ಆಧುನಿಕೋತ್ತರ ಚಿಂತನೆಗಳಲ್ಲಿ ‘ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದ’ವೂ ಒಂದು. ಕಳೆದ ಶತ ಮಾನದ ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಈ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಒಂದು ಹೊಸ ವಿಮರ್ಶಾ ಪಂಥವಾಗಿಯೇ ತನ್ನ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿತು. ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಈ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ‘New Historicism’ ಎಂತಲೇ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಆದರೆ ಇಂಗೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಇದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ‘Cultural Materialism’ ಎಂದು. ಈ ಚಿಂತನೆಯ ಮೂಲ ಪ್ರವರ್ತಕರು ಫ್ರಾನ್ಸಿನ ಬುದ್ದಿಜೀವಿಗಳು. ಈಗಾಗಲೇ ಪರಿಚಿತವಿರುವ ಅರ್ಧ, ಪರಿಕರ, ವಿಧಿ-ವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಹೊರತುಪಡಿಸಿಯೂ ಹೊಸ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಮನೋ- ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಈ ವಾದದ ತಿರುಳು. ಅಂದರೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪಠ್ಯವೊಂದು ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ತನ್ನ ಅನ್ಯೋನ್ಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪಡೆದಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಾದವನ್ನು ನವ ಚರಿತ್ರಕಾರರು ಮಂಡಿಸಿದರು. ಒಂದು ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಅಥವಾ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪಠಕ್ಕೆ  ಕಾಲಾನುಕ್ರಮದ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನಗಳು ಅಡಕ ಆಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಬೇಕಾಗುವ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಗಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡುವ ನೋಟ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದ ಮಂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಸಂರಚನಾವಾದಿಗಳ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ಮೀರುವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಈ ವಾದದಿಂದ ರುಜುವಾತು ಆಗತೊಡಗಿತು.

ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಸೌಂದರ್ಯ ಮೀಮಾಂಸೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನೋಟ ಬಹಳ ಹಿಂದಿನದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಇಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂರಚನೆಗಳ ಮೊತ್ತ ವಾಗಿಯೂ ಗ್ರಹಿಸಿ, ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಪರಿಪಾಠವೂ ಬೆಳೆದುನಿಂತಿದೆ. ಇದನ್ನು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟವರು ನವ ಚರಿತ್ರಕಾರರು. ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಯನ್ನು ಚರಿತ್ರೆಯೊಂದಿಗೆ ಮೇಳೈವಿಸಿ ನೋಡುವ ನೋಟವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ಸಂವಾದರೂಪಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನೋಟಗಳ ಮಿತಿಗಳು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದವು. ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದದ ತಿರುಳು ಅಡಗಿರುವುದು ಅದು ಇತರೆ ಜ್ಞಾನ ಶಿಸ್ತುಗಳನ್ನು ನೋಡುವ, ಗ್ರಹಿಸುವ ಹೊಸ ಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ. ಅಂದರೆ ನವ ಚರಿತ್ರಕಾರರು ‘ಸಾಹಿತ್ಯ’ ಮತ್ತು ‘ಸಾಹಿತ್ಯೇತರ’ ಎಂಬ ವಾದ ಸರಣಿಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬದಲಾಗಿ ಅವುಗಳ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮಹತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ‘ಚರಿತ್ರೆ’ಯು ಕೇವಲ ‘ಗತ’ವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಮೊತ್ತವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಅನಾವರಣಗೊಂಡಿಲ್ಲ. ಅಂತೆಯೇ ಕೇವಲ ‘ವಾಸ್ತವಿಕತೆ’ಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಶಿಸ್ತು ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಮನವರಿಕೆ ಆಯಿತು. ಇದೊಂದು ನಿರಂತರತೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೂ ಹೌದು. ಚರಿತೆಯನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ನೋಡಿ, ಗ್ರಹಿಸಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ನವ ಚರಿತ್ರಕಾರರು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದರು. ಇದರಿಂದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಚರಿತ್ರೆಯ ಅಂತರಶಿಸ್ತೀಯ ನೆಲೆಗಳು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದವು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಪಠ್ಯವೊಂದನ್ನು ಬಹುಮುಖಿ (Multi) ನೆಲೆಗಳಿಂದಲೂ ಪರಿಭಾವಿಸಲು, ಅನು ಸಂಧಾನಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯಇದೆ ಎಂಬುದು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು.

ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದವು ಹಿಂದಿನ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವಿಮರ್ಶಾ ನೆಲೆಗಳಿಂದ ಮೊದ ಲ್ಗೊಂಡು ಸಂರಚನಾವಾದಿ, ಮಾರ್ಕ್ಸಿಸ್ಟ್, ಲೂಯಿ ಅಲ್ತೂಸರ್, ಮೈಖೆಲ್ ಫುಕೋ, ನಿರಚನಾವಾದಿ ಹಾಗೂ ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮಾನವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅಂಶಗಳವರೆಗೂ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಈ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕುರಿತ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಗೆಗೆ ನವ ಚರಿತ್ರಕಾರರು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳು ವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಥರದ ಅನುಮಾನ, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ಅರ್ಧಹೀನ ಎಂಬುದು ಇವರ ವಾದ. ಏಕೆಂದರೆ ಇವೆರಡೂ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಬೆರೆತುಹೋಗಿರುವಷ್ಟು ಆಪ್ತತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದೇ ವಿಚಾರದ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಇವೆರಡೂ ಜ್ಞಾನಶಾಖೆಗಳು ತಮ್ಮ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಹಾಗೂ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯನ್ನು ರುಜುವಾತು ಪಡಿಸಲು ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಇವರ ವಾದ. ಈ ಕುರಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುವ ನವ ಚರಿತ್ರಕಾರರು ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಗಳ ಮುಖೇನ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ರೀನೆ ವೆಲ್ಲೇಕ(Rene Wellek)ನ ವಿಚಾರಗಳು ಮಹತ್ತ್ವದ್ದು. ರೀನೆ ತನ್ನ ‘Literary theory, Criticism, and History’ ಎಂಬ ಪ್ರಬಂಧದಲ್ಲಿ ಗತವನ್ನು ಪುನರ್ರಚಿಸಲು ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಪಠ್ಯಗಳು ಒದಗಿಸುವ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಆಪ್ತವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಚಾರಿತ್ರಿಕತೆಯಿಂದ ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕತೆಯೆಡೆಗೆ

‘ಚಾರಿತ್ರಿಕತೆ’(Historicism)ಯು ಹೊಸ ರೂಪವನ್ನು, ಅರ್ಧಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದುವುದರೊಂದಿಗೆ ‘ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕತೆ’(New Historicism)ಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯಿತು. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಚರಿತ್ರಕಾರರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಸಂಚಲನವನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ‘ಚಾರಿತ್ರಿಕತೆ’ಯ ಹಳೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಯಾವ ಬಗೆಯದು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಹಿಸ್ಟಾರಿಸಿಸಂ’ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಅರ್ಧಗ್ರಹಿಕೆ ‘ನ್ಯೂ ಹಿಸ್ಟಾರಿಸಿಸಂ’ನಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಕರವಾದುದು. ನಿಖರವಾದ ವ್ಯಾಖ್ಯೆ ಅಥವಾ ಅರ್ಧವನ್ನು ನೀಡಿ ಮುಗಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ‘ಹಿಸ್ಟಾರಿಸಿಸಂ’ ಎಂಬುದು ಚರಿತ್ರಕಾರರು ಚರಿತೆ ಯನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಿ-ವಿಧಾನಗಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಲ್ಲಿಸುವುದ ರೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿರುವುದಂತೂ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಅಂದರೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಆಯಾ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶ, ವಸ್ತುನಿಷ್ಟತೆಯೊಂದಿಗೆ ತಳುಕುಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಹಾಗೂ ವಿಭಿನ್ನ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ಅಡಕವಾಗಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಫ್ರೆಡರಿಕ್ ಮೈನೆಕ್(Friedrich Meineke)ನು ‘ಹಿಸ್ಟಾರಿಸಿಸಂ’ನ್ನು ಕುರಿತು ಹೀಗೆ ಅರ್ಧೈಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಪ್ರಕಾರ ‘ಹಿಸ್ಟಾರಿಸಿಸಂ’ ಎಂಬುದು ಚರಿತ್ರಕಾರನು ಯಾವುದೇ ಘಟನೆ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಅಥವಾ ಜನರ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಚ್ಯುತಿ ಬಾರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸುವಂಥದ್ದು ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಮತ್ತು ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತು ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ನಂತರದ ಚರಿತ್ರಕಾರರು ಇದಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರ-ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ಆಳವಡಿಸಿದ್ದೂ ಉಂಟು. ಅವರಲ್ಲಿ ವಿಲ್ಹೆಲಂ ಡಿಲ್ತೆ (wilhem Dilthey) ಮತ್ತು ಆರ್.ಜಿ.ಕಾಲಿಂಗವುಡ್‌ರು ಪ್ರಮುಖರು. ಇವರು ಗತದ ಎಲ್ಲ ಆಗು-ಹೋಗುಗಳಿಗೂ ಸಮಕಾಲೀನತೆಯೊಂದಿಗಿನ ನಂಟನ್ನು ನಿರಂತರವಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಧೈಸಿ, ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲದೆ ಸಾಮಾಜಿಕ- ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಪ್ರಧಾನವನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದೂ ಉಂಟು. ಮುಂದೆ ಪಠ್ಯದ ಸಂದರ್ಭ, ಭಾಷಿಕ, ಸಾಹಿತ್ಯಕ ನೆಲೆಗಳು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮೊತ್ತವಾಗಿ ‘ಹೊಸ’ ಹೊಳಹುಗಳನ್ನು ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಕಾರಣ ಆದವು. ಈ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ನೋಟದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ‘ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕತೆ’ಯ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಾಗಿ ರೂಪು ಹೊಂದಿತು. ಇದೇ ‘ನ್ಯೂ ಹಿಸ್ಟಾರಿಸಿಸಂ.’

ಹೊಸ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳೊಂದಿಗಿನ ಚರಿತ್ರೆ

ನವ ಚರಿತ್ರಕಾರರು ತಮ್ಮ ವಾದಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಪರಿಭಾಷೆ, ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಗಳು ವಿಭಿನ್ನವಾದುವು. ವಿಭಿನ್ನ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಪಂಥಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾದ ಇತರೆ ಜ್ಞಾನಶಾಖೆಗಳ ನವ ಚರಿತ್ರಕಾರರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಿರುವುದು ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಇವರ ವಾದ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಂಡಿತ ವಾಗಿರುವ Class (ವರ್ಗ), Power (ಅಧಿಕಾರ), (Commodification (ಸರಕೀ ಕರಣ) Hegemony (ಯಾಜಮಾನ್ಯ), Containment (ಅಂತರ್ಗತತೆ), Context (ಸಂದರ್ಭ), Texuality (ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪಠ್ಯ), Idealogy (ಲೋಕದೃಷ್ಟಿ ಅಥವಾ ಚಿಂತನಾ ಪಂಥ) Feudalism (ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ), Capitalism (ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ), Cultural Materialism (ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಸ್ತುವಾದ), Exchange, Transaction, Circulation (ವಿನಿಮಯ, ವ್ಯವಹಾರ, ಪ್ರಸರಣ) ಮೊದಲಾದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸ ಬಹುದು. ಇವುಗಳಿಂದಾಗಿ ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದವನ್ನು ಇಂದು ಸಂರಚನೋತ್ತರ ವಾದ(Post structuralism)ದ ಪ್ರಮುಖ ಶಾಖೆಯೆಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಇದು ‘ಹೊಸ ಚರಿತ್ರೆ’ (New Histories)ಗಳ ರಚನೆ, ಪುನರ್ರಚನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕತೆಯೂ ಹೌದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಈ ಹೊತ್ತು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುವಂಥ ಚರಿತ್ರೆಯ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆಡಹುತ್ತಿರುವ ‘ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಚರಿತ್ರೆ’(Micro Histories)ಯ ಅಧ್ಯಯನ ಗಳೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಫುಕೋ ತನ್ನ  ‘ನವ ಚರಿತ್ರೆ’ಯ ಫಲಿತಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಚಿಗೆ ದೂಡಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರ ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಚಾರಿತ್ರಿಕಾಂಶಗಳನ್ನು, ಹುಚ್ಚು ಹಾಗು ಔಷಧಿ ಚರಿತ್ರೆ, ದೇಹವನ್ನು ಕುರಿತ ಚರಿತೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಜಾಕ್ಯೂಸ್ ಡಾನ್ ಜೆಲಟ್ (Jacques Don Zelot) ಅವರು ಗುರುತಿಸಿರುವ ಸಮಾಜದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಹಾಗೂ ಕುಟುಂಬದ ಮೇಲೆ ಅದು ಬೀರುವ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಕುರಿತ ಚರಿತ್ರೆ (The Policing of Families), ೧೯ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿನ ವರ್ಗದ ಸಂರಚನೆ ಹಾಗೂ ಲೆಂಗಿಕತೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ಹೇಳುವ ಚರಿತ್ರೆ(Lynette Finch, Sexuality, Class and Surveillance)ಗಳು ಕುತೂಲಹವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವಂಥವು.

ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂರಚನೆಗಳ ಮೊತ್ತವಾಗಿ ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದ

ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದವು  ‘ಚರಿತ್ರೆ’ ಎಂದರೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅದು ‘ನೋಡುವ ಕ್ರಮ’ ವೆಂದೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕ್ರಮ ವಿಭಿನ್ನ ನೋಟಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವಂಥದ್ದು (Forms of seeing) ಅಲ್ಲದೆ ಅದು ಅನುಭವಿಸುವ ಕ್ರಮದೊಂದಿಗೆ (Preceiving) ತಾಳೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ‘ಚರಿತ್ರೆ’ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಾತಿನಿಧಿತ್ವ(Representation)ವನ್ನು, ಸಂವಾದ ರೂಪವನ್ನು (Interactions) ಹೊಂದಿರುವುದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ವಸ್ತುನಿಷ್ಟತೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಜರೂರು ಸಲ್ಲದು ಎಂಬುದು ನವ ಚರಿತ್ರಕಾರರ ವಾದ. ಇವರು ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಚರಿತ್ರೆಗಳು ಸಂಸ್ಥೆಗಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ (Institutions) ಅವುಗಳನ್ನು ಒಡೆದು ನೋಡಬೇಕಾದ ಪ್ರಮೇಯ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

‘ಸ್ಥಳೀಯ ಚರಿತ್ರೆ’ಗಳು ವಿಶ್ವಾತ್ಮಕ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುವಂಥವು. ಇಂಥವು ಸಂರಚನೆ ಗೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೂಲಕವೇ. ಇದರಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಗ್ರಹಿಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದು ಈ ವಾದದ ತಿರುಳು. ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರಗಳು ಕೇವಲ ಮನೋ-ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಾಶಪಡಿಸದೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವು. ತಮ್ಮ ಅನುಭವಜನ್ಯದ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಮತ್ತೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ರೂಪಿಸುವುದು ಸಹ ನವ ಚರಿತ್ರಕಾರರ ಆಶಯ ವಾಗಿದೆ.

ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮಹತ್ತ್ವವುಳ್ಳ ಯಾವುದೇ ವಿಚಾರವು  (ಅಂದರೆ ವರ್ಗ, ಲಿಂಗ, ಜನಾಂಗ, ಸಮಾಜ ಇತ್ಯಾದಿ ) ನವ ಚರಿತ್ರಕಾರರಿಗೆ ಪ್ರಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಇವುಗಳ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಮೂಲಕವೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ತರಗಳನ್ನು ಅರ್ಧಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಅವರದು. ಅಲ್ಲದೆ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಮಾಜ, ಚರಿತ್ರೆ, ಅಧಿಕಾರ, ಜ್ಞಾನ ಮೊದ ಲಾದವು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಹಲವು ವಿನ್ಯಾಸಗಳ ಮೊತ್ತವಾಗಿಯೇ ಅನಾವರಣ ಆಗುವಂಥವು ಎಂಬುದು ಈ ವಾದದ ತಿರುಳು.

ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದ ಮೇಲೆ ಆದಂಥ ಪ್ರಭಾವಗಳು

ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದವು ರೂಪುತಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ವಿಭಿನ್ನ ಬಗೆಯ ಪ್ರಭಾವಗಳು ಆಗಿವೆ. ಈ ಪ್ರಭಾವಗಳ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯುವುದರ ಮೂಲಕ ಅದರ ನೆಲೆ-ಹಿನ್ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ-

. ಲೂಯಿ ಅಲ್ತುಸರ್ ಪಂಥದ ಪ್ರಭಾವ

ಫ್ರಾನ್ಸ್ ದೇಶದ ಸಂರಚನಾವಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖನಾದ ಲೂಯಿ ಅಲ್ತುಸರ್, ಒಬ್ಬ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞನೂ ಹೌದು. ಮಾರ್ಕಿಸ್ಟ್ ಚಿಂತನಾ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಇವನು ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದದ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕತೆಯ ಮೇಲೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರಿದ. ಇವನ ‘ಐಡಿಯಾಲಜಿ’(ಲೋಕದೃಷ್ಟಿ)ಯನ್ನು ಕುರಿತ ತಾತ್ವಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳು ಅಮೆರಿಕಾ ಹಾಗೂ ಇಂಗೆಂಡಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ ವಿಮರ್ಶಕರ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದವು. ಹಿಂದಿನ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ‘ಜಡ ಮಾರ್ಕ್ಸಿಸಂ’ನ ತಾತ್ವಿಕತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪದ ಅಲ್ತುಸರ್ ‘ಪ್ರಭತ್ವ (Power)ಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಅಥವಾ ಅದರ ಅಧೀನದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಶೀಲ ಕಲಾಕೃತಿ (Product) ಯೊಂದು ನಿರ್ಮಾಣ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ತನ್ನ ವಾದವನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದ. ಇವನ ಪ್ರಕಾರ ಸೃಷ್ಟಿಶೀಲತೆ(Production)ಯು ತನ್ನ ಮೇಲಿನ ‘ಪ್ರಭುತ್ವ’ದ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಶಕ್ತಿ- ಸಾಮರ್ಧ್ಯಗಳನ್ನು ಅದರ ಕಬಂಧ ಬಾಹುಗಳ ಮಿತಿ-ಎಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಮೀರುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಇದನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸಿಯೂ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕವಿರಾಜ ಮಾರ್ಗಕಾರನು ತನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಶೀಲತೆಯನ್ನು ಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ (ರಾಜ ಇರಿವ ಬೆಡಂಗ) ಮಣಿದು ರಚಿಸಿದವನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬಂಥದ್ದು.

ಆರ್ಧಿಕ ನೆಲೆಗಳಿಂದ ನೋಡಿದ Materialistic approachಗಳನ್ನು ಮುಂದೆ ಬಂದಂಥ ಸಂರಚನಾವಾದಿಗಳು (Post Modernists) ಪ್ರಶ್ನಿಸತೊಡಗಿದರು. ಈ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅಲ್ತುಸರ್‌ನ ವಿಚಾರಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಆಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಕಲಾಕೃತಿಯು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಧಿಕ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದ ಅಲ್ತುಸರ್ ಕಲೆಯ ಸಾಪೇಕ್ಷ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಏಕೆಂದರೆ ಇನ್ನುಳಿದ ಸಂಗತಿಗಳು ಸಹ ಅವನಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದವು. ಸಾಮಾಜಿಕವಾದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ‘ಐಡಿಯಾಲಜಿ’ಯ ಪಾತ್ರ ಮಹತ್ತ್ವದ್ದು. ತನ್ನ ‘ಐಡಿಯಾಲಜಿ’ ಪರಿಭಾಷೆ ಯನ್ನು ‘ನಂಬಿಕೆ’, ‘ಧೋರಣೆ’, ‘ವರ್ತನೆ’, ‘ಅಭ್ಯಾಸ’ಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಅಲ್ತುಸರ್ ‘ಜಡ ಮಾರ್ಕ್ಸಿಸ್ಟ’ರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಫಲನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಇವನ ಪ್ರಕಾರ ಓದುಗರು ಒಂದು Idealogy ಯ ನಿರ್ಮಾಣಕಾರರೂ ಹೌದು, ಅದರ ಅಧೀನರೂ ಹೌದು. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಅಲ್ತುಸರ್ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯ ವೈರುಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಅದುಮಿಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಿರುವುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಅನಾರವಣಗೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಧ್ಯ ಇರುವುದರಿಂದ. ಕನ್ನಡದ ನವೋದಯದ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದರೆ ಈ ವಾದದ ಅರ್ಧ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯ. ನಮ್ಮ ನವೋದಯ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಆಪ್ತವಾಗಿ ಆದರ್ಶೀಕರಿಸಿರುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ. ನಿಸರ್ಗದ ಉದಾತ್ತೀ ಕರಣಕ್ಕಾಗಿ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಸಂಕೇತ, ರೂಪಕಗಳನ್ನು ಬಳಸಿರುವುದೂ ಉಂಟು. ಆದರೆ ಇವುಗಳನ್ನು ವಾಚ್ಯಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ ಕಾವ್ಯವು ಸಾಮಾಜಿಕ ವೈರುಧ್ಯತೆಗಳಿಂದ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು.

‘ಥಿಯರಿ ಆಫ್ ಲಿಟರರಿ ಪ್ರೊಡಕ್ಷನ್’ ಕೃತಿಯ ಮೂಲಕ ನವ್ಯ ವಿಮರ್ಶಕರ ಗಮನಸೆಳೆದ ಪಿಯರೆ ಮ್ಯಾಷಿರೆ ಅಲ್ತುಸರ್‌ನ ಶಿಷ್ಯ, ಅನುಯಾಯಿಯೂ ಹೌದು. ಅಂತೆಯೇ ಸ್ಟೀಫನ್ ಗ್ರೀನ್ ಬ್ಲಾಟ್‌ನು ಸಹ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಮೊತ್ತವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದ. ಸ್ಟೀಫನ್ ಗ್ರೀನ್ ಬ್ಲಾಟ್ ‘ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದ’ದ ಚಿಂತನೆಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಚಿಂತಕ.

. ಮೈಖೆಲ್ ಫುಕೋನ ತಾತ್ವಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳ ಪ್ರಭಾವ

ಲೂಯಿ ಅಲ್ತುಸರ್ ಹಾಗು ಪಿಯರೆ ಮ್ಯಾಷಿರೆ ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳ ಮುಂದುವರಿಕೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಮೈಖೆಲ್ ಫುಕೋನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದು. ಇವನು ಯಾವುದೇ ಕಾಲಘಟ್ಟದ, ಯಾವುದೇ ಸಮಾಜದ ‘ಅಧಿಕಾರ’ ಸಂಬಂಧಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಆಲೋಚಿಸಿದ ಚಿಂತಕ. ಫುಕೋನ ಪ್ರಕಾರ ಜ್ಞಾನ (Knowledge), ಸತ್ಯ (Truth), ಸಹಜ-ಅಸಹಜ (Normal-abnormal) ಎಂಬಂಥ ಸಂಗತಿಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಧಿಕಾರದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ರೂಪುತಳೆದು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುವಂಥವು. ಅಂತೆಯೇ ಹುಚ್ಚುತನ, ಲೈಂಗಿಕ ವಿಕೃತಿ, ಅಪರಾಧಗಳಂಥ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳ ವ್ಯಾಖ್ಯೆ, ಅರ್ಧಗಳು ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಬರುವುದು ಆಯಾ ಸಮಾಜದ ವಿನ್ಯಾಸಗಳಿಂದಲೇ ಎಂಬುದು ಇವನ ವಾದ.

ಸಮಾಜವೊಂದರಲ್ಲಿನ ಅಧಿಕಾರ ಕೇಂದ್ರಿತ ಸಂಬಂಧಗಳು ಅಲ್ಲಿನ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ, ವೈರುಧ್ಯ ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಣಿಕರಣ (Concepts, oppositions and hierarchies)ಗಳ ಸಂಕಥನ (discourse)ದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಫುಕೋನ ಚಿಂತನೆ. ಇಂಥ ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳು ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದದ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರಿದವು.

. ನಿರಚನವಾದಿ ಚಿಂತನೆಗಳ ಪ್ರಭಾವ

ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದವನ್ನು ಮಂಡಿಸುವ ಚಿಂತಕರು ನಿರಚನವಾದದ (De-constru ctionism) ಕೆಲವು ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಿರಚನವಾದಿಗಳು ಯಾವುದೇ ‘ಪಠ್ಯವು ಅಸಂಖ್ಯ ವಿರೋಧಗಳ ಮೊತ್ತ’ವೆಂದೇ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಮಿಖಾಯಿಲ್ ಭಕ್ತಿನ್ ನಿರೂಪಿಸುವ ಪಠ್ಯವನ್ನು ಕುರಿತ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ನವ ಚಾರಿತ್ರಕಾರರು ಒಪ್ಪಿರುವು ದುಂಟು. ಭಕ್ತಿನ್ ಪಠ್ಯ(Text)ವನ್ನು ಕುರಿತ ತನ್ನ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ (Concept of the ‘dialogic’) ಅದು ಎಷ್ಟೇ ಸ್ವತಂತ್ರವಾದರೂ ಸಂವಾದಾತ್ಮಕ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರು ತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಾದವನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಯಾವುದೇ ಪಠ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸ್ವರೂಪದ ಸಂವಾದವನ್ನು (Interaction) ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದದ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕತೆ ಈ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಚನವಾದಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತ ವಾಗಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.

. ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮಾನವ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಚಿಂತನೆಗಳ ಪ್ರಭಾವ

ಕ್ಲಿಫರ್ಡ್ ಗಿರ್ಟ್ಜ್(Clifford Geertz)ನು ಈ ವಾದದ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಪಾದಕ. ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ಬಗೆಯ ಅರ್ಧಗ್ರಹಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಸೂಚನೆಗಳು ದೊರೆ ಯುತ್ತವೆ. ಅಂತೆಯೇ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ರೂಪುತಳೆಯುವ ಉತ್ಪಾದನೆ ಅಥವಾ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಸಮಂಜಸವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕಾದ ಜರೂರು ಇದೆ ಎನ್ನುವ Uರ್ಟ್ಜ್ ಅದನ್ನು ‘Thick discription’ ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಥರದ ವೈಚಾರಿಕತೆ ನವ ಚರಿತ್ರಕಾರರಿಗೆ ಜ್ಞಾನದ ಹೊಸ ಹೊಳಹುಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಇದರಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತ ರಾಗುವಂತಾಯಿತ.

ಲೂಯಿ ಮಾಂಟ್ರೋಸ್: ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಾಗೂ ಚರಿತೆಯ ನಂಟು

ಲೂಯಿ ಮಾಂಟ್ರೋಸನು ಪಠ್ಯಕ್ಕೂ ಚಾರಿತ್ರಿಕಾಂಶಗಳಿಗೂ ಇರುವ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕುರಿತು ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸಿದ. ಇವನ ಪ್ರಕಾರ ಎಲ್ಲ ಪಠ್ಯಗಳಿಗೂ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಗುಣವೆಂಬುದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪಠ್ಯವೊಂದು ಹೇಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ, ನಿರೂಪಣೆ ಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಚರಿತ್ರೆಯ ಪಠ್ಯವೂ ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಚರಿತ್ರೆಗೆ ಪಠ್ಯಗುಣಗಳಿಂದಲೂ, ಪಠ್ಯಗಳಿಗೆ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಗುಣಗಳಿಂದಲೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿಸಿ ನೋಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವಾದ ನವ ಚರಿತ್ರಕಾರರಿಗೆ ಆಪ್ತವಾಯಿತು. ಚರಿತ್ರೆ ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯ ಸಂಗತಿ, ವಾಸ್ತವತೆಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವಂಥ ದಾಖಲೆಗಳ ಮೊತ್ತವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಪ್ರಧಾನವಾಯಿತು. ಬದಲಾಗಿ ಇದೊಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಕಥನವೂ ಹೌದು. ಅಂದರೆ ಹೊಸ ಪರಿಭಾಷೆಯ ಅಥವಾ ನೋಟದ ವಿಶ್ಲೇಷಣಾ ಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ತ್ವ ಬಂದಿತು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂವಹನಗೊಳ್ಳಲು, ಅನುಸಂಧಾನಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದು ಪ್ರಧಾನ ಆಯಿತು.

ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದ ಯಾವುದೇ ಬಗೆಯ ಕಥನವು ರೂಪುಗೊಳ್ಳಲು ಆಯಾ ಸನ್ನಿವೇಶದ ಚಿಂತನಾ ನೆಲೆ(ಐಡಿಯಾಲಜಿ)ಯ ಪ್ರಭಾವ ಮಹತ್ತ್ವದ್ದು ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಮಂಡಿತ ವಾಯಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಚರಿತ್ರೆಯ ಭಾಷಿಕ ರಚನೆಗಳ ಪರಿಶೀಲನೆಗೂ ಇಂಥ ಐಡಿಯಾಲಜಿಯ ಗ್ರಹಿಕೆ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಅನ್ನಿಸದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಥವಾ ಚರಿತ್ರೆಯ ಪಠ್ಯಗಳಲ್ಲಿನ ಸಂಗತಿಗಳು ಆಯಾ ಸಮಾಜದ ಅಧಿಕಾರದ ವಿನ್ಯಾಸಗಳೇ ಹೌದು. ಅಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಗೊಳಿಸಿ ಮುಂದುವರೆಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೂ ಹೌದು. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನ ಮತ್ತು ಅಧೀನತೆಯ ಗುಣಗಳು ಸಹಜ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪಠ್ಯವೊಂದು ಆಯಾಕಾಲದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂರಚನೆಗಳ ಮೊತ್ತವೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಾಹಿತ್ಯೇತರ ಎಂಬ ಭಿನ್ನತೆಗಳಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳು ನವ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾದದ ತಿರುಳಾಗಿ ಮಂಡಿತವಾದವು.