BESIDE THE BROOK

Calm and swift this crystal stream
Glides thro’ the stilly woods!
Wood-land of a happy dream
Where flow the dreamy floods!

Chequered by shade it glide along
Murmuring songs of Earth;
It dances. Leaps and smiles among
The verdant strands of Mirth!

How silent! And how cool it is
To sit beside the brook
And watch the wreathing foam at ease,
In this world’s solemn nook!

The sun above me warmly shines,
But the leaves catch the heat;
The flowers kisses flower; and chains
Of flowers are hanging sweet!

The sun above is blazing warm
But the earth beneath is cool;
The deepening stillness adds its charm
To sweeten this Nature’s School!

As I lie upon this grassy shade
Sweet thoughts rush on my mind;
How sweet! a poet writing in the glade
Unknown, unseen by mankind!

Ah! Sweet stream, thy woodland noise
Is so noble, sweet, and high:
Sweeter than the professor’s voice,
Noble than his gleaming eye!

An hour upon thy grassy strand
Is worth ten college hours;
A walk across this woody land
Is worth ten propessor’s powers!

O Stream-let, sweet, thou art my school,
Professor, friend and all!
For thou art more calm, more clear, more cool
Than the solemn college hall!

Thy sweet strand is the poet’s home,
Thy melody’s is his song!
Wherever he be, oft shall he roam
Thy verdant shores among!

ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಚೇತನ ಮತ್ತೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಪಾಠಪ್ರವಚನ ಮತ್ತು ಬೋಧೆಯ ವಲಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಅದರ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಅಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡಾಗ ರಚಿಸಿದ ಒಂದು ಕವನ ‘Happy-Go-Lucky’ ಉಳಿದವರನ್ನೆಂತೊ ಅಂತೆ ಕವಿಗಳನ್ನೂ ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ:

HAPPY-GO-LUCKY

Hang the teachers, damn the schools
And burn the sense-less books!
Scientists? A set of crazy fools
With dark and hungry looks!

Philosophers? Ah they are rogues
Who doze and speculate;
Who write their bulky dry prologues
That Life Must End Sonn or Late!

And Mathematics? A non-sense
That begins but ends no where!
They must be burnt; each one a dunce
Who thinks he’s wisdom’s own heir!

Awa with Muse and her and mad sons
Who eat and roam and dream:
Poetry? A collection of their funs;
Deception is their theme!

A set of lunatics are they
Who hypnotise for money;
Joy, Beauty, Love, Virtue and Play
Are mere names for Villainy!

Economy is robber’s Art,
A civil name for plunder;
Theft lurks in every rascal’s heart
Disguised as thrift! O wonder!

ಮೇಲಿನ ಕವನ ಯಾವುದೊ ಒಂದು ಜಿಗುಪ್ಸೆಯ ಭಾವಭಂಗಿಯಿಂದ ಹೊಮ್ಮಿದ್ದರೂ ಕಾಲೇಜಿನ ಪಾಠಪ್ರವಚನ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಾಪಕ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸದ್‌ಭಾವದ ಪ್ರಶಂಸೆ ಮತ್ತು ಗೌರವಗಳನ್ನೂ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಒಂದು ಕವನ ‘Lines written In the Deserted Lecture Hall’ ಎಂಬುದು ೧೪-೧-೧೯೨೫ರಲ್ಲಿ ರಚಿತವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಅಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯವಾಗದೆ ಕಳೆದ ಕಾಲವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತದೆ.

LINES WRITTEN IN THE
DESERTED LECTURE HALL

Oft when I tread alone
This deserted Lecture Hall
I hear from ages gone
Some being’s distant call!
I fell I enter some land
Mysterious and serene;
And ah! Some ethereal hand
Holds me from behind unseen:

Some professor’s phantom stands
On yonder vacant plat-form;
His dark gown waven in his hands,
I behold his majestic form!
And who are these that listen
To his words with eager ears?
Behold how their eyes glisten:
Hail! Students of long-past years!

That joy still sits on your brow,
The same bustle now is hear’d;
The very laughter ripples slow
With many a laughable word.
Like some host of blooming flowers
That dance and wave with delight
Around smiling spring-time bowers
You seem to my inmost sight.

Oh, how I wish to be
Among you, Celestial Hearts!
How sweet and poetic and free
Are you, Bachelors of Arts’….
But who’s he that enters there
Rude and less flowery than these?
A peon of the spirit-world fair?
No; our own dear peon he is!
೧೪-೧-೧೯೨೫

೧೯೨೪ನೆಯ ಮಾರ್ಚಿ ಮೂರನೆಯ ತಾರೀಖು ಹಾಕಿರುವ ಒಂದು ಕವನ ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟದ ಬಳಿಯ ಮಾವಿನತೋಪಿನಲ್ಲಿ ಬೈಗಿನ ಹೊತ್ತು ನಾನೊಬ್ಬನೆ ಧ್ಯಾನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನನಸಾದ ಒಂದು ಕಲ್ಪನಾನುಭವವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

IN THE MANGO GROVE
NEAR CHAMUNID HILL

All all alone I move
Thro’ the stilly mango grove;
Calm and serene
Smiles the foliage green;
No play full breeze
Stirs among the trees.
All all alone I move
Thro’ the stilly mango grove!

The blue broad sky above
Kisses me as I move;
Like a mother’s eye
Consoles the blue sky;
Like a mother’s lap
The earth lulls my hap.
All all alone I move
Thro’ the stilly mango grove!

I am no far away
From the loud town’s heyday.
The very hill
Is sleeping still!
Peace! Peace!
Eternal peace!
All all alone I move
Thro’ the stilly mango grove!

My bosom swallows the sky;
The earth melts before my eye;
Nothing doth remain!
Grim void! And again
In my day-dream
‘Eternity!’  I scream:
The Cosmos enters me;
I enter Eternity!
೮-೩-೧೯೨೪

೧೩-೩-೧೯೨೫ರಲ್ಲಿ ರಚಿತವಾಗಿರುವ ಒಂದು ಕವನ ‘Wake Me Up’ ಎಂಬುದು ಕೆಟ್ಟ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಮಗು ತನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುವಂತೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಮೆಯಲ್ಲಿ ನೈತಿಕ ಪತನದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತುವಂತೆ ಜೀವವೊಂದು ದೇವನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಈ ತೆರನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಹಲವಾರು ಇದ್ದರೂ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನಲ್ಲಿ ಈ ತೆರನ ಕವನಗಳನ್ನು ನಾನು ಬರೆದುದು ಅಪೂರ್ವ.

WAKE ME UP

Wake me up from my dream.
Mother, wake me up,
Lest I should tremble and scream
And fall from the lap!

Terrible scenes are passing
Before my dreaming eye:
Life’s ocean-waves are tossing
My frail cradle high.

o wake me up, Mother,
walk me from my dream;
Visions and phantoms smother:
O the blood-red gleam!

Wake me up from my dream,
Mother, wake me up,
Lest I should tremble and scream
And fall from thy lap!
೧೩-೩-೧೯೨೫

ಮೇಲಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನೆ ಹೋಲುವ ಕನ್ನಡದ ಕವನವೊಂದು ತಾರೀಕು ೧೧-೨೦-೧೯೨೪ರಲ್ಲಿ ರಚಿತವಾಗಿದೆ. ‘ರಣರಂಗ’’ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ. ಬಾಳಿನ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ಮಗುವಿಗೆ ತಾಯಿ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳುವಂತಿದೆ.

ರಣರಂಗ

ಬೆದರದಿರು ಬೆದರದಿರು ಜೀವರಣರಂಗದಲಿ,
ಮುದದಿಂದ ನಡೆಮುಂದೆ ಭಟನವೋಲು!
ಅದುಭುತದ ಖಡುಗವನು ಝಳಪಿಸುತ ವೇಗದಿಂ
ಗೆದಿಯೊ ಖಾಡಾಖಾಡಿ ಕದನದಲ್ಲಿ!

ಅರಿ ವೀರನೆಂದು ನೀ ಹಿಂಜರಿಯದಿರು, ಮಗುವೆ;
ಮರಣ ನನಗಹುದೆಂದು ಅಂಜಬೇಡ.
ಭರವಸೆಯ ಹೊಂದಿ ನೀ ರಭಸದಿಂ ನಡೆ ಮುಂದೆ
ಧುರೆವೀರನಹೆ ಜೀವಸಮರದಲ್ಲಿ.

ಮರೆ ಕಳೆದ ದಿನಗಳಂ, ತೊರೆ ಬರುವ ಕಾಲವಂ,
ನೆರೆ ಬಳಸು ಈಗಿರುವ ವೇಳೆಯನ್ನು,
ಕರವುಂಟು ಮನವುಂಟು ಪರಮಾತ್ಮ ದಯೆಯುಂಟು,
ಮರೆಯದಿರು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೆಂಬುದನ್ನು.

ಎಲೆ ಮಗುವೆ, ಬೆದರದಿರು ಜೀವರಣರಂಗದಲಿ, ನಲವಿಂದ ನಡೆ ಮುಂದೆ ಕಲಿತನದಲಿ;
ಎಳೆಯವನು ತಾನೆಂದು ಬಳಲಿ ಹಿಂದೆಗೆಯದಿರು,
ಬಲು ಜಯವ ಪಡೆವೆ ನೀ ಕದನದಲ್ಲಿ!
೧೧-೧೦-೧೯೨೪

ಆರಾರು ಪಂಕ್ತಿಗಳನ್ನುಳ್ಳ ಹತ್ತು ಪದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ‘‘ಲೀಲೆ’’ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಕವನವೊಂದು ೭-೧-೧೯೨೫ರಲ್ಲಿ ರಚಿತವಾಗಿದೆ. ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು ಜಗದ್ ವ್ಯಾಪಾರಗಳೆಲ್ಲ ಭಗವಂತನ ಕ್ರೀಡೆ ಎಂಬುದು ಅದರ ವಸ್ತು. ಐದು ಮಾತ್ರೆಯ ಗಣವಿನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ರಚಿತವಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಪಂಕ್ತಿಯ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ದ್ವಿತೀಯಾಕ್ಷರ ಪ್ರಾಸಪ್ರಯೋಗವಿದೆ. ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಆರು ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ:

ಲೀಲೆ

ಸಕಲವೂ ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ
ನಿಖಿಲಾದಿದೇವ! ||ಪ||

ಎಳೆನಗೆಯ ಬೀರಿ ನಲಿನಲಿದು ನಸು ನಗುವ ಕೆಂ-
ಬೆಳಗಿನಿಂ ಮೆರೆವ ಹೂ ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ;
ಪೊಳೆವೊಳೆವ ಪನಿಗಳಿಂ ತಳತಳಿಸಿ ನಳನಳಿಪ
ತಳಿರ ಪೊಸ ಪೊಂಬಣ್ಣ ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ;…. ಸಕಲವೂ

ಉದಯಕಾಲದಿ ಅಲರ ಹೃದಯಕಮಲದಿ ನಲಿವ
ಮಧುರತರ ಮಾರುತನು ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ;
ಮೃಧುಗೀತವಂ ಪಾಡಿ ಬುಧವರ್ಗಮಂ ಕರೆವ
ಮಧುವುಂಡ ಜೇನುಹುಳು ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ… ಸಕಲವೂ
ಹೊಳೆಗಳಲಿ ಸುಳಿಸುಳಿದು ಸಲೆ ನರ್ತನವ ಮಾಡಿ
ಚೆಲುವಾಗಿ ಹರಿವ ಜಲ ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ;
ಮಳೆಯ ರೂಪಿಂದಿಳೆಗೆ ಬಳಬಳನೆ ಕೆಳಗಿಳಿದು
ಪೊಳೆವ ಜಲ ಬಿಂದುಗಳು ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ… ಸಕಲವೂ

ಧರೆಯ ತೊಳಗುವ ರವಿಯ ಕಿರಣಗಳು ನಿನ್ನಾಟ,
ಕಿರಣದೊಳಗಿಹ ಬೆಳಕು ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ;
ವೈ ಚೈತ್ರಮಾಸದೊಳು ವಿರಹಿಗಳ ಮೋಹಿಸಲು
ಕರೆವ ಕೋಕಿಲನಾದ ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ… ಸಕಲವೂ

ಹಸುರು ವಸನದ ಧರಿಸಿ ಅಸಮ ಸೊಬಗಿಂದೆಸೆವ
ಮಿಸುಪ ಸಿರಿ ಪಸಲೆಗಳು ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ;
ಮಿಸುನಿ ಪುಷ್ಪದ ತೆರದಿ ಕೆಸರ ವಸುಧೆಯ ಬೆಳಗಿ
ನಸುನಗುವ ಪೊಸ ಬಿಸಜ ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ… ಸಕಲವೂ

ಉರಿವ ಶಿಖಿ ನಿನ್ನಾಟ, ಪರಿವ ಪೊಳೆ ನಿನ್ನಾಟ.
ಸರಿಯಂತೆ ಸುರಿವ ಮಳೆ ನಿನ್ನಾಟವು;
ಇರುಳ ಸೆರಗನು ಧರಿಸಿ ಧರೆ ಇರಲು ಶಾಂತಿಯಿಂ
ಮೆರೆವ ಅಂಬರದ ಪೆರೆ ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ… ಸಕಲವೂ
೭-೧-೧೯೨೫

ಕವಿಯ ಪ್ರತಿಭೆ ತನ್ನ ರಸೋತ್ಸಾಹ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಎಂತಹ ‘‘ಅಲ್ಪ’’ವನ್ನಾದರೂ ಆಶ್ರಯಿಸಿ ತನ್ನ ‘‘ಭೂಮತ್ವ’’ವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಉಜ್ವಲ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ೭-೧೨-೧೯೨೪ರಲ್ಲಿ ನಾನಿನ್ನೂ ಎಂಟ್ರೆನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಬರೆದ ‘To A Bulbul’ ಎಂಬ ಕವನ. ಒಂದು ಪಿಕಳಾರ ಹಕ್ಕಿಯಂತಹ ಸಣ್ಣವಸ್ತು ಈ ಕವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಭೂಮಾನುಭೂತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೆ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಮೂಡಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಕಾರ್ಯದ ಮಹತ್ತು ಕಾರಣಕ್ಕಿಂತ ಮಹತೋಮಹೀಯವಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೆ. ಜರುಗುವ ವಾಸ್ತವ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಅಲ್ಪವಸ್ತು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಿಮಿತ್ತಮಾತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ, ನೆವವಾಗುತ್ತದೆ, ಅಥವಾ ಪ್ರೇರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಅಳಿಲಿನ ಕೂಗು, ಒಂದು ಮಿಂಚುವ ಹುಳು, ಒಂದು ಹುಲ್ಲಿನ ಎಸಳು ಸಾಧಾರಣ ದೈನಂದಿನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಯಃಕಶ್ಚಿತವೂ ಅಲ್ಪವೂ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬಾರದವೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಭೂಮವಾದ ಚಿತ್ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತುಂಬಿತುಳುಕಿ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಕವಿಚೇತನದ ಸಿಡಿಮದ್ದಿನ ರಾಶಿಯಂತಿರುವ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಯಾವ ಅಲ್ಪವಸ್ತುವಾದರೂ ಒಂದು ಕಿಡಿಯಾಗಿ ಪ್ರಚಂಡ ಶಕ್ತಿಜ್ಯೋತಿಯ ಅಸ್ಫೋಟನೆಗೆ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಬಹುದು. ಮೇಲುನೋಟಕ್ಕೆ ‘To A Bulbul’ ಕವನದ ಚಿಂತನಾಂಶ ಭಾವಾಂಶ ಕಲ್ಪನಾಂಶ ರೂಪಾಂಶಗಳು ಅತ್ಯತಿ ಉತ್‌ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯ ಅತಿರೇಕೋಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ತೋರಬಹುದುದಾದರೂ ತತ್ಸಾಮಯಿಕ ಕವಿ ಚೇತನದ ರಸಾಗ್ನಿ ಗರ್ಭ ಪ್ರವೇಶಮಾಡಲು ಸಮರ್ಥವಾದ ಸಹೃದಯ ಚಿದಾನುಭವಕ್ಕೆ ಅದು ಸ್ವಭಾವೋಕ್ತಿಯಾಗಿಯೆ ಅನುಭವಗಮ್ಯವಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

TO A BULBUL

Sweet poet of the forest.
So cheerful and soarest
Towards heaven thou soarest
Not with half such delight
As thou dost chant thy lays upon bowers nobly delight.

Fairest spirit of heaven,
Angle upon earth,
Unto me thou hast given
Melodies of mirth
That make me feel the kisses of a glorious birth!

Emblem. Of divinity,
Sprite of tunes divine,
Child of infinity,
Thy tunes like a chain
Of flowers sublime do sweetly link my heart with thine!

Oh, to me the radiance bright
Of the setting sun,
The stillness of a moon-lit night
And thy notes that stun
The poet with a sweet delight are never two but one!

Thy tiny and flowery from
Is as wondrous to me
As the most turbulent storm
The world did ever see,
Far thou art not to me a spirit visionary!

The shuddering of the earth
Is never stranger
Than thy single blast of mirth
That startles a stranger
Who roams among the shady woods, O Nature’s Ranger!

Thou art great as the creater
In the scheme of creation;
Thou art not a mere crcreation.
For when thou singest mountains kiss the wavy ocean!

Ap flap of thy tiny wings
Sends an undulation
Thro the universe, and brings
A great reformation
In the incomprechensible scheme of creation!

Hearing thee the universe
Trembles with delight;
The sable clouds disperse;
Night breaks to day-light:
O musician of the woods, such is thy music’s might!

When thou wingest thro’ the air
Earth heaves her bosom;
When thou singest chimes that inspire
The Champak trees blossom
With all the wondrous messages of macrocosm!

Sweet Bird, my heart breaks to think
Of a world without thee!
Without thy songs I would sink,
Bird of ecstasy,
To the deep depths of sorrow’s ever darkening sea!

When the sun-lit meadows glisten
Adroned by dew-drop sheen
Oft do I stand to listen
Upon the smiling green
To thy sweet melodies, O music’s Godess and Queen!

When the golden morning smile
To awaken the earth
Thou dost with thy music beguile,
Musician of mirth,
The breezes that dally with the frolic flowers of earth!

When the rippling lakes do shimmer
In the dim light of dawn
And the pearl-like dew-drops glimmer
On the flowery lawn
Thou singest blithely bringing back a light that shone!

Blithe messenger of Beauty
And Celestial Love,
Showest thou a play in duty,
A joy from above,
And a glory that hides in each mountain, lake and grove!

O blinder than the blind
And darker that night
Is he who doth not find
In thee a delight
That beautifies the beauty of the Infinite!

O Bird, to me thou art all
And OM is thy voice,
For thou art celestial
With celestial joys
And in thee behold the Being divine and rejoice!
೭-೧೨-೧೯೨೪

ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೆ ಬರೆದ ಅನೇಕ ಅಭ್ಯಾಸರೂಪದ ಕನ್ನಡ ಕವನಗಳಿವೆ. ಅವುಗಳು ಸಾಹಿತ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಷ್ಟೇನೂ ಪ್ರಕಟನಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕವಿಯ ಭಾವವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ತೋರುಬೆರಳುಗಳಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ.

ನಾವಿಕ

ಕಾಲವಾಹಿನಿಯೊಳೀ| ಬಾಲದೋಣಿಯು ಭರದಿ
ತೇಲುತಿದೆ ದೇವ ನೀ ಬಂದು ಪೊರೆಯೊ.
ಏಳುತಿಹುದು ತರಂಗ| ಮಾಲೆ ಭೀಕರದಿ ಮೇಣ್
ಬೀಳುತಿದೆ ಕಾಳ ಸರಿ ಭೋರೆಂದೂ|

ಜೀವನಾವೆಯ ಪೊರೆವ| ನಾವಿಕನೆ ಬಾರೆನ್ನ
ನಾವೆಯಂ ನಡೆಸು ನೀ ಕ್ಷೇಮದಲಿ;
ಕಾವರಿಲ್ಲವು ನೀನು| ಕಾವ ಬಿರುದನು ಧರಿಸಿ
ದೇವ ಬಾರೊ ಪೊರೆಯೆನ್ನ ನಾವೆಯನು.

ನೀರೇರುತಿದೆ; ಮೇಘ| ವಾರಿ ತಾ ಸುರಿಯುತಿದೆ
ಭೋರೆಂದು; ಪಳಪಳನೆ ಮಿಂಚುತಿಹುದು;
ಘೋರನಾದದಿ ಮೊಳಗು| ಚೀರುತಿದೆ ಘೀಳಿಡುತ
ಹಾರಿಬಹ ಭೈರವನ ಹೋರಿಯಂತೆ.

ಬೀಳುತಿಹವೆಳೆಯಲುರ| ಘೀಳಿಡುವ ಗಾಳಿಯಲಿ;
ಸೀಳುತಿದೆ ಮಿಂಚು ತರು ಸಮೂಹವನು;
ಗೋಳಿಡುವ ಹಾಕಾರ| ಕೇಳಿಬರುತಿಹುದೆನೆಗೆ;
ಬಾಲನಾವೆಯ ನಾವಿಕನ ಕಾಯೊ ದೇವ!