ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದ ಎಲ್ಲೆಯಾಚೆ ಯಮನ ಪ್ರವೇಶ.

ಯಮ
(ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿ.)
ಇದು ಮರ್ತ್ಯಜಗದೆಲ್ಲೆ. — ಸತಿಯರನು ನೋಡಿಹೆನು.
ಆದರೀ ಪರಿಯ ಸತಿಯ ನಾ ಕಂಡಿಲ್ಲ.
ಅವಳೆನ್ನ ಬಳಿಸಾರಲೇನೊ ಭಯವಾಗುವುದು!
ಸಾವಿತ್ರಿ, ಧನ್ಯಳೆಂದರೆ ನೀನೆ. — ಸದ್ದೇನು?
ಹೆಜ್ಚೆ ಸಪ್ಪಳದಂತೆ ಕೇಳುವುದು.
(ಹಿಂತುರುಗಿ ನೋಡಿ.)
ಮತ್ತೆ
ಸಾವಿತ್ರಿ! ಈಗ ಮಾಡುವುದೇನು?
(ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಪ್ರವೇಶ.)
ಸಾವಿತ್ರಿ,
ತಾ ಏಕಿಂತು ಗೋಳುಹೊಯ್ಯುವೆ ನನ್ನ?
ಮತ್ತೇಕೆ ಬಂದೆ?

ಸಾವಿತ್ರಿ
ಧರ್ಮವಿದು, ಹೇ ಧರ್ಮ!
ಅಲ್ಲದೇ, ಹೋಗಲೆಂದೆಳಸುವೆನು; ಆದರೇಂ?
ಮನವಿನಿಯನನು ಅನುಸರಿಸುತಿಹುದು. ಹೋಗಲೊ —  ೧೦
ಲ್ಲದು ಹಿಂದೆ ಮನವನನುಸರಿಸುತಿದೆ ದೇಹ;
ಮನದ ಧರ್ಮವ ಮನವು ಮಾಡುತಿದೆ. ನನ್ನಾತ್ಮ —
ವಾಗಲೇ ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿಹುದು. ಪತಿಯಾತ್ಮ —
ದರ್ಧ ಸತಿ ಎಂಬುದದು ಋತಸಿದ್ಧ. ಆತ್ಮವಿಹ
ಕಡೆ ದೇಹ ಮನಸುಗಳು ಹೋಗುವುದು ಧರ್ಮ!

ಯಮ
ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಕೆ ಹಿಗ್ಗಿ ಮೆಚ್ಚಿದನು, ಸಾವಿತ್ರಿ;
ಬೇಕಾದ ವರವ ನೀ ಬೇಡು, ಕೈಯಲಿಹ
ಜೀವವೊಂದನು ಬಿಟ್ಟು; ನೀಡುವೆನು.

ಸಾವಿತ್ರಿ
ಹೇ ಧರ್ಮ —
ಮೂರ್ತಿ, ಮೆಚ್ಚಿ ವರವೀಯವೊಡೆ, ಮಾವನಿಗೆ ೨೦
ಕಳೆದ ಧರೆ ಅಳಿದ ಸಿರಿಗಳು ಬರಲಿ.

ಯಮ
ತಥಾಸ್ತು!
ಹಿಂತಿರುಗು, ಸಾವಿತ್ರಿ. ಜೀವವಿಹ ಮಾನವರು
ಬರಬಾರದೆನ್ನೊಡನೆ. ವರವಿತ್ತೆ, ಇನ್ನು ನಡೆ,
ಮುದ್ದು ಸುತೆ.
(ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.)

ಸಾವಿತ್ರಿ
ಆತ್ಮವಿದ್ದೆಡೆ ಮನಸು, ದೇಹ!
ಹಿಂದಿರುಗುವುದು ಎಂತು? ಧರ್ಮದಿಂ ಗೆಲ್ಲುವೆನು
ಧರ್ಮವಂ. ಧರ್ಮದಿಂ ಧರ್ಮವಂ ಸೋಲಿಸುವೆ —
ನಿಂದು. ಸತ್ಯವಂತನ ಸತಿಯು ಸಾವಿತ್ರಿ;
ಅಶ್ವಪತಸುತೆಯು ವೀರವೀರರ ಪುತ್ರಿ

(ತೆರಳುತ್ತಾಳೆ.)