“O Lady! we receive but what we give,
And in our life alone does Nature live:”       S.T. Coleridge

“Nor less I deem that there are Powers
Which of themselves our minds impress;
That we can feed this mind of ours
In a wise passiveness.”                            -William Wordsworth

ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಹಾತೊರೆದು ಕಾಯುವ, ಸತತ ಮಬ್ಬಿನ ಉಕ್ಕಿನ ನಗರ ಬರ್ಮಿಂಗಂನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಿಸಿಲು ಉಕ್ಕಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಚೆಲ್ಲಿದ್ದೇ ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿ, ಧಡ ಧಡನೆ ಉಪ್ಪರಿಗೆಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು, ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಓಡಿ, ಅಳುಬುರುಕನಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಗೆಲುವುಗೊಂಡಂತೆ ತೋರುವ ಬಿಸಿಲು ಹೊದ್ದ ಸೇಬಿನ ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ನಿಂತೆ.  ದೀರ್ಘ ಉಸಿರಾಟದ ನೆಮ್ಮದಿಯಲ್ಲಿ ಮರದ ಬುಡದ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಕೂತೆ.

ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ಕಣ್ಣುಗಳೆ ಅಲೆದಾಡಿ, ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈ ಚುರುಕಾಗಿ, ಆಹಾ ತೋಟದ ಒಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಬಳ್ಳಿಯಾಗಲು ಕೊಂಚ ಬಳುಕಿದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹಸಿರೆಲೆಗಳ ಗಿಡ ಮೈಸೂರು ಮಲ್ಲಿಗೆಯೇ? ಎಂದು ಮೂರುವರ್ಷ ದೇಶಾಂತರಿಯಾದವನು ಅವಸರವಿಲ್ಲದೆ ಹರಿದು ಹಾಯುವ ಕಣ್ಣೇ ಕುರಿತು ಕಾಣಲು ಹವಣಿಸಿ, ಕೈ ಊರಿ ಏಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಕಾಣಲು ಹೋದೆ.

ಅರೆ-ಒಂದು ಬಿಳಿ ಪುಟ್ಟ ಹೂವೂ ಹಸಿರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದೆ. ಚೈತ್ರದ ಕಣ್‌ ಸನ್ನೆಯೆ?

ಹಸಿರೇ ಮುಡಿದಂತೆ ಮೂಡಿದೆ, ಅತ್ತ ಮೊಗ್ಗೂ ಅಲ್ಲದಂತೆ, ಇತ್ತ ಬಿರಿದ ಹೂವೂ ಆಗದಂತೆ ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬರಲಿರುವ ಬಾಲೆಯಂತೆ ನಾಚಿದೆ.

ಬೆನ್ನು ಹಾಗೇ ಬಾಗಿತು. ಇನ್ನೂ ಬಾಗಿದೆ; ಮುಟ್ಟಿಸದಂತೆ ಮೂಗು ಹತ್ತಿರ ತಂದೆ. ಮೂಸಿದೆ. ಸುಮ್ಮನೇ ಹೀಗೆ ಇರುವಾಗ ನಿರ್ಗಂಧಿ ಚೆಲುವಿನ ಹೂವುಗಳ ಸದಾ ತಂಪಿನ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಇದು ಮೈಸೂರು ಮಲ್ಲಿಗೆಯೆ? ಎಂದು ಕಣ್ಣು ಕಿವಿಮುಚ್ಚಿ ಆಲಿಸಿದೆ.

ಆಲಿಸಿದೆ. ಆಲಿಸುತ್ತಲೇ ಹೊಂಚದಂತೆ ಬರಿ ಆಗುತ್ತ ಸುಮ್ಮನೇ ಕೂತೆ. ಹೌದು ಅದೇ ವಾಸನೆ. ಇದು ಮೈಸೂರು ಮಲ್ಲಿಗೆಯೇ.

ಗೌರಿಹಬ್ಬದ ನಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ದು, ಅಮ್ಮನ ಪೂಜೆಗೆಂದು ಚಪ್ಪರದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ನವಿರಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿ, ಹಸಿರು ಬಾಳೆಲೆಯ ದೊನ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಸಿಮೈಲಿಗೆಯಾಗದಂತೆ ತುಂಬುವುದನ್ನು ನೆನೆದೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ತುಂಬ ಹಗುರಾದ ಆಧಾರ ತಪ್ಪಿದ ತೊಟ್ಟಿನ ಬಿಳಿಹೂವುಗಳು, ಮೂಸದಿದ್ದರು ಅವೇ ದಯಪಾಲಿಸುವ ವಾಸನೆ; ಬಿಸಾಕಿದರಾಯಿತು ಎಂಬ ಬಾಲ ಕುತೂಹಲದ ಹಠದಲ್ಲಿ ಕೊಯ್ದು ಮೂಸಿಒದರೆ ಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ಮಾಯವಾಗುವ ನಾಚುವ ವಾಸನೆ.

ಬರ್ಮಿಗಂನಲ್ಲು ಈ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಆ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ನೆನಪು ಮಾತ್ರವೊ?
ನಾನೇ ಪಡೆದದ್ದೊ, ಕೊಟ್ಟದ್ದೊ?

ದೇಶಾಂತರದ ಕಾಲಾಂತರದ
ಮೌನದಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ವಾಸನಾ ಕೃಪೆಯೊ?