾರ್ಮಿಕ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಪರಿಪಾಲಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ. ಕನ್ನಡದ ಉಪಯೋಗ-ಸದುಪಯೋಗ, ದುರುಪಯೋಗ ಕೂಡ – ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಲ್ಲದು.

ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸಂಶೋಧನೆ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಮತ್ತೆ ಹೇಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಯಾವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೇ ಆಗಲಿ ಸಂಶೋಧನೆ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾಗಿರಲೇಬೇಕು. ಪೂರ್ವಗ್ರಹಗಳಿಲ್ಲದೆ ತಾನು ಕಂಡ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಸಂಶೋಧಕನಿಗೆ ಇರಲೇಬೇಕು. ಆದರೆ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠತೆ ಬೇರೊಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಬೆಳೆಯಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾದ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಅಮೂರ್ತವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಅನುಭವದಿಂದ ದೂರವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಮೃಗಶಿರಾ ನಕ್ಷತ್ರ ಪೃಥ್ವಿಯಿಂದ ನೂರಾರು ಪ್ರಕಾಶವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಅದರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನಮ್ಮ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯ ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧಕನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮೊದಲಿನಂತೆಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಸಂಶೋಧನೆಯ ‘ಅರ್ಥ’ ಅವನ ವೈಯಕ್ತಿಕತೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಾಗಬೇಕಿದ್ದರೆ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠತೆಯ ಅರ್ಥ ಬದಲಾಗಬೇಕು. ಸಂಶೋಧಕ ತನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನಿಸಿಕೆಗಳಿಂದ ಮೇಲೇಳುವುಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ತಕ್ಕದಾದ ಮಾನಸಿಕ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದಾಗ ಈ ಅಭ್ಯಾಸ ಸಂಶೋಧಕನ ಇತಿಹಾಸದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಬದಲು ಮಾಡುವಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿರಬೇಕು. ಇತಿಹಾಸದ ಹತ್ತು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಕೆಲ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಬಿಡುವುದೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಂಶೋಧನೆಯೇ. ಆದರೆ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಾರಂಭ-ಉಚ್ಛ್ರಾಯ ಮತ್ತು ಪತನಗಳು ಕೊಡುವ ಒಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಸಂದೇಶ ಇತಿಹಾಸದ ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಪ್ರೇರಿಸಬೇಕು. ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಪೋಷಿಸಿದ ಧಾರ್ಮಿಕತೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಮತ್ತು ಅದರ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಇರುವ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವಾಗ ಮನುಷ್ಯನ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಸ್ಫುಟವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಬೇಕು.

ಸಂಶೋಧನೆ ಒಂದು ಶಾಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಅದರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಅದು ಕೃತಕೃತ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರೆ ಅಂಥ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಡಬಹುದು. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಬಗ್ಗೆಯೋ ಅಥವಾ ಕನ್ನಡ ಕಾವ್ಯದ ಛಂದೋವಿಕಾಸದ ಬಗ್ಗೆಯೋ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಅಭಿಲಾಷೆಯಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಅಮೆರಿಕೆಯ ಯಾವುದಾದರೂ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಅದರ ಬದಲಾಗಿ ಹಂಪಿಯಲ್ಲಿ, ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದರೆ ಅದರ ಗುರಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿರಬೇಕು. ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೊಂದೇ ಅದರ ಗುರಿಯಾಗಬಾರದು. ಸಂಶೋಧನೆಯ ಮುಖಾಂತರವಾಗಿ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಅರ್ಥ ಸಂಶೋಧಕನಿಗೆ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಈ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಸಂಶೋಧನ ನೀತಿಯ ಅರ್ಥ ಅವನಿಗೆ ಆಗಬೇಕು. ಈ ನೀತಿಯೆಂದರೆ ಹರಿಹರನ ರಗಳೆ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಗಣಕಯಂತ್ರ ಇವೆರಡೂ ಅಷ್ಟೇ ಮಹತ್ವದ ಸಂಶೋಧನೆಗಳೆಂಬ ಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ. ಹರಿಹರನ ರಗಳೆಯನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಅದು ಕೊಡುವ ಅರ್ಥ ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿರಬಲ್ಲುದೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಈ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿರಬೇಕು.

ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಗತ್ಯ

ನಾವು ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ಮಾನವಿಕ ಮತ್ತು ಸಮಾಜ ವಿಜ್ಞಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ವೈವಿಧ್ಯ ಮತ್ತು ಬಹುಮುಖತೆ ದಿಗ್ಭ್ರಮೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿದೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಸ ಒಳನೋಟ ದೊರೆಯಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮ ಅಧ್ಯಯನಗಳನ್ನು ನಾವು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ ನಡೆಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಬೌದ್ಧಿಕ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಯೇ ಸೂಕ್ತವೆಂಬ ಭ್ರಮೆ ನಮ್ಮ ಜನರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಾಗೇ ಇದೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕೇವಲ ಒಂದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲ. ಅದು ತನ್ನದೇ ಆದ ಮೌಲ್ಯ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ತನ್ನದೇ ಪೂರ್ವಗ್ರಹಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಹೇರುವ, ನಮ್ಮ ಲೋಕದೃಷ್ಟಿಯನ್ನೇ ಪರಿಣಮಿಸುವ ಮಾಧ್ಯಮವೂ ಹೌದು. ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವು ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ನಡೆಸುವ ಪಣ ತೊಡಬೇಕು. ಇದರಿಂದ ಅನೇಕ ರಹಸ್ಯಗಳು ಬಯಲಾಗುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲ ವಲಯಗಳಲ್ಲೂ ನಾವು ಕನ್ನಡವನ್ನು, ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ಬಳಸುವ ಮುಖಾಂತರವಷ್ಟೇ ಕನ್ನಡ ಸದೃಢವಾಗಬಲ್ಲದು. ಹಲವಾರು ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ನಾವು ದ್ವಿಭಾಷಿಕರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಇದನ್ನು ನಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಹಲವು ಭಾಷೆಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿದೆಯೆಂಬ ಸಂಗತಿ ನಮ್ಮ ಆತಂತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಯುರೋಪಿನ ಎಷ್ಟೋ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಬಹುಭಾಷಿಕ ಪರಿಸರದಲ್ಲೇ ಬದುಕಿ ಸಮೃದ್ಧತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿವೆ. ನಾವು ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಒಂದು ಧಾರ್ಮಿಕ ವ್ರತವೆಂಬಂತೆ ದೃಢನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಕೈಗೊಂಡರೆ ಉತ್ತಮ ಫಲಿತಾಂಶ ದೊರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರವೂ ಅಗತ್ಯ. ನಾವು ಬಳಸುವ ಭಾಷೆ, ನಾವಾಡುವ ಕಾವ್ಯಗಳ ರಚನೆ, ನಮ್ಮ ಮೌಲಿಕತೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನೂ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧದ ಬಗೆಗಿನ ನಮ್ಮ ಧೋರಣೆಗಳನ್ನೂ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ದುರ್ಬಲವಾದರೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಶೀಥಿಲಗೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವ ನೀಡಬೇಕೆಂಬುದು ಭಾವಾವೇಶದ ಮಾತಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಗತ್ಯ.

ನಿಜ, ನಾನು ನನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಬೇರು ನಮ್ಮ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಯೇಟ್ಸ್ ಕವಿ ಹೇಳಿದ. ಹಂಪಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವಿದ್ಯಾಲಯವು ತಾನೇ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದ್ವೀಪವಾಗಿ ಉಳಿಯಲಾರದು ಮತ್ತು ಉಳಿಯಬಾರದು. ಅದು ರಾಜ್ಯದ ಇತರ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧದ ಎಳೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗಬೇಕು.

* ೧೯೯೧ರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ವರದಿ.