ಆಧುನಿಕ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳ ಸಂಬಂಧ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕಾಣತೊಡಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆಯ ಹೆಚ್ಚು ವಲಯಗಳನ್ನು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಈಗ ಪ್ರಭಾವಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇವೆರಡರ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾಗಿ ಹೇಗೆ ನಡೆದಿದೆ ಎಂಬ ಬಗೆಗೆ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಗಿ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳ ಅಗತ್ಯ.

ಹಿಂದಿನಿಂತಲೂ ಬರಹದ ಭಾಷೆಗೂ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಗೂ ಸಂಬಂಧ ಏರ್ಪಡುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಂಬಂಧ ಸೀಮಿತ ನೆಲೆಯದಾಗಿತ್ತು ಉದಾ.ಗೆ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಕೆತ್ತಬೇಕಾದರೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಉಪಕರಣಗಳು ಒಂದು ಬಗೆಯವಾದರೆ ಲೋಹದ ಪಟ್ಟಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸಲು ಬಳಸುವ ಉಪಕರಣಗಳೇ ಬೇರೆ. ಈ ತಾಂತ್ರಿಕ ನೆರವು ಒಮ್ಮೆ ದೊರಕಿತೆಂದರೆ ಹಲವಾರು ದಶಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಗತ್ಯ ಮತ್ತು ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬರವಣಿಗೆ ಸಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ತಾಳೆ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆಯತೊಡಗಿದಾಗ ಬರೆಯುವ ಉಪಕರಣ, ಬರೆದ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮೂಡಿಬರಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಮಸಿ ಮತ್ತು ಬರೆಯಬೇಕಾದ ತಾಳೆಎಲೆಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಸಂಸ್ಕರಿಸಿ, ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಬಹುಕಾಲ ಹಾಳಾಗದಂತೆ ಕಾಯ್ದಿರಿಸುವ ಉಪಾಯಗಳು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಡತಗಳ ಆಗಮನದ ಅನಂತರ ಕಾಗದದ ಬಳಕೆ ಬರಹದ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತಂದವು. ೧೯ನೇ ಶತಮಾನದ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಪರಿಚಿತವಾದ ಮುದ್ರಣ ಯಂತ್ರ ಮತ್ತೊಂದು ತಾಂತ್ರಿಕ ನೆಲೆಯ ಜಿಗಿತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಏಕೀಕರಣದ ವೇಳೆಗೆ ಮುದ್ರಣದ ಅನಂತರ ಬಂದ ಕಲ್ಲಚ್ಚಿನ ಬಳಕೆ ಮತ್ತೆ ಕನ್ನಡ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಹೊಸ ಆವಿಷ್ಕಾರ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ಮ್ಮ ಏಕೀಕರಣದ ಅವಧಿ ಮೊದಲಾಗುತ್ತವೆ.

ಕಳೆದ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಮೊದಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಗುಣಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಬೇರೆಯೇ ಆದ ತಾಂತ್ರಿಕತೆ ಜಗತ್ತಿನ ಹಲವು ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಿದಂತೆ ಕನ್ನಡವನ್ನೂ ಪ್ರಭಾವಿಸಿತ್ತು. ನಾವು ಅಧ್ಯಯನದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು. ಒಂದು : ಆಡುಮಾತಿನ ವಲಯ. ಎರಡು : ಬರಹದ ವಲಯ. ಕೆಲವು ತಾಂತ್ರಿಕ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳು ಈ ಎರಡು ವಲಯಗಳನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿಸಿವೆ ಎಂಬುದು ನಿಜವಾದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಒಂದಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದರಂತೆೆ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ.

ಆಡು ಮಾತಿನ ವಲಯ : ಈ ಮೊದಲು ಹೇಳಿದಂತೆ ಆಡು ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಭಾವ ಕಡಿಮೆ. ಆದರೆ ಕಳೆದ ಶತಮಾನದ ಕೆಲವು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳು ಆಡುಮಾತನ್ನು ತಮ್ಮ ಪ್ರಭಾವವಲಯಕ್ಕೆ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಆಡು ಮಾತಿನ ಕೆಲವು ಮುಖ್ಯ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಹೀಗಿವೆ. ೧. ಅದು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ನಶ್ವರ ರೂಪ. ೨. ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದೂರ ಮತ್ತು ಕಾಲದೇಶಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧವಾದ ಭೌತಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಆಡುಮಾತು ನಿಕಟ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಇರುವವರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ದಕ್ಕುವಂತದ್ದು. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಆಡುಮಾತಿಗಿರುವ ಈ ಎರಡು ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ನೆರವಾಗಿದೆ. ಅದು ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಕೂಡಲೇ ಕಳೆದು ಹೋಗಬೇಕಾದ ಅಪಾಯ ಈಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಮಾತನ್ನು ಬಹುಕಾಲ ಹಿಡಿದಿಡುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಈಗ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಮುದ್ರಣ ಎಂಬ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಈ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತೇವೆ. ಬರಹದ ಏಕವ್ಯಕ್ತಿರಚಿತ ರೂಪವನ್ನು ಬಹು ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಲು ನೆರವಾಗುವ ಮುದ್ರಣ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನೇ ಧ್ವನಿ ಮುದ್ರಣ ಎಂಬಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ.

ಈಗ, ಆಡಿದ ಮಾತನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ರಕ್ಷಿಸಿ ಇಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲೂ ಕಳೆದ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ಈಗ ಧ್ವನಿ ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಮೊದಲಿನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಡಿಜಿಟಲ್ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ದೂರಗಾಮಿಯಾದ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಬೀರಿದೆ. ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಮುಂದೆಯೂ ಬಳಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುವಾಗ ಆ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ನಾವು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಎರಡನೇ ಮಿತಿ ಕೂಡ ಸಾಕಷ್ಟು ಪರಿಹಾರವಾಗಿದೆ. ಈಗ ಮುದ್ರಿತ ಮಾತನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಗೈರುಹಾಜರಿನಲ್ಲೂ ಬಳಸಬಹುದು. ಅಂದರೆ ಕೇಳುಗರು ಹೇಳುವವರ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕೆಂಬ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಶರತ್ತು ಈಗ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಯಾರು ಎಲ್ಲಿಬೇಕಾದರೂ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಯಾರು ಎಲ್ಲಿಬೇಕಾದರೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ. ಈ ಬಗೆಯ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆಯ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ರಚನೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂಡ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರಿದೆ.

ಆಡುಮಾತಿನ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಎರಡು ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಒಂದು : ಕೇಳುಗರು ಮಾತಾಡುವವರ ಮಾತನ್ನು ಮಾತಾಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನೆಲೆ. ಎರಡು : ಕೇಳುಗರು ಮತ್ತು ಮಾತಾಡುವವರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾಲದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ನೆಲೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಎರಡನೆಯ ನೆಲೆಯ ಬಳಕೆಗೆ ಪೂರ್ಣ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಮೊದಲ ನೆಲೆಯಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ ಕೇಳುಗರು ಮಾತನಾಡುವವರು ಇರುವ ಜಾಗದಿಂದ ಬಹುದೂರ ಇರಬಹುದಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಳೂ ಆಡು ಮಾತು ಬಳಕೆಯಾಗಲು ನೆರವಾಗಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ದೂರವಾಣಿ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಆಡು ಮಾತಿನ ಬಳಕೆಯ ವಲಯವನ್ನು ತಾಂತ್ರಿಕತೆ ಅಗಾಧ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ ಎನ್ನಲಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ನೆಲೆಯ ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವವರು ತಮ್ಮ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವಾಗ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲಾವಕಾಶ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎರಡನೆಯ ನೆಲೆಯ ಭಾಷಾ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಆಡುಮಾತಿನ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರೂ ಬರಹದ ಭಾಷೆಯಂತೆ ಹೆಚ್ಚು ಎಚ್ಚರದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅಂದರೆ ಮಾತಾಡುವವರು ತಮ್ಮ ಭಾಷಿಕ ರಚನೆಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವಕಾಶವಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳೊಡನೆ ರೂಪಿಸಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಮಾತು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವಾಗಲೇ ಕೇಳುಗರಿಗೆ ತಲುಪಬೇಕೆಂಬ ಸಂದರ್ಭ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ಬಗೆಯ ಆಡುಮಾತಿನ ಬಳಕೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆ ರೂಪುಗೊಂಡದ್ದು ಕಳೆದ ಐದು ದಶಕದಲ್ಲೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಸಮೂಹ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಆಡುಮಾತನ್ನು ಬಳಸುವ ಅಗತ್ಯ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿವೆ. ಇಷ್ಟಾದರೂ ಆಡುಮಾತಿನ ಈ ಎರಡು ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ರೂಪಿಸಿಕೊಟ್ಟರೂ ಬಳಸುವವರು ಅದರ ಎಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯು ವಂತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ತರಬೇತಿಗಳು ಕನ್ನಡದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ರೂಪಗೊಂಡಿಲ್ಲ.

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಆಡುಮಾತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಸ ಆಯಾಮವೆಂದರೆ ಆಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಆಡಿದ ಮಾತು ಈ ಎರಡನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದುದು. ತಾಂತ್ರಿಕ ಪರಿಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಈ ತಾಂತ್ರಿಕತೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಅಗಾಧ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಈಗ ಕಾಣತೊಡಗಿವೆ. ದೃಕ್, ಶ್ರವಣ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ತೆರೆದುಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಗಾಯನ ಸೌಲಭ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಈ ತಾಂತ್ರಿಕತೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಈಗ ಆಡು ಮಾತಿಗೂ ಅದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ನಟನಟಿಯರು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಅವರೇ ಆಡಿದಂತೆ ನಮಗೆ ಭಾಸವಾದರೂ ನಾವು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಧ್ವನಿ ಅವರದಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಟನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಚಿತ್ರಪಟ್ಟಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬೇರೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಲೇಪಿಸಿ ಹೊಸ ಭ್ರಮೆಯೊಂದನ್ನು ಈಗ ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದೂರದರ್ಶನದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಬಗೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಕಾಣಬರುತ್ತಿವೆ.

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಈ ಸಾಧ್ಯತೆ ಆಡುಮಾತನ್ನು ಯಾರೋ ಮಾತಾಡುವಾಗಲೇ ರೂಪಿಸಬೇಕೆಂಬ ಶರತ್ತನ್ನು ಕಿತ್ತು ಹಾಕಿದೆ. ಅಂದರೆ ನಮಗೆ ಆಡು ಮಾತಿನಂತೆ ಅಥವಾ ಆಡಿದ ಮಾತಿನಂತೆ ತೋರುವ ಭಾಷೆಯೂ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಯಾರೋ ಬರೆದದ್ದು ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಬರೆದ್ದದನ್ನು ನಾವು ಓದುವುದಿಲ್ಲ. ಓದಲು ಅದು ನಮಗೆ ಲಭಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅದರ ಆಡಿದ ರೂಪವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಾವು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಚಲನಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಈ ಅಂಶ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರಗಳು ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ನಾವು ನೋಡುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆ ನಾವು ಕೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಆ ಪಾತ್ರಗಳು ಆಡಿರಲೇಬೇಕೆಂಬ ಶರತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ, ಅವರಿಗಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ ಬೇರೆಯವರು ಕೂಡಾ ತಾವೇ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡ ಮಾತನ್ನು ಆಡುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಉಚ್ಚರಿಸಲು ನೆರವಾಗುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಬರೆದುಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ವಿವರಣೆ ತುಂಬಾ ಸರಳವಾಗಿ ಕಂಡರೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಸಂಬಂಧವೊಂದು ಇಲ್ಲಿ ಮೈದೋರಿದೆ.

ಆಡುಮಾತಿನಂತೆ ತೋರುವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬರೆಯುವುದು ವಿಶೇಷ ತರಬೇತನ್ನು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಬರೆಯುವವರು ಕೇವಲ ವಿಷಯ ತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು. ಅದರೊಡನೆ ಭಾಷೆಯ ಹಲವಾರು ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತವರಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಗ್ರಹಿಸಿದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಸಿದ್ಧಗೊಂಡ ಭಾಷೆ ಬರಹ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಅದು ಮಾತಿನಂತೆ ತೋರಬೇಕು. ಬರೆದುದನ್ನು ಓದಿದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಬಾರದು. ಇದು ಕನ್ನಡ ಭಾಷಾ ಬಳಕೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಈಚಿನ ಹೊಸ ಸವಾಲು.

ನಮ್ಮ ಭಾಷಾ ರಚನಾಕಾರರು ಈ ಹೊಸ ಸಾಧ್ಯತೆಯ ಭಾಷಾ ರೂಪವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತ ಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿಕೊಂಡವರು ಕಂಡರೂ ಅದನ್ನು ಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನಾಗಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರಿಗೆ ಅವಕಾಶಗಳೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿವೆ. ಆಡು ಮಾತಿನ ಲಯಕ್ಕೂ ಬರಹದ ವಾಕ್ಯಗಳ ಲಯಕ್ಕೂ ಅಗಾಧವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿವೆ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ರಾಚನಿಕವಾಗಿಯೂ ಗೋಚರಿಸುವಂತಹುದು. ಲಯ ವಿನ್ಯಾಸಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸದ ಗ್ರಹಿಕೆ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬರೆದ ಮಾತು ಆಡಿದಾಗ ಕಿವಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕೇಳತೊಡಗುತ್ತದೆ. ತುಂಬ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹದೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ ಎನ್ನುವ ಅರಿವು ಕೂಡ ಈ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಇರುವಂತೆ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ತಂದಿಟ್ಟ ಈ ಹೊಸ ಭಾಷಾ ಬಳಕೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಬಲವಾಗಿ ಬೇರೂರಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಕಷ್ಠ.

ಈ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇನ್ನೊಂದು ನೆಲೆಯತ್ತ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಯ್ಯಲು ಶಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಅದೆಂದರೆ, ಆಡು ಮಾತಿನ ಭಾಷಾಂತರದ ನೆಲೆ. ಈಗಾಗಲೇ ನಾವು ಗಮನಿಸಿದಂತೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಆಡುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೂ ನಾವು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೂ ಸಮಾನ ನೆಲೆ ಇರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಈ ವಿಘಟನೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಕೊಡುಗೆ. ಈ ಸಾಧ್ಯತೆ ಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ದೃಕ್ ಶ್ರವಣ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಭಾಷಾಂತರದ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಚಿತ್ರಪಟ್ಟಿಕೆಯನ್ನು ಒಂದು ಮೂಲವಸ್ತುವನ್ನಾಗಿ ಇರಿಸಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ಔಚಿತ್ಯ ಮೀರದಂತೆ ನಮಗೆ ಬೇಕೆಂದ ಭಾಷೆಯ ಧ್ವನಿ ಲೇಪನವನ್ನು ಮಾಡಬಹುದಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಏಕ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಹಲವು ಭಾಷೆಗಳ ಚಿತ್ರ ಅವತರಣಿಕೆಗಳು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ. ಭಾರತದಂತಹ ಬಹುಭಾಷಿಕ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇದು ಸಂವಹನದ ಹೊಸ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ತೆರೆದುಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಈ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಎರಡು ಮುಖ್ಯ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಬಹುದು. ಒಂದು : ತತ್ ಕ್ಷಣದ ಭಾಷಾಂತರ, ಎರಡು : ತಡೆದು ನೀಡುವ ಅನುಕ್ರಮದ ಭಾಷಾಂತರ. ಮೊದಲ ಬಗೆ ಈಗ ಹಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇದು ಇನ್ನೂ ಶೋಧಿತವಾಗಬೇಕಾದ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಕೆಲವೆಡೆ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿ ನೋಡಲಾಗಿದೆ. ಉದಾ.ಗೆ ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸದಸ್ಯರೊಬ್ಬರು ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದೇ ಸದನದಲ್ಲಿರುವ ಬೇರೊಬ್ಬ ಸದಸ್ಯರು ಆ ಭಾಷಣವನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅಂದರೆ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಣೆ ಆಗುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಅದರ ಕನ್ನಡ ಆಡು ರೂಪ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಕೇಳುಗರಿಗೆ ದೊರಕುತ್ತದೆ. ಅತಿವೇಗವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಈ ಕ್ರಿಯಾವರ್ತದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ತೊಂದರೆಗಳಿವೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ವೇಗವಾಗಿ ಅನುವಾದಿಸಿ ಅದನ್ನು ಧ್ವನಿರೂಪದಲ್ಲಿ ಒದಗಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವುಳ್ಳ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಅಗತ್ಯ. ಅಲ್ಲದೆ ಅವರು ಭಾಷಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು ಪದಕೋಶದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಬಳಕೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ತರಬೇತು ಪಡೆದವರಾಗಿರ ಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಕನ್ನಡದ ಸಾಧನೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಹಂತದ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಅನುಕ್ರಮದ ಭಾಷಾಂತರದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಇಂತಹ ಕಡೆ ಒಂದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಗೊಂಡ ಅವತರಣಿಕೆಯ ಧ್ವನಿ ವಾಹಿನಿಯನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಷೆಯ ಧ್ವನಿ ಸರಣಿಯನ್ನು ಲೇಪಿಸುವ ಕೆಲಸವಿದೆ. ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಅವಕಾಶವಿರುವುದು ದೃಕ್ ಶ್ರವಣ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಅದರಲ್ಲೂ ಚಲನಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಟೆಲಿಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ವಿಚಿತ್ರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆ. ಏಕೀಕರಣದ ಮೊದಲ ದಿನಗಳಿಂದಲೂ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಅನ್ಯಭಾಷಾ ಧ್ವನಿ ಬದಲು ಕನ್ನಡ ಧ್ವನಿಲೇಪನವನ್ನು ಮಾಡುವ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆಂದು ಅನ್ಯಭಾಷಾ ಧ್ವನಿಲೇಪನವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕನ್ನಡದ ಸಂದರ್ಭ ನಿರಾಕರಿಸಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಈ ದೃಕ್ ಶ್ರವಣ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಜಾಹೀರಾತುಗಳು ಇದೇ ತಂತ್ರವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದೆ. ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರದ ಇಲಾಖೆಗಳ ಎಷ್ಟೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಹೀಗೆ ಕನ್ನಡ ಧ್ವನಿ ಲೇಪನದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಕನ್ನಡ ಸಂದರ್ಭ ಭಾಷಾಂತರ ನೆಲೆಯ ಧ್ವನಿ ಲೇಪನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಒಂದೆಡೆ ವಿರೋಧವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದ ಸಮ್ಮತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯ.

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಈ ಹೊಸ ಅವಕಾಶ ಭಾಷಾ ಬಳಕೆಗೆ ಎಂದೂ ಇಲ್ಲದ ಹೊಸ ಸವಾಲನ್ನು ಇರಿಸಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಎಚ್ಚರಗಳನ್ನು ಭಾಷಾ ಬಳಕೆಯದಾರರು ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಸಿದ್ಧಗೊಂಡ ಧ್ವನಿವಾಹಿನಿಯ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಷೆಗೆ ರವಾನಿಸುವ ಕೆಲಸವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ನಿಯಂತ್ರಕ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಷೆಗೆ ರವಾನಿಸುವ ಕೆಲಸವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ನಿಯಂತ್ರಕ ಅಂಶಗಳಿವೆ. ಒಂದು : ಕಾಲಮಿತಿ; ಎರಡು : ಮೂಲ ಧ್ವನಿವಾಹಿನಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಸ್ತುವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಯೇ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಧ್ವನಿವಾಹಿನಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾಲಮಿತಿ ಎಂದರೆ ಮೂಲ ರೂಪವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಅವಧಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತೋ ಅಷ್ಟೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿ ಮುಗಿಸಬಲ್ಲ ಪದಕೋಶದ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿ ಮುಗಿಸಬಲ್ಲ ಪದಕೋಶದ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ (ಉದಾ.ಗೆ ಮೂಲ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಪದಗಳಿದ್ದರೆ ಭಾಷಾಂತರದ ರೂಪದಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪದಗಳಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.) ಲಯವನ್ನು ಮತ್ತು ಭಾವವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಹೊಣೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಬಲು ಕ್ಲಿಷ್ಟವಾದ ಕೆಲಸವಿದು. ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಈ ಬಗೆಯ ಭಾಷಾ ಬಳಕೆಗೆ ಕೇವಲ ಎರಡು ಭಾಷೆಗಳ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೌಶಲ್ಯಗಳು ಇದ್ದರೆ ಸಾಲದು. ಭಾಷೆಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು ಅರಿಯಬಲ್ಲ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾತನ್ನು ಬರೆಯಬಲ್ಲ ತರಬೇತು ಅಗತ್ಯ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಕನ್ನಡದ ಸಾಧನೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ನಾವು ಈ ಬಗೆಯ ಮರುಧ್ವನಿ ಲೇಪನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆಯೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಅಪ್ರಬುದ್ಧ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಸುಲಭ. ಕಿವಿ ತೆರೆದು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಅಲ್ಲಿರುವ ಅಸಹಜತೆ ರಾಚುವಂತಿರುತ್ತದೆ.

ದೃಕ್ ಶ್ರವಣ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ತಂದಿತ್ತಿರುವ ಭಾಷಾ ಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಆವಿಷ್ಕಾರವನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕು ಅದೆಂದರೆ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಭಾಷೆಯು ಒಂದಾಗಿದ್ದರೆ ಅದರ ಲಿಖಿತ ದೃಶ್ಯರೂಪವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಕೂಡ ಒಂದು ದಶಕದ ಈಚಿನಿಂದ ವ್ಯಾಪಕ ಬಳಕೆಗೆ ಬಂದಿವೆ. ಒಂದು ದೃಶ್ಯಪಟ್ಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಿವಿಯಿಂದ ಒಂದು ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆ ಪಟ್ಟಿಕೆಗಳ ಕೆಳ ತುದಿಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಷೆಯ ಭಾಷಾಂತರಿತ ರೂಪವನ್ನೇ ಮುದ್ರಿತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಓದಿಕೊಳ್ಳಲು ಈಗ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಬ್‌ಟೈಟಲಿಂಗ್ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದುಂಟು. ಈ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯು, ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವವರು ಮತ್ತು ನೋಡುಗರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಕಷಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡುತ್ತದೆ. ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವವರು ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳ ಯಥಾವತ್ತಾದ ಅನುವಾದ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅದರ ಸಾರಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಒದಗಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇಳುಗ-ನೋಡುಗರು, ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೋರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಕಿವಿಗಳಿಂದ ಕೇಳುವ ಭಾಷೆ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಇರಬಹುದು. ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಓದಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಕಡೆ ಈ ವಾಕ್ಯಗಳು ಗೊತ್ತಾದಷ್ಟು ಅವಧಿ ತೆರೆಯ ಮೇಲಿದ್ದು ಅನಂತರ ಮಾಯವಾಗುತ್ತವೆ. ನೋಡುಗರು ಒಂದೇ ಸಮನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಓದುತ್ತಾ ಇರಬೇಕು. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರಮದಾಯವಾದ ಕೆಲಸ. ಆದರೆ ಬಹುಭಾಷಾ ಸಂವಹನದ ಸಂದರ್ಭ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯ ನೆರವಿನಿಂದ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಸದ್ಯದ ಅವಕಾಶವೆಂದರೆ ಇದೇ ಆಗಿದೆ. ಕನ್ನಡದ ದೂರದರ್ಶನದ ವಾರ್ತೆಗಳ ಪ್ರಸಾರದಲ್ಲಿ ಈ ಬಗೆಯ ಭಾಷಾ ಬಳಕೆ ಆಗುವುದನ್ನು ನೋಡಬಹುದು. ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಆಡುಮಾತಿನ ಬಳಕೆಯ ವಲಯಗಳನ್ನು, ಬಳಕೆಯ ಸ್ವರೂಪಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ರಾಚನಿಕ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಅಗಾಧ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಯೋಜಕರು ಮತ್ತ ಪ್ರವರ್ತಕರು ಈ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಮನಗಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ರೀತಿಯ ತರಬೇತಿನ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಲ್ಲ. ಆಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಹೇಗೋ ತಮಗೆ ತೋಚಿದಂತೆ ತಮ್ಮ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಲಯವೂ ಕೂಡ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತ ವಾಗಿಲ್ಲ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಬಳಕೆಗಾಗಿ ಉದ್ದೇಶಿತವಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೂಡ ಭಾಷೆಯ ಇಂತಹ ಇಕ್ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ ಪಠ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಲ್ಲ.

ಆಡುಮಾತಿನ ವಿಷಯ ಹೀಗಾದರೆ ಇದನ್ನು ಬರಹದ ಭಾಷೆಯ ಮೇಲೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೀರಿದ ಪರಿಣಾಮ ಏನೆಂಬುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದು. ಜೊತೆಗೆ ಕನ್ನಡ ಈ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿರ್ವಹಿಸಿದೆ ಎಂಬುದರ ಪರಿಚಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬರಹದ ಭಿತ್ತಿ, ಸಾಮಗ್ರಿ ಮತ್ತು ಸಂರಕ್ಷಣೆಗಳ ಬಗೆಗೆ ತನ್ನ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ನೀಡುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಕಳೆದ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಲಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು  ಇಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು : ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರದ ಬಳಕೆ. ಎರಡು : ವಿದ್ಯುನ್ಮಾನ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರದ ಬಳಕೆ. ಮೂರು : ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ಗಳ ಬಳಕೆ.

ಬರವಣಿಗೆ ಎಂಬುದು ಕೈಬೆರಳುಗಳ ನೆರವಿನಿಂದ ನಡೆಯುವ ಕೆಲಸ. ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ದೇಹಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಯೋಜನೆಯಿಂದ, ಸಹಕಾರದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಈ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕೂಡ ಪಲ್ಲಟ ಮಾಡಲು ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದೆ. ಉದಾ.ಗೆ ಬೆರಳಚ್ಚನ್ನೇ ಗಮನಿಸೋಣ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕೈಬೆರಳುಗಳಿಗೆ ಕೆಲಸ ಇದೆ. ಆದರೆ ಕೈಬರವಣಿಗೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕೀಲಿಮಣಿಯನ್ನು ಒತ್ತುವ ಮೂಲಕ ಅಕ್ಷರದ ಆಕಾರಗಳು ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡುವ ಹೊಸ ತಾಂತ್ರಿಕತೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಮುಂತಾದ ಜಾಗತಿಕ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಈ ಉಪಕರಣ ಬಹು ಹಿಂದೆಯೇ ದೊರಕಿತ್ತು. ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈ ಯಂತ್ರದ ಬಳಕೆ ಯಾವ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಆಗಿದೆ ಎಂಬ ಬಗೆಗೆ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬೆರಳಚ್ಚು ಕೀಲಿಮಣೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅಚ್ಚುಮೊಳೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ರ್೧೪೭ಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಇದ್ದಿತಾದರೂ ಒಂದು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರವೊಂದು ಸಿದ್ಧಗೊಂಡು ಪರಿಶೀಲನೆಯಾಗಿ ಸರಕಾರದ ಅಧಿಕೃತ ಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ಪಡೆದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಏಕೀಕರಣದ ಅನಂತರದ ದಶಕದಲ್ಲಿ. ಇದನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಕೀರ್ತಿ ಶ್ರೀ ಅನಂತ ಸುಬ್ಬರಾವ್ ಅವರದು. ಅವರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಆ ಕೀಲಿಮಣಿಯನ್ನು ಅವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲೇ ಅನಂತ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಈ ವಿವರಗಳೇೇ ಇರಲಿ. ಈ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರಗಳು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕನ್ನಡ ಭಾಷಾ ಬಳಕೆಗೆ ದೊರೆತ ಹೊಸ ಆಯಾಮಗಳೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವಿಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಒಂದು : ಬರಹದ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಆದರೆ ಕಡಿಮೆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಮುದ್ರಣದಲ್ಲೂ ಈ ಸೌಲಭ್ಯವಿದ್ದರೂ ಮುದ್ರಣಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಹಣದ ಬಂಡವಾಳ ಮತ್ತು ಕಾಲ ವಿನಿಯೋಗ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಇಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ. ಎರಡು : ಬರಹದ ಲಿಪಿಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಅದರಿಂದ ಓದುವವರಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅನನುಕೂಲಗಳು ಆಗುವುದುಂಟು. ಸರ್ಕಾರದ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಓದಲು ಅನನುಕೂಲವಾಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಅಷ್ಟೇನು ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯವಲ್ಲ. ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರದಿಂದ ಮೂಡುವ ಬರವಣಿಗೆ ಪ್ರಮಾಣ ಬದ್ಧವಾಗಿದ್ದು ಅದನ್ನು ಓದುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯ. ಆಗ ಬರೆದದ್ದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೂ ಗೊಂದಲಗಳು ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತವೆ. ಈ ಅಂಶಗಳು ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರದ ಪ್ರಯೋಜನದ ನೆಲೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ಇದಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ಪರಿಣಾಮ ಬರವಣಿಗೆಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲೇ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅದನ್ನು ನಾವೀಗ ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಕೈಯಿಂದ ಬರೆಯುವಾಗ ಅಕ್ಷರದ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ಎಳೆದು ಮೂಡಿಸುವ ನಿರಂತರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೊಂದು ಒಂದೇ ಸಮನೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬೆರಳಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಗೆಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿವೆ. ಒಂದು : ಅಕ್ಷರ ಇಡಿಯಾಗಿ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಎರಡು: ಕೈ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಗುಣಿತಾಕ್ಷರ ಒತ್ತಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ ಕ್ರಮಕ್ಕೂ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ ಕ್ರಮಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿವೆ. ಎಂದರೆ ಅಕ್ಷರ ಸರಣಿಯನ್ನು ಬರೆಯುವವರು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಗೂ ಬೆರಳಚ್ಚು ಮಾಡುವವರು ರೂಪಿಸುವ ರೀತಿಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಎಂದರೆ ಬರೆಯಲು ಕಲಿತವರೂ ಹೊಸ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಆಲೋಚಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಬೆರಳಚ್ಚು ಮಾಡುವುದು ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಬರಹ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲೇ ಕೆಲವು ಪಲ್ಲಟಗಳನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡಿತ್ತು.

ಇದು ತಾತ್ವಿಕ ನೆಲೆಯ ಮಾತು. ಆದರೆ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬೆರಳಚ್ಚಿನ ಸೌಲಭ್ಯ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಸಿದ್ಧತೆಗಳು ಅಗತ್ಯವಾದವು. ಸರ್ಕಾರವು ತನ್ನ ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಇದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ನೆಲೆಗಳ ಯೋಜನೆ ಇದೆ. ಒಂದು : ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು. ಎರಡು : ಈಗಾಗಲೇ ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಕಲಿತಿದ್ದ ಕೆಲಸಗಾರರು ಕನ್ನಡ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಸಿದ್ಧರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು. ಸುಮಾರು ೧೦ ರಿಂದ ೧೫ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸರ್ಕಾರದ ವಿವಿಧ ಇಲಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಕನ್ನಡ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಕ್ರಮಾನುಗತವಾಗಿ ಬಳಸಲು ಕ್ರಮ ವಹಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸದಂತೆ ತಡೆಹಿಡಿಯುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಕೆಲಸ. ಆಡಳಿತ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳ್ಳುವಾಗ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ನೌಕರ ಶಾಹಿಯ ಪೂರ್ವನಿಶ್ಚಿತ ಮನೋಭಾವ ಹೇಗೆ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ಸಾಬೀತಾಗುತ್ತದೆ. ಕಳೆದ ಶತಮಾನದ ಕೊನೆಯ ದಶಕದಲ್ಲೂ ಕಛೇರಿಗಳಿಂದ ಒತ್ತಾಯ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲಾಯಿತು ಎಂಬುದು ಸರ್ಕಾರದ ದಾಖಲೆಗಳಿಂದ ತಿಳಿದುಬರುತ್ತದೆ. ನಮಗಿಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅವಕಾಶಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾದರೂ ಅವು ನೆಲೆಗೊಳ್ಳಲು ಕನ್ನಡ ಸಂದರ್ಭ ಎಷ್ಟು ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಮುಖ್ಯ ಸಂಗತಿ.

ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರಿ ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಖಾಸಗಿ ವಲಯದಲ್ಲೂ ಅಧಿಕವಾಗಿ ಬಳಸುವ ಅವಕಾಶಗಳಾದವು. ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವ ಹೊಸ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು. ಇದರಿಂದ ಬೆರಳಚ್ಚಿನ ತರಬೇತಿ ಪಡೆಯುವ ಮತ್ತು ನೀಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ವಿಸ್ತರಣೆಯಾಗಿ ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ರೂಪಗೊಂಡದ್ದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ವಿಸ್ತರಣೆಯಾಗಿ ಈ ತರಬೇತನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಯಿತು. ಇದೇನೇ ಇರಲಿ. ಈ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ತೆರೆದ ಅವಕಾಶಗಳಿಗಿಂತ ಭಾಷೆಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೀರಿದ ಪರಿಣಾಮ ನಮಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಬರಹದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ನೆರವಿಗೆ ಬಂದ ಮುಂದಿನ ಹಂತವೆಂದರೆ ವಿದ್ಯುನ್ಮಾನ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರಗಳ ಆವಿಷ್ಕಾರ. ಇದು ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರಗಳ ಮೂಲ ಮಾದರಿಯ ಅನುಕರಣೆ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಯಂತ್ರದಿಂದ ಬೆರಳಚ್ಚು ಮಾಡುವವರ ಶ್ರಮ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸಲು ಕೀಲಿ ಮಣಿಯ ಮೇಲೆ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಒತ್ತುವಾಗ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರಮ ಈಗ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಶ್ರಮ ಉಳಿತಾಯ ವೇಗವಾಗಿ ಬೆರಳಚ್ಚು ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿತ್ತು. ಕಡಿಮೆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ವಾಯ್ತು. ಇನ್ನೊಂದು ನೆಲೆಯ ಪ್ರಯೋಜನವಿದೆ. ಮೊದಲಿನ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚು ಮಾಡುವಾಗ ತಪ್ಪುಗಳಾದರೆ ಒಂದೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮಾಡಿದ ದಾಖಲಾತಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲವೇ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಕಾಲ ವ್ಯಯಿಸ ಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ತೊಂದರೆ ಹೊಸ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಷರಗಳು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಮೂಡುವ ಮೊದಲೇ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಈ ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ಇದು ಈ ಯಂತ್ರದ ನೆನಪಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಕೂಡ ದಾಖಲಾತಿಯ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಳ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.

ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ಸೌಲಭ್ಯವಿದ್ದ ಯಂತ್ರವೊಂದು ಸಿದ್ಧಗೊಂಡು ಜನ ಬಳಕೆಗೆ ಲಭಿಸಿದ್ದು ರ್೧೮೫ರ ನಂತರವೇ. ಈ ಯಂತ್ರ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಅಧಿಕೃತಗೊಳಿಸಲು ಸರ್ಕಾರ ಸಮಯಾವಕಾಶವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ತನ್ನ ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಬಳಸಲು ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿತು. ಇದರ ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಈ ಯಂತ್ರ ಖಾಸಗಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗಣಕಗಳು ಅವಿಷ್ಕಾರಗೊಂಡು ಬಳಕೆಗೆ ಲಭಿಸುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಅತೀ ಕಡಿಮೆ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ನಿರುಪಯುಕ್ತವೆನಿಸಿತ್ತು. ಕನ್ನಡ ಬರವಣಿಗೆ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಅವಧಿಯ ತಾಂತ್ರಿಕ ಆವಿಷ್ಕಾರ ಎನ್ನಿಸಿದೆ.

ಗಣಕಯಂತ್ರಗಳು ಆವಿಷ್ಕಾರಗೊಂಡು ಬರವಣಿಗೆಗೆ ನೆರವಾಗಲು ದೊರಕತೊಡಗಿದ್ದು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಗಾಧ ಪ್ರಮಾಣದ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ಹಲವು ನೆಲೆಗಳಿವೆ. ಒಂದು : ಬರವಣಿಗೆಯು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ನೆಲೆ. ಎರಡು : ಬರವಣಿಗೆಯು ಸಂಗ್ರಹಗೊಳ್ಳುವ ನೆಲೆ. ಮೂರು : ಬರವಣಿಗೆಯು ಪ್ರಸಾರಗೊಳ್ಳುವ ನೆಲೆ. ಬರವಣಿಗೆಯು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಣಕವು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರದ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒದಗಿ ಬಂದ ಹೊಸ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಕೆಲವಿದೆ. ಈ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಮದ ತೊಡಗುವಿಕೆ ಕನಿಷ್ಟ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿವೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ವೇಗದ ಹೆಚ್ಚಳ ಸಾಧ್ಯ. ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಸಮಯದ ಅಪವ್ಯಯವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಇಡೀ ದಾಖಲಾತಿಯನ್ನು ಬೇಕೆಂದ ಹಾಗೆ ಮರು ರೂಪಿಸಿ ಅನಂತರ ಅದರ ಮುದ್ರಿತ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು. ಸಂಗ್ರಹಣೆಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಣಕ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಅವಕಾಶ ಊಹಾತೀತ. ನಾವು ಬರಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದು ಅಂಕೀಕರಣಗೊಂಡು ಗಣಕದ ನೆನಪಿನ ಕೋಶದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಕಾಣದಂತೆ ಅಡಕಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದರ ಕಣ್ಣಿನ ರೂಪವನ್ನು ನಾವು ಬೇಕೆಂದಾಗ, ಬೇಕಾದಲ್ಲಿ, ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ. ಹೀಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕೂಡ ದಿನೇ ದಿನೇ ನಾವು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟು ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗೆಯೇ ಪ್ರಸಾರದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಣಕಗಳು ಇನ್ನೊಂದು ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯ ನೆಲೆಯಾದ ಮುದ್ರಣ ವಲಯವನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಿದೆ. ಮುದ್ರಣದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರ ಜೋಡಣೆ ಎಂಬ ಕೈಕೆಲಸವೀಗ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಗಣಕಗಳ ನೆನಪಿನಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಮುದ್ರಣಯಂತ್ರಗಳು ಮೂಲ ಪಡಿಯಚ್ಚುಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವು. ಇದರಿಂದ ಉಂಟಾಗಿರುವ ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಸಮಯದ ಉಳಿತಾಯ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ ಪ್ರಸಾರದ ಇನ್ನೊಂದು ನೆಲೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಗಣಕಗಳಿಂದ ಗಣಕಗಳಿಗೆ ಹಲವು ಬಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ರವಾನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವುದರಿಂದ ಬರವಣಿಗೆಯ ದಾಖಲೆಗಳು ಮುದ್ರಿತ ರೂಪದಲ್ಲಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ಭ್ರಮಾರೂಪದಲ್ಲಿ ರವಾನೆಯಾಗಬಲ್ಲವು. ಬರೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ದೂರ ದೇಶದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅದನ್ನು ಓದುವ ಅವಕಾಶ ಈಗ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯೂ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನೆಲೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ಈ ಗಣಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ನೆರವು ದೊರತೆದ್ದು ೧ರ್ರ್೦ರಿಂದೀಚೆಗೆ. ಕೆಲವು ಉತ್ಸಾಹಿಗಳ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಗಣಕಕ್ಕೆ ಅಳವಡಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವಾಹಿಗಳು ರೂಪಗೊಂಡವು. ಇವುಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ರೂಪಗೊಂಡು ಬಳಕೆಗೆ ಬಂದುದರಿಂದ ಸಮಾನಾಂಶಗಳ ಕೊರತೆ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಯಿತು. ಒಂದು ಕಾರ್ಯವಾಹಿಯನ್ನು ಬಳಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರ್ಯವಾಹಿಯನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲದೇ ಒಂದು ಕಾರ್ಯವಾಹಿಯ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಗೊಂಡ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರ್ಯವಾಹಿಯ ನೆರವಿನಿಂದ ಓದುವುದು, ಬಳಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣದ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಮೊದಲ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳು ಈ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ನೆರವು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಯಾವ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ದೊರಕಬೇಕಿತ್ತೋ ಈ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ ಎಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು.

ಇದರ ನಡುವೆ ಕೆಲವು ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮೊದಲಾದವು. ಖಾಸಗಿ ವಲಯದ ಕೆಲವು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ವಾಣಿಜ್ಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು ಸಹಜವಾಗಿತ್ತು. ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ವಿದ್ಯುನ್ಮಾನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಇಲಾಖೆಯೂ ತನ್ನ ಅಂಗಸಂಸ್ಥೆಯಾದ ಪುಣೆಯ  ಸಿ.ಡಾಕ್ ಮೂಲಕ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ಗಣಕ ಬಳಕೆಗೆ ಅನುಕೂಲಕರವಾದ ಕಾರ್ಯವಾಹಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಈ ಯತ್ನದ ದೊಡ್ಡ ಕೊರತೆಯೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಆಯಾ ಭಾಷೆಗಳ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಗಮನಕ್ಕೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಆ ಸಂಸ್ಥೆ ರೂಪಗೊಳಿಸಿದ ಜಿಸ್ಟ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಲೀಪ್ ಕಾರ್ಯವಾಹಿ ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಉತ್ತಮವಾಗಿದ್ದರೂ ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಕೀಲಿ ಮಣೆ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡುವಾಗ ಕನ್ನಡ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ವರ್ಣಗಳು ಯಾವ ಯಾವ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಸಿದ್ಧಗೊಂಡಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಆ ಕಾರ್ಯವಾಹಿ ಬಳಸುವವರು ವೇಗವಾಗಿ ದಾಖಲಾತಿ ಮಾಡುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ಮೊದಲ ಹಂತದ ಗಣಕ ಮಾಹಿತಿ ದಾಖಲುದಾರರು ಕನ್ನಡದ ಬೆರಳಚ್ಚು ಯಂತ್ರದ ಕೀಲಿಮಣೆಯ ಬಳಕೆಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಒಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡವರು. ಅವರಿಗೆ ಈ ಹೊಸ ಕಾರ್ಯವಾಹಿಯ ಕೀಲಿಮಣೆ ವಿನ್ಯಾಸ ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡುವಂತಿತ್ತು. ಲೀಪ್ ನ ಕೀಲಿಮಣಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಂಜನಗಳ ಕೀಲಿಗಳು ಒಂದು ಕೈನ ಬೆರಳುಗಳ ಕಡೆಗೂ ಸ್ವರಗಳ ಕೀಲಿಗಳು ಮತ್ತೊಂದು ಕೈನ ಬೆರಳುಗಳ ಕಡೆಗೂ ಇವೆ. ಇದು ಕನ್ನಡ ಬರವಣಿಗೆಯ ಸಹಜ ಓಟಕ್ಕೆ ತಕ್ಕುದಲ್ಲದ ವಿನ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಮೈಸೂರಿನ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷಾ ಸಂಸ್ಥಾನ ಕೂಡ ತನ್ನದೇ ಆದ ಭಾಷಾ ಎಂಬ ಕಾರ್ಯವಾಹಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿತ್ತು. ಇದು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಡಿ.ಡಾಕ್ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವಿಧಾನವನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿತ್ತು. ವ್ಯಾಪಕ ಪ್ರಚಾರದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಈ ಕಾರ್ಯವಾಹಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಆಚೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸಾರವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ.