ನಾನು ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಶಂಭು ಎಂಬ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ. ಆತನು ದೂರದ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ನಾಸಿಕ ಎಂಬ ಊರಿನಿಂದ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆತ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ನನಗಿಂತ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದು,  ನನಗಿಂತ ಒಂದು ಅಡಿ ಎತ್ತರವಾಗಿದ್ದ. ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸಿನ ಎಲ್ಲಾ ಆಟೋಟ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಮೊದಲಿಗನಾಗಿಬಿಟ್ಟ. ಆತನಿಗೆ ಆಟೋಟ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಪಟ್ಟ ಸಿಕ್ಕರೂ, ಪಾಠಗಳಲ್ಲಿ ಆತ ಕೊನೆಯ ಪಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನ ತಂದೆತಾಯಂದಿರು ನಾಸಿಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹೋಟೆಲ್ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಆತನು ಪೋಲಿ ಹುಡುಗರ ಜತೆಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಶಾಲೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಪ್ರತೀ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲೂ ಎರಡೆರಡು ವರ್ಷ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ಆತನ ಪೋಲಿ ಸಹವಾಸ ಬಿಡಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಆತನ ತಂದೆ ತಾಯಂದಿರು ಅವನನ್ನು ನಮ್ಮ ಊರಾದ ದಕ್ಷಿಣಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕಿನ್ನಿಕಂಬಳದಲ್ಲಿರುವ ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಗೆ ಸಾಗಹಾಕಿದ್ದರು.

ನಾಸಿಕದಲ್ಲಿ ಆತ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಬಾಕಿಯ ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಮರಾಠಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುವಂತೆ. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದು ಸೇರುವಾಗ ಶಂಭುವಿಗೆ ಅತ್ತ ಮರಾಠಿಯೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಇತ್ತ ಕನ್ನಡವೂ ಓದಿ ಬರೆಯಲು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!. ಆತನಿಗೆ ನಾಸಿಕದ ಆಡುಭಾಷೆಯಾದ ಮರಾಠಿ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಆತನ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಾದ ತುಳುಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಶಂಭುವಿನ ತಂದೆತಾಯಿಯರು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಹೆಡ್‌ಮಾಸ್ತರರರನ್ನು ಅಂಗಲಾಚಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಶಂಭುವನ್ನು ತಿದ್ದುವುದು, ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟು ಉತ್ತಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ನಮ್ಮ ಮಾಸ್ತರುಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆತನನ್ನು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಆತನಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಂತೆ ನನಗೆ ಹೆಡ್‌ಮಾಸ್ತರರು ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಶಂಭುವಿನ ಮನೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಪ್ರತೀ ಸಾಯಂಕಾಲ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಜತೆ ಸೇರಿ ಪಾಠ ಓದಲು ಮತ್ತು ಹೋಮ್‌ವರ್ಕ್ ಮಾಡಲು ಶಂಭು ಆರಂಭಿಸಿ, ಕ್ರಮೇಣ, ತನ್ನ ಕನ್ನಡಜ್ಞಾನವನ್ನು ತರಗತಿಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯೂ ಆಗಿದ್ದ. ಆ ವರ್ಷ ಆತನು ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ತೇರ್ಗಡೆಯಾಗಿಯೂಬಿಟ್ಟ..!

ನಮಗೆ ಬೇಸಿಗೆಯ ರಜೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಶಂಭು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ದಿನಾ ಆಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಒಂದು ರಬ್ಬರ್ ಸಹಿತವಾದ ಕಬೆ ಕೋಲಿನ ಕವಣೆ (ಕ್ಯಾಟಾಪುಲ್ಟ್)  ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಮಾವಿನಕಾಯಿ,  ಗೇರುಹಣ್ಣು ಮೊದಲಾದುವಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಬೀಳಿಸಿದ. ಕ್ರಮೇಣ ನನಗೂ ಆ ವಿದ್ಯೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ. ಆ ಮೇಲೆ ಒಂದು ದಿನ ಅದೇ ಕವಣೆಯಿಂದ ಅಳಿಲು, ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ, ಪಾರಿವಾಳ ಮೊದಲಾದುವನ್ನು ತಾನು ಹೊಡೆದು ಶಿಕಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ ಎಂದ. ಅವನ್ನು ನೀನೂ ಹೊಡೆ! ಎಂದು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಒಪ್ಪದೇ, ನಾನು ಪ್ರಾಣಿಹಿಂಸೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗೇನಾದರೂ ಮಾಡಿ, ಅದು ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಗೊತ್ತಾದರೆ, ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಜಾಲಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ! ಎಂದೆ.

ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಮಾತು ಬೇಸರ ಉಂಟುಮಾಡಿತೋ ಏನೋ!  ಎರಡು ದಿನ ಶಂಭು ಆಡಲು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಬರಲೇ‌ಇಲ್ಲ. ಆತನು ತನ್ನ ಕವಣೆ ಶಿಕಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ನಾನೂ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೆ.

ಮೂರನೇ ದಿನ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಶಂಭು ನೋಡು ಮಧುಸೂದನ, ನಿನಗೆ ಪ್ರಾಣಿಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಇಷ್ಟವಿದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನಿನಗೆ ಅಳಿಲು, ಮೊಲ, ನವಿಲು, ಪಾರಿವಾಳ, ಗಿಳಿ, ಮೈನಾ, ಕೋಗಿಲೆ, ಮೊದಲಾದುವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಾಕಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲವೇ? ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

ನನಗೆ ಆತನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಯೇ ಉಮೇದು ಹುಟ್ಟಿತು! ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಕ್ಕು, ನಾಯಿ, ದನ, ಕರು, ಎಮ್ಮೆ ಇವುಗಳ ಜತೆಗೆ ಒಂದೆರಡು ಅಳಿಲುಗಳು,  ಸುಂದರವಾದ ನವಿಲುಗಳು, ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಗಿಳಿಗಳು, ಮೈನಾ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಲವಾರು ಪಾರಿವಾಳಗಳು ಮುಂತಾದುವುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಾಕಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಉಂಟಾಯಿತು.

ಅವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ಬಗೆ ಹೇಗೆ? ಶಂಭುವನ್ನು ಕೇಳಿದೆ.

ನಿನಗೆ ನಾನು ಆ ಗುಟ್ಟು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಎಷ್ಟಾದರೂ ನೀನು ನನಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಮಿತ್ರ. ನಿನಗೆ ನಾನು ಏನಾದರೂ ಪ್ರತ್ಯುಪಕಾರ ಮಾಡಲೇಬೇಕು ಎಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿದೆ. ನಾನು ನಮ್ಮೂರಿನ ಕಾಡುಗಳಿಗೆ ಬಂದು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ಯಾಡರ ಗುಂಪಿನ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಎರಡು ಸೇರು ಅಕ್ಕಿ ಕೊಟ್ಟು, ಅವರಿಂದ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಣಿ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ಎಲ್ಲಾ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ..! ಎಂದ.

ಅದೇನು ಉಪಾಯ ಮಾರಾಯ? ನಾನು ಉದ್ವೇಗ ಹತ್ತಿಕ್ಕಲಾರದೇ ಕೇಳಿದೆ.

ಅದುವೇ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾಣಿಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಉರುಳು ಇಟ್ಟು ಹಿಡಿಯುವ ಉಪಾಯ!  ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ನಾಳೆಯೇ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಹೇಳಿದ. ಮರುದಿನ ತಾನು ಬರುವಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಲಕರಣೆಗಳನ್ನು ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುವುದಾಗಿಯೂ ಹೇಳಿದ.

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ನನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ಹಿಡಿದು ಸಾಕಿದ ಅಳಿಲು, ಮೊಲ, ಪಾರಿವಾಳ ಮೊದಲಾದುವು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದ ತುಂಬಾ ನಾನೇ ಹಿಡಿದು ಪಳಗಿಸಿದ ನವಿಲುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಾ ಅನಂದವಾಗಿ ಕುಣಿದಾಡಿದ ಕನಸು ಬಿತ್ತು. ನಾನು ಶಂಭುವಿನಿಂದ ಕಲಿಯಲಿರುವ ಉರುಳು ಇಟ್ಟು ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ವಿದ್ಯೆಯ ಸಹಾಯದಿಂದ, ನನಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮುದ್ದು ಪ್ರಾಣಿಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು  ಹಿಡಿದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಲಹುವೆ ಎಂದು ಹಿಗ್ಗಿ ಆ ದಿನ ಶಂಭು ಬರುವ ಸಮಯವನ್ನೇ ಕಾದು ಕುಳಿತೆ.

ಕೊನೆಗೂ ಶಂಭು ಬಂದ…! ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕೂಡಲೇ ಅವನ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ನಡುವೆ ಇದ್ದ ಕುರುಚಲು ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತೆವು. ನಾನು ಶಂಭುವಿನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಕಾಣದಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಶೆಗೊಂಡೆ. ಆಗ ಶಂಭು,      ನೋಡು ಮಧುಸೂದನ, ಎಲ್ಲಾ ಸರಂಜಾಮು ನನ್ನ ಚಡ್ಡಿಯ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿವೆ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಹೊರತೆಗೆದ. ಆ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಿಂಬೆ ತೆಳುವಾದ, ಆದರೆ ಬಲು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕತಾಳೆ ನಾರಿನ ದಾರದ ಉಂಡೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಚಿಕ್ಕಚಿಕ್ಕ ಸನ್ನೆಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ. ಆ ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಸುತ್ತುಮುತ್ತ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಗಟ್ಟಿಜಾತಿಯ ಮರಗಿಡಗಳ ರೆಂಬೆಗಳಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದ.

ಈ ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟ ಕಡ್ಡಿಗಳು ನಮ್ಮ ಉರುಳಿನ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸನ್ನೆಕೋಲುಗಳಂತೆ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತವೆ. ಎಂದ.

ಮೊದಲಿಗೆ ತೆಳ್ಳಗಿನ ಗಟ್ಟಿದಾರದ ಒಂದು ತುದಿಯನ್ನು ಐದಾರು ಅಡಿ ಎತ್ತರ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಕಾಡುಗಿಡಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದ. ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯನ್ನು ಕುಣಿಕೆ ಮಾಡಿ ಅದು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಸರಿಯಾಗಿ ಎರಡು ಅಡಿ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗಂಟು ಹಾಕಿದ. ತಾನು ತಂದ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಕಡ್ಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನಾಟಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಒಂದು ಕಲ್ಲಿನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಬಡಿದು ಕೂರಿಸಿದ. ಕುಣಿಕೆಯ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ಚಿಕ್ಕ ಕುದುರೆ ಅಂದರೆ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ‘ಟ್ರಿಗ್ಗರ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡಬಹುದಾದ ಅರ್ಧ ಇಂಚು ಉದ್ದದ ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ಗಂಟುಹಾಕಿ ಬಿಗಿದ. ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಸನ್ನೆಕೋಲುಗಳ ಜಾಲದ ಮೇಲೆ ದಾರದ ಕುಣಿಕೆಯನ್ನು ಹರಡಿದ. ಕುಣಿಕೆಯ ಹರವಿನ ಮೇಲೆ ಕೆಲವು ತರಗೆಲೆಗಳನ್ನು ಹರಡಿ, ಆತನು ನೆಟ್ಟ ಸನ್ನೆಕಡ್ಡಿಗಳ ಜಾಲವನ್ನು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣದಂತೆ ಮರೆಮಾಡಿದ.

ಈಗ ನೋಡು, ನಮ್ಮ ಉರುಳು ತಯಾರಾಯಿತು. ನಿನಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕೋ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಂದು ಈ ಸನ್ನೆಕಡ್ಡಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸುರಿದುಬಿಟ್ಟರೆ ಆಯಿತು..! ಆ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಬಂದ ಪ್ರಾಣಿಪಕ್ಷಿಗಳು ಸಂಶಯಪಡದೆ ಈ ಸನ್ನೆಗಳನ್ನು ತುಳಿಯುತ್ತವೆ. ತುಳಿದೊಡನೇ ಈ ಉರುಳು ಅವುಗಳ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಅಥವಾ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿಗಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ ನೀನು ಅವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಗೂಡಿಗೆ ಹಾಕಿ ಸಾಕುತ್ತಾ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸಿ ಪಳಗಿಸಿದರೆ ಆಯಿತು! ಎಂದ.

ಆಗ ನಾನು ಶಂಭೂ, ನಾನು ಉರುಳನ್ನು ಯಾವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹಾಕಲಿ? ನಿನ್ನಂತೆ ಎತ್ತರವಾದ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ದಾರ ಬಿಗಿದು ಬಿಲ್ಲಿಗೆ ಕೂರಿಸಲು ನನಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು ಹೇಳಿದೆ.

ಆಗ ಶಂಭು, ನೋಡಪ್ಪಾ, ಮಧುಸೂದನ. ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಮೊದಲಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಿಯೇ ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಉರುಳು ಹಾಕಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ಈಗ ಇದನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಡೋಣ. ಈ ಕುರುಚಲು ಕಾಡು ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜನವರಿಗೆ ಸೇರಿದ ಜಾಗ. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುವ ಎಲ್ಲಾ  ತರಹದ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಈ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ವಾಸವಾಗಿವೆ. ಅಪರೂಪದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನವಿಲುಗಳನ್ನು ಕೂಡಾ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರು ಬಂದು ನಿನ್ನ ಉರುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಈ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನೀನೇ ಅಧಿಪತಿ. ಈಗ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಯಾವ ಬೇಟೆ ನಿನಗೆ ಬೇಕು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡು. ಆ ಬೇಟೆಗೆ  ತಕ್ಕ ಆಹಾರ ತಂದು ಇಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲು. ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಆಯಿತು ಎಂತಲೇ ತಿಳಿದುಕೋ ಎಂದ.

ಆಗಲೇ ಸಾಯಂಕಾಲದ ಆರು ಗಂಟೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಮೊದಲು ಗಿಳಿಗಳನ್ನೇ ಹಿಡಿಯಬೇಕು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಿ, ಗಿಳಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕೆಂಪು ಮೆಣಸಿನ ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ತರಕಾರಿ ಹಿತ್ತಿಲಿನ ಮೆಣಸಿನ ಗಿಡಗಳಿಂದ ಒಂದು ಬೊಗಸೆ ಆಗುವಷ್ಟು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಉರುಳಿನ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಚೆಲ್ಲಿದೆ.

ಇದಾದ ನಂತರ ಶಂಭು, ನಾಳೆಯ ದಿನ ಆಗಾಗ ಬಂದು ಗಿಳಿಗಳಿಗೆ ಸಂಶಯ ಬರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೂರದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಉರುಳಿನ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಿರು. ಗಿಳಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದ. ನಾನು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದೆ.

ಮನೆಗೆ ಬಂದನಂತರ ನನಗೆ ಗಿಳಿಯದೇ ಧ್ಯಾನ..! ಸಾಯಂಕಾಲದ ದೇವರ ಭಜನೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಹಾಡಿ ಅಂದು ನನ್ನ ಅಕ್ಕಂದಿರು ಮತ್ತು ಅಣ್ಣಂದಿರ ಅಪಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾದೆ. ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಮರಕೆಲಸದ ಬಡಗಿ ಸುಬ್ರಾಯ ಆಚಾರಿಯನ್ನು ಕಾಡಿ ಮರುದಿನವೇ ಒಂದು ಗಿಳಿಯ ಗೂಡು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಿದೆ.

ಆ ರಾತ್ರಿಯ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಬಹು ಸುಂದರವಾದ ಕೆಂಪು ಕೊಕ್ಕಿನ ಗಿಳಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅದರ ಲಾಲನೆ ಪಾಲನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಳಾಡಿದೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಹುಬೇಗನೇ ಎದ್ದು ಉರುಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬಂದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸಮರ್ಪಕವಾಗೇ ಇತ್ತು. ಆ ಮುಂಜಾನೆ ಅಷ್ಟು ಬೇಗನೆ ಯಾವ ಹಕ್ಕಿಗಳೂ ಎದ್ದು ಉಲಿಯಲು ಶುರುಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ಪಾಪ ನಾನು ಹಿಡಿಯಲಿರುವ ಗಿಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನಿದ್ರೆಮಾಡಿ, ಆ ಮೇಲೆ ಖಂಡಿತಾ ಮೆಣಸು ತಿನ್ನಲು ಉರುಳಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಹಲ್ಲುಜ್ಜಿ ಮುಖ ತೊಳೆದೆ.

ಅನಂತರ ಪದೇ ಪದೇ ನನ್ನ ಉರುಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿ ನಿರಾಸೆಯಿಂದ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಸಾಯಂಕಾಲವಾಯಿತು. ಶಂಭು ಆಡಲು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ.

ಗಿಳಿ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ! ನನ್ನ ದುಃಖ ಅವನಲ್ಲಿ ತೋಡಿಕೊಂಡೆ. ಅದಕ್ಕವನು, ಆ ಹಾಳಾದ ಗಿಳಿಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಇತ್ತನೋಡದೇ ಹಾರುತ್ತಾ ಎಲ್ಲೊ ದೂರದ ಊರುಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿರಬಹುದು. ಅವುಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಈಗ ಪಾರಿವಾಳಗಳನ್ನೇ ಹಿಡಿಯೋಣ. ಸ್ವಲ್ಪ ಭತ್ತ ತಂದು ಉರುಳಿನ ಹತ್ತಿರ ಚೆಲ್ಲು ಎಂದ.

ನಾನು ಅಂತೆಯೇ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ, ಮರುದಿನವೂ ಆದದ್ದು ನಿರಾಸೆ.

ಅಂದಿನ ಸಾಯಂಕಾಲ ಶಂಭು ಮತ್ತು ನಾನು ಉರುಳಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡುತ್ತೇವೆ, ಭತ್ತದ ಕಾಳುಗಳನ್ನು ಇರುವೆಗಳು ಹೊರುತ್ತಿದ್ದುವು..!

ಇವುಗಳ ಮನೆ ಹಾಳಾಗ… ಇವು ಎಷ್ಟು ಭತ್ತ ಅವು ಹೊತ್ತಾವು? ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ತಂದು ಚೆಲ್ಲೋಣ ನಾಳೆ ಪಾರಿವಾಳ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನವಿಲೇ ಬೀಳಬಹುದು ಎಂದ ಶಂಭು.

ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹಟ್ಟಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಣಜದಿಂದ ಒಂದರ್ಧ ಸೇರಿನಷ್ಟು ಭತ್ತವನ್ನು ನನ್ನ ಅಂಗಿಯ ಮುಂದಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಅಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಿದೆ. ಆದರೆ, ಮರುದಿನವೂ ಆದದ್ದು ನಿರಾಸೆಯೇ! ಆ ಸಂಜೆಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಭತ್ತದ ಕಾಳುಗಳನ್ನು ಇರುವೆಗಳು ಹೊತ್ತರೂ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಉಳಿದಿದ್ದುವು.

ಶಂಭು ಈ ನವಿಲು ಪಾರಿವಾಳಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಂಬಬಾರದು! ಮೊಲಗಳಿಗೆ ಏನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬರವೇ? ಬೇಗಬೇಗನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಳೇ ಗರಿಕೆ ಹುಲ್ಲು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಬರೋಣ! ಸುತ್ತಲೂ ಚೆಲ್ಲಿದರೆ ಈ ರಾತ್ರಿ ಮೊಲ ಸಿಗುವುದು ಮಾತ್ರ ಖಂಡಿತಾ. ಏಕೆಂದರೆ ಮೊಲಕ್ಕೆ ಎಳೇ ಗರಿಕೆ ಹುಲ್ಲೆಂದರೆ ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದ. ನಾವು ನೀರಿನ ತೋಡಿನ ಬಳಿ ಬೆಳೆದ ಗರಿಕೆ ಹುಲ್ಲು ಕಿತ್ತು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋದೆವು.

ಆ ರಾತ್ರಿ ಹುಣ್ಣಿಮೆ. ಕಿಟಿಕಿಯಿಂದ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಚಂದ್ರನ ಮೇಲಿನ ಮೊಲವನ್ನು ಕಂಡು, ಚಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ ನೋಡು ಚಂದಮಾಮಾ, ದೇವರ ದಯವಿದ್ದರೆ, ನಾಳೆ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಮೊಲವನ್ನೂ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎಂದಿನಂತೆ ನಿರಾಸೆ, ಮೊಲ ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮ ಉರುಳಿನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ನಿರಾಸೆಗಳ ಜತೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ದೊಡ್ಡ ನಿರಾಸೆ ಕಾದಿತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹನ್ನೊಂದರ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಶಂಭು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದ. ನಾಸಿಕದಿಂದ ಆತನ ತಂದೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆತನ ತಾಯಿಗೆ ಸೌಖ್ಯವಿಲ್ಲವಂತೆ. ತನ್ನ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗ ದೂರವಿರುವುದು ಆಕೆಗೆ ಸಹ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಂತೆ. ಅದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಆತನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬಂದಿದ್ದರು.

ಅದೇ ದಿನ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳೆಯ ಶಂಭುವು ತನ್ನ ತಂದೆಯೊಡನೆ ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹೊರಡುವ ಸಬರ್ಮತಿ ಎಂಬ ಸಿಂಧಿಯಾ ಸ್ಟೀಮ್‌ಶಿಪ್ ಕಂಪೆನಿಯ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಬೊಂಬಾಯಿಯ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ನಾಸಿಕಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿದ್ದ.

ಮಧುಸೂದನ, ನಮ್ಮ ಉರುಳಿನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಇಂದಲ್ಲ ನಾಳೆ ನೀನು ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ ಪ್ರಾಣಿಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿ, ಅವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಾಕಿಕೊ. ಯಾವತ್ತಾದರೊಂದು ದಿನ ನಾವು ಪುನಃ ಸಿಗೋಣ ಎಂದ ಶಂಭು ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾ. ನಾನು ಕೂಡಾ ಗದ್ಗದಿತನಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಂಡೆ.

ಆ ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ತಿರುಗಿ ನಮ್ಮ ಉರುಳಿನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ನಮ್ಮ ಉರುಳಿನ ಸುತ್ತ ನಾವು ಹಿಡಿಯಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ತರಹದ ಪ್ರಾಣಿಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆಹಾರಗಳು ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ಚೆಲ್ಲಿಕೊಂಡಿದ್ದುವು. ಆದರೆ ಯಾವ ಬೇಟೆಯೂ ನಮ್ಮ ಉರುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದಿನ ನನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಮಿತ್ರ ಶಂಭುವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಆ ಸಾಯಂಕಾಲ ಬೇಸರ ಕಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಉರುಳಿನ ಹತ್ತಿರ ನಿರಾಶೆಯಿಂದಲೇ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಕಾದಿತ್ತು!

ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಕ್ಷಿ ನಮ್ಮ ಉರುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗುತ್ತಿತ್ತು…!!

ನನ್ನ ಎದೆ ಉದ್ವೇಗದಿಂದ ನನ್ನ ಶರ್ಟಿನ ಗುಂಡಿಗಳು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಉರುಳಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದುದು ನಾವು ಹಿಡಿಯಬಯಸಿದ ಬೇಟೆ ಅಲ್ಲ.., ಅದು ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಜಮೀನಿನ ಐತು ಶೆಟ್ಟಿಯ ಕೋಳಿ ಅದರ ಹೆಸರು ಮೈರ

ಮೈರ ಒಂದು ಬಲವಾದ ಕೋಳಿಕಟ್ಟದ ವೀರ ಹುಂಜ. ಅದು ಐತು ಶೆಟ್ಟಿಯ ಬಗಲೇರಿ, ಹಲವು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಕೋಳಿ ಪಂದ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸೆಣೆಸಿ, ಪಂದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿಜಯಿಯಾಗಿ ಐತುವಿಗೆ ಹಲವಾರು ಕೋಳಿಗಳ ಹೆಣಗಳನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ತಂದಿತ್ತು. ಈ ಕೋಳಿಯ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಆತ ಕೋಳಿ ಪಂದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಜಿ ಕಟ್ಟಿ ನೂರಾರು ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದನಂತೆ. ಐತುಶೆಟ್ಟಿಯು ಈ ಹುಂಜಕೋಳಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ! ಅದಕ್ಕೆ ದಿನಾ ಕುಚ್ಚಲಕ್ಕಿಯ ಅರೆಬೆಂದ ಮುಗುಳನ್ನ ಮಾಡಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಹಸನಾದ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಬೆರೆಸಿ, ದಿನಾ ಮುಂಜಾನೆ ತಾನೇ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ಈ ದಾಂಡಿಗ ಕೋಳಿ ತುಂಬಾ ದಷ್ಟಪುಷ್ಟವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಊರಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮನೆಗಳ ಅಂಗಳಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿ ಪಾರುಪತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಈ ಕೋಳಿಯ ಉಪಟಳ ತಾಳದೆ, ಯಾರಾದರೂ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಗಳವರು  ಅದನ್ನು ಕಲ್ಲೆಸೆದು ಓಡಿಸಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾದರೆ, ಐತು ಶೆಟ್ಟಿಯು ಅಂತವರ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧಸಾರಿ ಅವರನ್ನು ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗ ಹೊಡೆದೇ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ಒಂದು ಸಾರಿ ಇದೇ ಕೋಳಿಯು ನಮ್ಮ ಂಅಜ್ಜಿ ತಯಾರಿಸಿ ಒಣಗಲು ಹಾಕಿದ್ದ ಸಂಡಿಗೆಗಳನ್ನು ಮೆಲ್ಲಲು ಬಂದಿತ್ತು.

ಅಜ್ಜಿಯವರು ನನ್ನನ್ನು ಆ ದಿನ ಒಂದು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಲ್ಲ ಮತ್ತು ನೆಲಗಡಲೆ ಹಾಕಿ ತಿನ್ನಲುಕೊಟ್ಟು ಸಂಡಿಗೆ ಕಾಯುವ ಡ್ಯೂಟಿಗೆ ಹಚ್ಚಿದ್ದರು. ಈ ದುಷ್ಟ ಮೈರ ಕೋಳಿ ಸಂಡಿಗೆ ರುಚಿನೋಡಲು ಬಂದಾಗ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಶು… ಶೂ…ಎನ್ನುತ್ತಾ ಓಡಿಸಲು ಹೋದೆ. ಅದು ನನಗೆ ಹೆದರದೆ ತಿರುಗಿ ನಿಂತು, ತನ್ನ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿರುವುತ್ತಾ ಖೊಕ್, ಕೊಖೆಂದು ತನ್ನ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಕೊಕ್ಕುಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕುಕ್ಕಲು ಬಂದಿತ್ತು. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಅದು ಅದರ ಭಯಂಕರವಾದ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿನ ನಖಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನನ್ನು ಪರಚಲು ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಹಾರಿಬಂದಿತ್ತು. ತನ್ನ ಬಲವಾದ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಬೀಸಿ ನನಗೆ ಹೊಡೆಯಲು ಕೂಡಾ ಬಂದಿತ್ತು. ನಾನು ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಹುಡುಗನಾದುದರಿಂದ, ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸದೇ ಪಲಾಯನ ಸೂತ್ರ ಪಠಿಸಿ, ಅದರ ಭಯಂಕರ ಧಾಳಿಯಿಂದ ಬಚಾವಾಗಿದ್ದೆ.

ಈಗ ಅದೇ ಮಹಾ ಕೋಳಿ ನನ್ನ ಉರುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದೆ..! ಬಿಲ್ಲಿನ ಹಗ್ಗ ಸೆಟೆದುಕೊಂಡು ಅದು ನೆಲದಿಂದ ಆರು ಇಂಚು ಮೇಲೆ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಹಗ್ಗ ಬಿಗಿದು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದೆ. ತನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಬಿಲ್ಲು ಕಟ್ಟಿದ ಕುರುಚಲು ಪೊದೆಯ ಒಂದು ರೆಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಊರಿಕೊಂಡು ತ್ರಿಶಂಕು ಸ್ವರ್ಗದ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಒಮ್ಮೆ ಅದು ಹೀಗೆಯೆ ಉರುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಸತ್ತೇ ಹೋಗಬೇಕು! ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ, ಐತುಶೆಟ್ಟಿಯ ನೆನಪು ಬಂದೊಡನೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಬಯಸುವ ವಿಚಾರವೇ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೂರವಾಯಿತು.

ಅಯ್ಯೋ! ಅದನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಬಿಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೆ ಆ ಕೃತಘ್ನ ಕೋಳಿ ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಬೀಸಿ ನನಗೆ ಹೊಡೆಯಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಕೋಳಿ ನನ್ನ ಉರುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ವಿಚಾರ ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಪೋಲಿ ಐತು ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ಗೊತ್ತಾದರೆ, ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಜೀವಸಹಿತ ಬಿಡಲಾರ. ನಾನು ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಈ ಕೆಟ್ಟಕೋಳಿಯನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಅದು ಉರುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ವಿಚಾರ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಸುವಂತಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಉರುಳಿನ ಸಂಗತಿ ನನಗೆ ಮತ್ತು ಶಂಭುಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು. ಆತ ಈಗ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸ್ವರ್ಗಸುಖ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಬೊಂಬಾಯಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ನಾನು ಯಾರನ್ನು ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಕರೆಯಲಿ? ನನ್ನ ಉರುಳು ಶಿಕಾರಿಯ ಗುಟ್ಟು ಎಂದಿಗೂ ಐತು ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬಾರದು.

ನನಗೆ ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಈ ಕೋಳಿ ಒಮ್ಮೆ ಈ ಉರುಳಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ದೇವರಲ್ಲಿ ಮೊರೆ ಇಟ್ಟೆ.

ಆದರೆ, ಅದೇ ದೇವರು ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಆರ್ತಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಇಂದು ನನಗೆ ಬೇಟೆ ಕರುಣಿಸಿದ್ದ. ಈಗ ಅವನು ಆ ಬೇಟೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬಿಟ್ಟಾನು? ದೇವರನ್ನು ಹೀಗೆ ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ದಣಿಸಲು ನಾನು ಎಷ್ಟರವನು? ಆದ್ದರಿಂದ, ಈಗ ದೇವರು ಖಂಡಿತಾ ನನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ,  ಬೇರೆ ಏನಾದರೂ ಉಪಾಯ ತೋಚುವುದೇ? ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಹತ್ತಿದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಹೊಳೆಯಿತು ಒಂದು ಉಪಾಯ….!

ಒಂದೇ ಓಟಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಓಡಿ ನನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಕಸೂತಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ಅವಳ ದೊಡ್ಡ ಕತ್ತರಿಯೊಂದನ್ನು ಲಪಟಾಯಿಸಿ ತಂದೆ. ಉರುಳಿನ ಛಾಪಕ್ಕೆ ನಾವು ಬಗ್ಗಿಸಿದ ಪೊದೆಯ  ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಹೇಗೋ ನುಸುಳಿ ಉರುಳಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗದ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಕೋಳಿಯ ಕೊಕ್ಕಿನಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. ಕೊನೆಗೂ, ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿದ್ದ ಕುಕ್ಕುಟ ವೀರನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದೆ. ಆ ಹುಂಜ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅರಚುತ್ತಾ ಐತು ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿಯೇ ಹೋಯಿತು. ನನ್ನ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಧಾಳಿಮಾಡಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ….! ಎಂದು ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಮನದಲ್ಲೇ ವಂದಿಸಿದೆ.

ಆದರೆ ಒಂದು ಅಚಾತುರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಹಗ್ಗದ ಉರುಳಿನ ಭಾಗ ಮೈರನ ಕೊರಳಿನಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿತ್ತು…!!. ಅದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ತೆಗೆಯಲು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಐತು ಆ ಹಗ್ಗದ ಮೂಲವನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿದರೆ? ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೊಳೆಯಿತು. ನಮ್ಮ ಉರುಳಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಸಾಕ್ಷಿ ಉಳಿಸಬಾರದು, ಕೂಡಲೇ, ನಮ್ಮ ಉರುಳಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪರಿಕರಗಳನ್ನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬಿಚ್ಚಿದೆ. ಪ್ರಯಾಸದಿಂದ ಉಳಿದ ದಾರದ ತುಂಡನ್ನು ಹಿಡಿದು ಚಾಫು ಕಟ್ಟಿದ ಕಾಡು ಗಿಡದ ಗೆಲ್ಲನ್ನು ಪ್ರಯಾಸದಿಂದ ಬಗ್ಗಿಸಿ, ಆ ದಾರದ ತುಂಡನ್ನು ಕೂಡಾ ಬಿಚ್ಚಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ತಂದು ಹಾಕಿದ್ದ ಸಕಲ ಬಗೆಯ ಪ್ರಾಣಿಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆಹಾರಗಳ ಸುಳಿವೇ ಕಾಣದಂತೆ ಅವನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿಸಿದೆ. ನಾವು ಉರುಳು ಒಡ್ಡಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಒಟ್ಟು ಸೇರಿಸಿ ನನ್ನ ಚಡ್ಡಿಯ ಜೇಬಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಬಚ್ಚಲಿನ ಒಲೆಗೆ ಹಾಕಿ ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಅಕ್ಕನ ಕತ್ತರಿಯನ್ನು ಸ್ವಸ್ಥಾನ ಸೇರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮೈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೆವರಿ ಒದ್ದೆಯಾಗಿತ್ತು. ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದುಕೊಂಡು, ಸ್ನಾನದ ಟವೆಲಿನಿಂದ ಮೈ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒರೆಸಿಕೊಂಡೆ.

ದೇವರೇ, ಇನ್ನೆಂದಿಗೂ ಉರುಳು ಇರಿಸುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಸಲಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಿಬಿಡು ಎಂದು ದೇವರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದೆ. ಸದ್ಯ, ದೇವರು ಕರುಣೆ ತೋರಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ.

ಮರುದಿನ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ನಾಗುಗೌಡನಿಂದ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಸಂಜೆ ನಡೆದ ಗಲಾಟೆಯ ಸಂಗತಿ ತಿಳಿಯಿತು. ಅದೇನೆಂದರೆ, ಐತು ಶೆಟ್ಟಿಯು ತನ್ನ ಕೋಳಿ ಪಂದ್ಯದ ಹಳೆಯ ದ್ವೇಷಿಯಾದ ಕೊರಗ ಪೂಜಾರಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಆತನನ್ನು ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗ ಬಡಿದು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಮೈರನನ್ನು ಉರುಳು ಇಕ್ಕಿ ಹಿಡಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಂದುಹಾಕುವೆ. ಜೈಲು ಸೇರಿದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲಾ ಎಂದು ಕೂಗಾಡಿದನಂತೆ.

ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ ದೇವರು ಏಷ್ಟು ದಯಾಮಯನು ಗುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ಕೈಮುಗಿದೆ. ನನ್ನಿಂದಾಗಿ ನಿರಪರಾಧಿಯಾದ ಕೊರಗ ಪೂಜಾರಿ ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದ, ಸಹಸ್ರನಾಮವನ್ನೂ ಕೇಳಿದ, ಇದಕ್ಕೆ ಹೊಣೆ ನಾನು, ಆದರೆ, ನನ್ನ ತಪ್ಪಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಇಂದು ಆ ಐತುಶೆಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಕೊರಗ ಪೂಜಾರಿ ಇಬ್ಬರೂ ಜೀವಂತ ಇಲ್ಲ. ಎಂದಾದರೊಂದು ದಿನ ನಾನು ಸತ್ತು ನರಕಕ್ಕೆ (ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ನನ್ನಂತಹರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ…!)  ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಕೋಳಿ ಪಂದ್ಯ ನಡೆಯುವ ತಾವಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿ  ಐತುಶೆಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಕೊರಗಪೂಜಾರಿ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಸಿಂಗಲ್  ಚಹಾ* ಕುಡಿಸಿ, ನಾನು ನಿಜ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವರಿಬ್ಬರ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

* * *

(* ಸಿಂಗಲ್ ಚಹಾ ಎಂದರೆ ಪುಟ್ಟ ಗ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಹಳ್ಳಿಯ ಹೋಟೆಲಿನ ಚಹಾ.)