ದೇವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬೇಕಾಗಿರೋದು
ಈ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ಮಾತ್ರ;
ಗುಡಿಯೊಳಗಿರುವ ಪೂಜಾರಿಗೆ
ಮತ್ತು ಮಹಾವಿರಾಗಿಯಾದ ಸಾಧಕನಿಗೆ.

ಪೂಜಾರಿಗೆ ಅದೊಂದು ಲಾಭದಾಯಕವಾದ
ವ್ಯಾಪಾರ.
ಮಹಾ ವಿರಾಗಿಯಾದ ಸಾಧಕನಿಗೋ
ಅದು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ.

ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮಂಥವರಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಷ್ಟೇ ಸಾಕು.
ಭಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಕೊಂಡಿಗೆ
ತಗುಲಿಸಿಕೊಂಡು ಜೋತಾಡುವುದು; ಹೀಗೆ
ಯಾವುದೇ ಅವಲಂಬನವಿಲ್ಲದೆ ನಿರಾಳವಾಗಿ
ನೀಲಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುವ ಆ ಗ್ರಹ-ತಾರೆ
ಚಂದ್ರ ಸೂರ್ಯಾದಿಗಳ ಮಾತೇ ಬೇರೆ!


ದೇವಸ್ಥಾನ ಎನ್ನವುದೊಂದು ಭಕ್ತಿಯ
ಕ್ರೀಡಾಂಗಣ. ಗಣ ಗಣ ಗಂಟೆ, ಮಣ ಮಣ
ಮಂತ್ರ. ಪೂಜಾರಿಯ ಸುತ್ತ ನಿತ್ಯವೂ
ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಉತ್ಸವಗಳ ಯಂತ್ರ.
ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಗಾದರೋ ಬಗೆ ಬಗೆ ಬೊಂಬೆ
ಗಳಿವೆ ಆಟಿಕೆಗಳಿವೆ ಆಟವಾಡುವುದಕ್ಕೆ.
ಈ ಬೆಳೆದ ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ? ಅವರೂ ಆಡಬೇಕಲ್ಲ?
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮೀಸಲಾಗಿವೆ ಅದೆಷ್ಟೋ
ಶತಮಾನದಿಂದ ಈ ಉತ್ಸವಗಳೆಲ್ಲ.


ಎರಡು ಸಹಸ್ರಮಾನಕ್ಕೂ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ
ಬುದ್ಧ : ದೇವರಿದ್ದಾನೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ,
ಪರಲೋಕವಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ
ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ಅದೆಲ್ಲ? ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೇ
ಇದೆ ಒಂದು ದುಃಖಭೂಯಿಷ್ಠವಾದ ಜಗತ್ತು.
ಆ ದುಃಖವನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು
ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನಿಮಗೆ, ಅದೇ ಪರಮಾರ್ಥ.

ಮಹಾ ಅನುಭಾವಿ ಅಲ್ಲಮ ಹೇಳಿದನು ಗುಹೇಶ್ವರ
ಲಿಂಗಕ್ಕೆ: ನಾ ದೇವನಲ್ಲದೆ ನೀ ದೇವನೆ?
ನೀ ದೇವನಾದೊಡೆ ಎನ್ನನೇಕೆ ಸಲಹೆ?
ಆರೈದು ಒಂದು ಕುಡಿಕೆ ಉದಕವನೆರೆವೆ
ಹಸಿವಾದಾಗ ಒಂದು ತುತ್ತು ಓಗರವನೀವೆ
ನಾ ದೇವ ಕಾಣಾ ಗುಹೇಶ್ವರ.


ಕೊನೆಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದಿಷ್ಟೆ:
ನಾವೆಷ್ಟು ಎತ್ತರ
ನಮ್ಮ ದೇವರೂ ಅಷ್ಟೇ ಎತ್ತರ!