Anybody can become angry, that is easy; but to be angry with the right person, and to the right degree, and at the right time, and for the right purpose, and in the right way, that is not within everybody’s power, that is not easy. Aristotle

Holding on to anger is like holding on to a hot coal with the intent of throwing it at someone else; you are the one who gets burned.  Buddha

ಕಾಶಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದರೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಬಿಟ್ಟು ಬರಬೇಕಂತೆ. ಒಬ್ಬ ಮಹನೀಯರು ಕಾಶಿಗೆ ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಬಿಟ್ಟು ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ತಮಗಿಷ್ಟವಾದ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವನ್ನು ಆಹಾರವನ್ನೂ ಬಿಡುವುದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿದರು. ಜನರು ತಮ್ಮನ್ನು ತುಂಬಾ ಕೋಪಿಷ್ಟ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದರು. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಇದು ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರು ತಯಾರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು ಹಾಗೆಂದು ಘೋಷಿಸಿಯೂ ಬಿಟ್ಟರು ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವೇನೂ ಆಗಿರದ ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದರು.

ಊರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ ಮೇಲೆ ಜನ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮಗಿಷ್ಟವಾದ ಏನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿರಿ ರಾಯರೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ “ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟೆ” ಎಂದರು ರಾಯರು. ಜನ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಕ್ಕರು. ಒಬ್ಬ ಕಿಲಾಡಿ ಕಿಚಾಯಿಸಿದ.

ರಾಯ್ರೆಕಾಶೀಲಿ ನೀವು ಏನು ಬಿಟ್ ಬಂದಿರಿ?”

ಕೋಪ ಕಣಯ್ಯ!’

ಹಾಂ! ಕೋಪಾನ ಬಿಟ್ ಬಂದ್ರಾ?

ಹೂಂ ಕಣಯ್ಯ

ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ್ರಾ?’

ಹೌದು ಕಣಯ್ಯ

ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ್ರಾ?’

ಎಷ್ಟು ಸಲಯ್ಯ ಹೇಳಬೇಕು ಕೋಪಾನ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದೆ ಅಂತ

ಹೌದಾ ರಾಯ್ರೆಸತ್ಯವಾಗಿಯೂ ಕೋಪಾನ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ್ರಾ?’

‘ಏಯ್! ಎಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳಬೇಕೋ ಕತ್ತೆ ಭಡವಾ! ಕೋಪಾನ ಬಿಟ್‌ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೀನಿ ಅಂತ. ಒಂದು ಸಲ ಹೇಳಿದ್ರೆ ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲ್ಲವ, ಕತ್ತೇನ ತಂದು! ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ಜೋರಾಗಿ ಕೋಪದಿಂದ ಗುಡುಗಿದರು!

ಅರಿಷಡ್ವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಧದ ಸ್ಥಾನ ಎರಡನೆಯದು, ಕಾಮದ ಸ್ಥಾನ ನಂತರದ್ದು.

“ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅದು ಸುಲಭ; ಆದರೆ ಸರಿಯಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಸರಿಯಾದ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೋಪವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಎಲ್ಲರಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದು ಸುಲಭವಲ್ಲ, ಎಂದು ಹೇಳಿದವನು ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್.

ಅರಿಸ್ಟಾಟಲನ ಈ ಮಾತನ್ನು ಮನನ ಮಾಡೋಣ.

ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್ ಕೋಪವನ್ನು ಪೂರ್ಣ ತ್ಯಜಿಸಿ ಎಂದು ಹೇಳಿಲಿಲ್ಲ. “ಅತ್ತೆಯ ಮೇಲಿನ ಕೋಪವನ್ನು ಕೊತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ತೋರಬೇಡಿ” ಎಂದಿರುವನು. “ಗುಬ್ಬಿಯ ಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರ ಬಿಡಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿರುವನು. “ಕಬ್ಬಿಣ ಬಿಸಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ತಟ್ಟಬೇಕು” ಎಂಬುದು ಅವನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. “ನಿಮ್ಮ ಕೋಪ ಗಣಪನನ್ನು ಸೃಜಿಸಬೇಕೆ ಹೊರತು ಅವನ ಅಪ್ಪನನ್ನಲ್ಲ” ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮನನ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಸಹ ಒಂದು ಕಲೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದೆ.

ಕೋಪವೆಂಬುದು ಅನರ್ಥ ಸಾಧನ. ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಕೊಯ್ದುಕೊಂಡ ಮೂಗು ಶಾಂತರಾದ ಮೇಲೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೋಪಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ವಿವೇಚನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹೆಂಗಸು, ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಹಾವಿನಿಂದ ಕಾಪಾಡಿದ ಮುಂಗುಸಿಯನ್ನು ಕೊಂದಳು. ಅತಿಯಾಗಿ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ ಅಧಿಕ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ಬರುತ್ತದೆ. ಹೃದ್ರೋಗಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ದೂರ್ವಾಸರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಜನ ಹೆದರುತ್ತಾರೆ; ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ನಮ್ಮ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಸಮಾಜದ ಕೋಪದ ಚಿತ್ರಣ.

ಇದು ಸುಳ್ಳೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲ ಅವಿರತ, ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ಕೋಪದ ಫಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ, ಕೋಪ ಯಾರ ಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲಿ, ಯಾವಾಗ, ಎಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ತೋರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಪರಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ, ಕೋಪವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಬಲ್ಲದು! ಇದು ಒಂದು ಕಲೆ! ಇದು ಕಲೆಯಾಗಿರುವ ಕಾರಣ ಇದನ್ನು ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ಕಲಿಯಬಹುದು!

  • ಮೊದಲು ಒಂದು ‘ಕ್ರೋಧ ದಿನಚರಿ’ಯನ್ನು ಬರೆಯಿರಿ. ನೀವು ಕೋಪಗೊಂಡ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌ನ ಮಾತಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ. ಕೋಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಕಲೆಯ ವರ್ಣಮಾಲೆ ನಿಮಗೆ ದಕ್ಕುತ್ತದೆ.
  • ಕ್ರೋಧವು ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಮಿತವಾದದ್ದು, ನಿಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮ ವಿಚಾರ ಇತರರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಹೋದಾಗ ನಿಮಗೆ ಕೋಪ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ತಿಳಿ ಹೇಳುವಲ್ಲಿ ನೀವು ಸೋತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದರ್ಥ!
  • ನಿಮ್ಮ ಅಸಹಜ ನಿರೀಕ್ಷೆ ನಿಮ್ಮ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಮೂಲವೇ ಎಂದು ವಿಚಾರ ಮಾಡಿ. ಎದುರಿಗಿರುವರ ದೈಹಿಕ-ಮಾನಸಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಉತ್ತಮ.
  • ನಿಮ್ಮ ಕೋಪ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಅದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ.
  • ಸಹನೆ ಇಲ್ಲದವರು ಹಠಾತ್ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವವರು. ಸಹನೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
  • ಹಾಸ್ಯ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
  • ಕೋಪದಿಂದ ಬಿಗಡಾಯಿಸಬಹುದಾದ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮೆ ಸರಿಪಡಿಸಬಲ್ಲದು.

ಕೋಪವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಒಂದು ಕಲೆ. ಇದನ್ನು ಕೈಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನೀವು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲು ಈ ಕಲೆ ಅಗತ್ಯ.

ವೈದ್ಯಸಾಹಿತಿಯಾಗಿನನ್ನಅನುಭವ
ಊರ ಕಾದು ದೊಡ್ಡ ಬೋರೇಗೌಡನಾದೆ
ಡಾ| ನಾ. ಸೋಮೇಶ್ವರ“ಆವಾಗ್ಲಿಂದ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ! ಈ ಡಾಕ್ಟ್ರು ಅದೆಷ್ಟು ಮಾತಾಡ್ತಾರಪ್ಪ! ಸುಮ್ನೆ ಔಷಧೀನ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸೋದನ್ನ ಬಿಟ್ಟು… “ನನ್ನ ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಮಗುವಿನ ತಾಯಿ ಹೀಗೆ ಗೊಣಗಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಪರೂಪವೇನಲ್ಲ. ಒಳಗೆ ರೋಗಿಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ಟೈಫಾಯ್ಡ್ ರೋಗ ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ… ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದು ಎಂದು ತಿಳಿಹೇಳುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗುವುದು ಸಹಜ. “ಆಮೇಲೆ ಅವರನ್ನು ಕರೆದು ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾದ್ರೂ ಮಾತಾಡಿ. ಈಗ ನಮಗೆ ಟೈಮಾಗ್ತಾ ಇದೆ. ಮಗೂಗೆ ತುಂಬಾ ಜ್ವರ. ಬೇಗ ಔಷ್ಧಿ ಕೊಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಿ” ಎಂದು ಪರದೆ ಓರೆ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಅಹವಾಲನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದಾಗ ನಾನು ನನ್ನ ‘ಶಿಕ್ಷಣ’ವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ನನ್ನ ವೈದ್ಯ ಗೆಳೆಯರು ‘ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿಮಿಷ ಹಣ ತರುವ ಅಮೂಲ್ಯ ಕಾಲ; ಅದನ್ನು ಪಾಠ ಮಾಡ್ತಾ ಹಾಳ್ ಮಾಡಬೇಡ’ ಎಂದು ಕಿವಿಮಾತನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ವರ್ಧನೆ ಹಾಗೂ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ಸಾಹವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಲವರು ಮಾತ್ರ ಡಾಕ್ಟರು ಏನೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಎಂದು ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಕಿವಿಗೊಡುವುದುಂಟು. ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿ ಎಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೇಳುವುದುಂಟು.

ಕಳೆದ ೨೫ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರು ದೂರದರ್ಶನ ಹಾಗೂ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ವಿಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಇದುವರೆಗೂ ೧೦೦೦ ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಶನ, ಚರ್ಚೆ, ಫೋನ್-ಇನ್-ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ಕ್ವಿಜ್, ಪ್ರಾತ್ಯಕ್ಷಿತೆ, ಸಾಕ್ಷ್ಯಚಿತ್ರ ಇತ್ಯಾದಿ ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಯಾವ ವಿಷಯವನ್ನು ಕುರಿತು ಬೇಕಾದರೂ ಸರಳವಾಗಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ಒಂದು ಯೋಗ್ಯತೆಯ ಕಾರಣ ‘ಥಟ್ ಅಂತ ಹೇಳಿ’ ಯಂತಹ ಕ್ವಿಜ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ೧೦೦೦ ಗಡಿಯನ್ನು ದಾಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಹೆಸರು ಹಾಗೂ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ತಂದಿವೆ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಆಯುಸ್ಸು ಅತ್ಯಲ್ಪ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಕೊರಗಾಗಿದೆ.

ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಜನಪ್ರಿಯ ವಿಜ್ಞಾನ-ಆರೋಗ್ಯ ಭಾಷಗಳನ್ನು, ತಜ್ಞರೊಡನೆ ಸಂವಾದ, ಕಾರ್ಯಾಗಾರ, ಪ್ರಾತ್ಯಕ್ಷಿಕೆ ಮುಂದಾದ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಇವು ನೇರ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದರ ಸಹಜವಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿವೆ.

‘ಓ… ನೀವು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೀತೀರಾ” ಎಂದು ಒಂದು ಸಲ ಆಪಾದಮಸ್ತಕ ವೀಕ್ಷಿಸಿ, “ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ! ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೀತಾರಂತೆ!!” ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಅನ್ಯಗ್ರಹ ಜೀವಿಯಂತೆ ಕಂಡು, ತಾತ್ಸಾರ ಮಿಶ್ರಿತ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಲೊಚಗುಟ್ಟುವುದು ಅಪರೂಪವಲ್ಲ. ನಾನು ‘ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. “ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ” ಎಂಬ ನನ್ನ ವಿವರಣೆ ಅವರ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ  ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ.

“ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೀತೀರಾ? ಎಷ್ಟು ಕೊಡ್ತಾರೆ ದುಡ್ಡು?…. ಒಂದು ಲೇಖನ ಬರೆಯೋ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀವು ೧೦-೧೨ ಪೇಷಂಟ್ ನೋಡಿದ್ರೆ ಒಳ್ಳೇ ದುಡ್ಡು ಬರುತ್ತಲ್ವೆ! ನಿಮಗೆ ಬದುಕೋ ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ! ಊರ ದನ ಕಾದು ದೊಡ್ಡ ಬೋರೆಗೌಡ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡ್ರೆ ಏನು ಲಾಭ?” ಎಂದು ನನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದ ಬಂಧು ಬಾಂಧವರು, ಗೆಳೆಯರು ಅಪಾರ.

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಜಗತ್ತು. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಲೇಖನ/ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವವರನ್ನು ಸಾಹಿತಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಡಾ.ಪಿ.ಎಸ್.ಶಂಕರ್, ಡಾ.ಸಿ.ಆರ್.ಸಿ, ವಿಶ್ವರೂಪಾಚಾರ್ ಮುಂತಾದವರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ೧೦೦ ಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರುವುದು ಅವರಿಗೆ ಮಹತ್ವದ ವಿಷಯವೇ ಅಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವಾಗ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವಾಗ ವೈದ್ಯಕೀಯಜ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಶಿ ಹಾಗೂ ಬಿಜಿಎಲ್ ಸ್ವಾಮಿ ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ಯಾವ ವೈದ್ಯಕೀಯ/ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಾಹಿತಿಗೂ ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ೭ ‘ಜ್ಞಾನಪೀಠ’ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬಂದಿರುವುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಸಮನಾದ ೭ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು (ವಿಜ್ಞಾನ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಜನಪ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವವರಿಗೆ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಅಕಾಡೆಮಿ ನೀಡುವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ. ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಡಾ| ಸಿ.ಆರ್.ಸಿ. ಅವರಿಗೆ ಬಂದಿದೆ) ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಸಂದಿರುವುದು ಎಷ್ಟು ಜನ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ?

ಇಂದು ನಾನು ನನ್ನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಜನ ಮೆಚ್ಚಲಿ, ಬಿಡಲಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲ. ಹಣ, ಹೆಸರು, ಗೌಣ, ನನ್ನ ಲೇಖನ/ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದ ಕೆಲವರು, ನನ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಆಲಿಸಿ, ಇಲ್ಲವೇ ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಮಗೆ ಉಪಯುಕ್ತವಾಯಿತು ಎಂದರೆ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊಂಡು ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ವಿತರಿಸಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ. ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ನಾನೊಬ್ಬ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಬರಹಗಾರ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನನ್ನು ವೈದ್ಯ ಸಾಃಇತಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿ ಅನೇಕ ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸನ್ಮಾನವನ್ನು ಮಾಡಿವೆ. ಇದು ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ನಮ್ರನನ್ನಾಗಿಸಿವೆ. ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ.

* * *

le=�_ts Z�\t;font-family:”Times New Roman”,”serif”‘>. ಪದಕೋಶಗಳು ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಅರ್ಥ ನೀಡುವ ಸಮಾನ ಶಬ್ದಗಳನ್ನೂ ಕೊಡಮಾಡುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವು ತಪ್ಪು ಅರ್ಥವನ್ನು ಕೊಡುವುದುಂಟು. ವಿಷಯ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಅರ್ಥಕೊಡುವ ಶಬ್ದವನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಠಂಕಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಪಾರಿಭಾಷಿಕ ಶಬ್ದವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಬಳಸುತ್ತೇನೆ.

 

ವೈದ್ಯ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ. ನಾವು ಹೇಳಬೇಕೆಂದಿರುವುದನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಭಾಷೆ ಬಳಸಿ ಬರೆಯುವುದು ತುಂಬಾ ಚೇತೋಹಾರಿ, ಒಮ್ಮೆ ಬರೆದುದನ್ನು ಓದಿ, ತಿದ್ದಿ, ನಂತರ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಬರೆಯುವುದು ನನ್ನ ರೂಢಿ. ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಕಾಲ, ಸ್ಥಳ ಎಂಬುದು ಮಹತ್ವ ಪಡೆದಿಲ್ಲ. ಬರೆಯಲು ಯಾವ ಸ್ಥಳವಾದರೂ ಸರಿ ಆದೀತು, ಬರವಣಿಗೆಯ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜೀವಂತ. ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ.

* * *