ಹೀಗೆಯೇ ಪ್ರಪಂಚ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತದೆ
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗಿ
ರುವಾಗ ನಿನ್ನೆ ದಿನ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿನಗೆ
ನೆನಪಿದೆಯೆ ಎಂದು ಕೇಳುವೆಯಲ್ಲ. ಗಿಡಕ್ಕೆ
ನೆನಪಿದೆಯೆ ಮೊನ್ನೆ ದಿನ ಅದು ತೊಟ್ಟ ಹೂವು-
ಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಎಷ್ಟೆಂದು? ಹಕ್ಕಿಗೆ ನೆನಪಿದೆಯೆ
ತಾನು ಈವರೆಗೆ ಹಾಡಿರುವ ಹಾಡುಗಳ ಲೆಕ್ಕ
ಎಷ್ಟೆಂದು? ಕಡಲಿಗೆ ನೆನಪಿದೆಯೆ ಇದುವರೆಗೆ
ತನ್ನೊಳಗೆ ಹರಿದು  ಕರಗಿರುವ ಹೊಳೆಗ-
ಳೆಷ್ಟೆಂದು? ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯೆ ತನ್ನಂ-
ತರಂಗದಲ್ಲರಳಿ ಮರೆಯಾದ ಮತ್ತೆ
ಮಿರುಗುತ್ತಿರುವ ತಾರಕೆಗಳೆಷ್ಟೆಂದು?


ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿರುವುದೇ ನಮಗಿರುವ
ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ. ನನ್ನೊಳಗೆ ನಿನ್ನ,  ನಿನ್ನೊಳಗೆ
ನನ್ನ ನೆನಪಿರುವ ತನಕ, ನಾನೂ ನೀನೂ
ಅದೂ ಇದೂ ಎಲ್ಲ, ಆಮೇಲೆ ನಾನೂ ಇಲ್ಲ
ನೀನೂ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರವರ
ನೆನಪಿನೊಳಗವರವರ ಪ್ರಪಂಚ. ಏನಾ-
ದರೂ ಮಾಡಿ ಸಿಕ್ಕಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳನ್ನು
ಹಿಡಿದು ಚೌಕಟ್ಟು ಹಾಕುವ ಚಪಲ ನಮ್ಮೆ-
ಲ್ಲರಿಗೂ. ಇದೇ ಕಲೆ-ಸಾಹಿತ್ಯ-ಶಿಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿ
ಬೆರಗು, ಹಿಡಿದರೂ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕದ ಕೊರಗು.


ನೆನಪುಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಅಥವಾ
ಮರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಹೊರದಾರಿಯಿರದಿದ್ದ-
ರೇನಾಗಬಹುದಿತ್ತು ನಮ್ಮ ಗತಿ? ಎಲ್ಲಿ
ಯಾವ್ಯಾವ ಭವಗಳಲ್ಲಿ ನಾವೇನೇನಾಗಿದ್ದೆ-
ವೆಂಬುದೇನಾದರೂ ನಮಗೆ ನೆನಪಿದ್ದರೆ:
ಹಳೆಯ ಬೇಟೆನಾಯಿಗಳ ಬೊಗಳು ಇರು-
ಳುದ್ದಕ್ಕೂ! ಸದ್ಯ ಮರೆವೊಂದು ದೊಡ್ಡ ವರ.
ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಪ್ರಳಯ, ಅನಂತರವೇ ಹೊಸ ಹುಟ್ಟು.
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಶಾಲೆಗೆ
ಸೇರಿ ತಿದ್ದಲೇಬೇಕು ಅಕ್ಷರ ಮಾಲೆ ಮೊದಲಿಗೆ


ನೆನಪುಗಳ ಮೇಲೆ ನೆನಪುಗಳು ಒಂದೇ ಸಮನೆ
ಜಮಾಯಿಸುತ್ತಾ, ಒಳಮನೆಯ ಉಗ್ರಾಣ ಅಸ್ತ-
ವ್ಯಸ್ತ. ಹಂತ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಕಂತೆ ಕಂತೆಯ
ಸರುಕು. ಹಗುರಾಗಬೇಕು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೊರೆದು:
ತನ್ನಹಂಕಾರವನ್ನು, ಪದವಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಗಳನ್ನು,
ಗೆದ್ದ ಗೆಲುವುಗಳನ್ನು, ಸೋತ ಸೋಲುಗಳನ್ನು.
ನಿರಾಳವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಶಿಶಿರದಲ್ಲಿ ಮರ
ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಎಲೆಗಳನ್ನು.
ನೆನೆಯಬೇಕು  ಬೆಳುಗೊಳದ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ
ನಿಂತ ಆ ಗೊಮ್ಮಟನ ಮುಗುಳು ನಗೆಯನ್ನು.